9. ขัดจังหวะ

“คุณช่วยผมได้อยู่แล้ว...” เขาปราดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย มือใหญ่จับมือเล็กที่ลูบไล้ลำคอของเขาพร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ มอบรสจูบที่แสนหิวโหยนั้นลงบนริมฝีปากบาง ดันตัวหญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำลงนอนบนโซฟา

“อื้อ...” เธอครางเสียงหวานตอบรับมืออีกข้างที่ลูบไล้เรียวขาเนียน ล้วงเข้าไปใต้ร่มผ้า บีบเคล้นบั้นท้ายงอนงามนั้นอย่างแรง ชวนให้อารมณ์ไปไกลอย่างต้องการ

“...เปลี่ยนสบู่เหรอ?”

หรัญญ์เอ่ยถามเมื่อซุกไซร้ที่ซอกคอ พรมจูบไปทั่วคอขาวระหงส์ กลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยเข้ามาแตะที่ใต้จมูกโด่งคมสันของเขา เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกเขาจึงรับรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่กลิ่นเดิม

“ใช่ค่ะ ชอบไหมคะ? ไม่อยากใช้กลิ่นเดิมซ้ำๆ กลัวคนแถวนี้จะเบื่อ”

เธอพูดพลางเบือนหน้าหนีเล็กน้อย หรัญญ์ละจากลำคอเงยขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าพลางยกยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมาไป จัดการถอดเสื้อคลุมของหญิงสาวออก

“อื้อ...หรัญญ์...” ครางเสียงหวานเรียกชื่อเขาพลางยกสะโพกรับตัวตนที่ตั้งชันจนกางเกงปูดนูนเด่นชัดเป็นลำใหญ่ เสียดสีเนื้อนิ่มทั้งที่ยังมีอาภรณ์ขวางกั้นเอาไว้อยู่

ใบหน้าหล่อก้มลงดูดเม้มปลายยอดมืออีกข้างบีบเคล้นเต้าสวยที่ผ่านการผ่าตัดมาเรียบร้อยแล้ว ตัวตนโยกโยนเสียดสีเนื้อนิ่มกลางