Lahat ng Kabanata ng Hold me tight กอดรักไว้ในหัวใจ: Kabanata 1 - Kabanata 10

ก่อนจะเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กสาววัยสิบแปดปีก็ต้องผ่านการเป็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักของครอบครัวมาก่อน เด็กหญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม มาพร้อมกับรอยยิ้มร่าเริงสดใสตามวัย ชอบของสวยงามราวกับเจ้าหญิงตามประสาเด็ก พ่อของเธอตั้งใจตั้งชื่อให้ว่า ศรา มีความหมายว่า บริสุทธิ์ดั่งเจ้าหญิง เหมือนที่เด็กหญิงชอบเล่นเป็นเจ้าหญิงเสมอในวัยเด็ก ซ้ำยังเป็นที่รักของครอบครัว“ฮึกๆ พ่อจ๋า...แม่ไม่อยู่กับเราแล้ว หนูจะอยู่กับใคร” เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยพลางร้องไห้งอแงภายในงานสีดำ ผู้เป็นพ่อเห็นอย่างนั้นก็ดึงลูกสาวตัวน้อยเข้ามากอดเอาไว้“อยู่กับพ่อนะลูก...พ่อไม่ทิ้งศราไปไหนแน่นอน” ผู้เป็นพ่อพูดพลางน้ำตาไหลพราก สงสารลูกจับใจและเสียใจที่เสียภรรยาไปด้วยโรคร้ายเธอสูญเสียผู้เป็นแม่ไปตอนที่เธออายุเพียงแค่เจ็ดขวบ เด็กหญิงอยู่กับผู้เป็นพ่อสองคนมานานและไม่เคยมีปัญหาใดๆ เด็กหญิงศราเริ่มเติบโตขึ้นทุกวันและยังคงความสดใสไร้เดียงสาไม่เคยเกเร ตั้งใจเรียนจนสอบได้อันดับหนึ่งของห้อง ตั้งใจพรากเพียรร่ำเรียนเพราะหวังว่าอนาคตของเธอจะทำให้ผู้เป็นพ่อสบายขึ้นหลังจากเรียนจบ ความใฝ่ฝันที่จะใส่ชุดนักศึ

คนเป็นพ่อเมื่อได้ยินลูกสาวตัวเองพูดอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะคิดมากแม้ว่าเขาจะพูดเหมือนไม่ใส่ใจหรือไม่เชื่อคำพูดของลูกสาว แต่ก็หยุดความคิดมากไม่ได้ด้วยหัวอกคนเป็นพ่อ เขาจึงเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาคนที่ขึ้นชื่อว่าเมีย แต่คำตอบที่ได้นั้นมันก็เหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้“คุณเอาอะไรมาพูด! คุณก็เห็นว่าตาเจษเป็นเด็กดีแค่ไหน เรียนก็ดีจะจบวิศวะอยู่แล้วจะไปทำน้องแบบนั้นได้ยังไงคะ? ฉันเลี้ยงเจ้าเจษมาตั้งแต่เด็ก เจษไม่ใช่คนอย่างนั้นแน่นอน”กานดายังคงยืนกรานว่าลูกชายของตนนั้นเป็นคนดี เพราะจากที่เลี้ยงดูมาไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เลย จะมีก็แค่เปลี่ยนแฟนบ่อยๆ แต่เจ้าลูกชายก็บอกว่าเพราะผู้หญิงพวกนั้นรับไม่ได้ที่ตนไม่ได้รวย เธอจึงนึกสงสารลูก เพราะทุกครั้งที่พูดจิณณ์เจษจะทำหน้าเศร้า แถมยังบอกผู้เป็นแม่ว่าไม่ได้อยากเปลี่ยนแฟนบ่อยๆ“นั่นสิ ยังไงคุณก็ช่วยถามๆ เจ้าเจษให้ผมหน่อยว่าทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า ศราไม่เคยพูดบอกอะไรกับผมเลย มันแปลกไปหน่อย”ศิวัชพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล กานดาเห็นอย่างนั้นก็เอื้อมมือไปจับมือของผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าเป็นห่วง ก่อนจะพูดขึ้นตามความคิดข

‘ศรา’ ที่แปลว่า ‘บริสุทธิ์ดั่งเจ้าหญิง’ ในตอนนี้เธอแอบหนีออกจากนรกนั่น เดินระหกระเหินไปตามทางด้วยเท้าเปล่า ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอย่างเหม่อลอย ไม่มีจุดหมายปลายทาง ไม่มีแผนที่จะหนีไปที่ไหน ไม่ไปหาญาติทั้งฝั่งพ่อและฝั่งแม่เพราะไม่อยากไว้ใจใครอีกแล้วเดินกุมท้องน้อยที่เจ็บปวดออกมารับลมตรงสะพานข้ามแม่น้ำใหญ่ รถยังคงวิ่งไปมาไม่หลับใหลต่างจากความคิดของเธอที่ต้องการจะหลับใหลไปตลอดกาลในตอนนี้...สองเท้าเปล่าปีนขึ้นบนราวสะพานอย่างไม่ได้สติ นั่งลงบนเหล็กราวสะพานนั้นเงยหน้ารับลมเย็นๆ ที่ปะทะเข้ามาโดนใบหน้า มือเล็กที่เคยจับราวสะพานไว้ปล่อยกางอ้าแขนออกรับลมนั้นก่อนจะตั้งท่าทิ้งดิ่งตัวเองลงไปหลังให้จมดิ่งสู่แม่น้ำอันกว้างใหญ่...อยากไปให้พ้นจากโลกที่โหดร้ายนี้ไปเสียเหลือเกิน“แม่หนู!!!” ไม่ทันที่จะโยนตัวลงสู่แม่น้ำอย่างใจหวัง หญิงวัยกลางคนก็รีบเข้ามากอดตัวเธอเอาไว้ ใช้แรงทั้งหมดที่มีลากเธอลงมาจากราวสะพานอย่างทุลักทุเล“ช่วยหนูไว้ทำไม!! ช่วยหนูทำไม!!! ฮือๆ”เมื่อล้มลงนั่งกับพื้นก็เอามือปิดหน้าร้องไห้โฮออกมา หญิงวัยก

ไม่พ้นโดนไล่ตะเพิดออกจากห้องทำงานของประธานบริษัทคนสวย หรัญญ์เดินออกมาหาเพื่อนด้วยใบหน้าคิ้วขมวด หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ๆ ข้างๆ เพื่อนทั้งสองที่เขาบอกให้ออกจากห้องมาก่อนหน้า“อ้าว ไล่พวกกูออกมาแล้วมึงจะออกมาทำไม?” นายน์หันไปเอ่ยถาม เพราะปกติต้องรอพวกเขาสองคนกลับจากพักก่อนหรัญญ์ถึงจะยอมออกมาพัก ถึงจะพักแค่สิบห้านาทีก็ตาม“ดูท่าแล้วคงไม่พ้นโดนไล่ออกมา” เชนเอ่ยพลางส่ายหน้าไปมา“ถ้าอย่างนั้นใครคอยคุ้มกันคุณผู้หญิงล่ะ? หรือว่าหัวร้อนจนไม่ให้ใครเข้าไป” นายน์เอ่ย“ธามกับเรวิน...” หรัญญ์เอ่ยตอบเสียงเรียบ“แล้วคราวนี้มึงจะพักกี่นาที จะไปพร้อมพวกกูเลยไหม?” เชนหันไปถามตามปกติ“นั่นสิ พวกกูแค่มาหากาแฟกิน เดี๋ยวก็กลับเข้าไปแล้วอีกสิบนาที” นายน์พูดพร้อมยกข้อมือตัวเองขึ้นมามองนาฬิกาเรือนหรู"ครึ่งวัน...คุณผู้หญิงให้พักไปเลยครึ่งวัน” หรัญญ์เอ่ยใบหน้ายังคงขมวดคิ้วเช่นเดิม คำพูดของเขาทำให้เพื่อนร่วมสายงานทั้งสองคนถึงกับมองหน้ากันไปมาก่อนจะดึงสายตากลับไปมองหรัญญ์ที่ตอนนี่นั่งนวดข

“เสพสมดั่งใจดีไหมล่ะ? คุณหัวหน้า”เธอเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาก้าวเข้าห้องทำงานของเธอมา หรัญญ์แค่โค้งศีรษะลงเล็กน้อยให้กับหญิงสาวที่ยืนหันหน้าออกมองวิวเมืองผ่านกำแพงกระจก แต่เขาไม่ได้ตอบคำถามแนบแนมของเธอแต่อย่างใด ใบหน้าของหรัญญ์ยังคงเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ก่อนจะปรายสายตามองเพื่อนๆ ของเขาที่ก้มหน้านิ่งทำสีหน้าเคร่งเครียดกันเป็นแถว“คุณผู้หญิงมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” เขาเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องและถามเข้าประเด็นทันที ที่เธอเรียกเขามาทั้ง ๆ ที่ไล่เขาออกไปพักแล้ว แต่ก็อย่างว่า...เอาแน่เอานอนกับเธอไม่ได้หรอกมันอาจจะไม่ได้มีเรื่องอะไรก็ได้...“ฮึ...ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ? แฟนนายงั้นสิ? ถึงใจดีไหมล่ะบอกให้ฉันรู้หน่อยสิ”ศราพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองเขา ใบหน้าสวยแสยะยิ้มจ้องมองเขาไม่วางตา สองเท้าเรียวที่ใส่ส้นสูงสีดำมันวาวเดินปราดเข้าไปหาเขาเชิดหน้าขึ้นรอคำตอบ“ผมไม่ตอบเรื่องส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับงานครับ” หลุบสายตาคมจ้องมองหญิงสาวที่เชิดหน้ามองเขาพร้อมกับตอบเสียงเรียบ“เธอเป็นใครล่ะ? ตอบฉันมาสิ&rdq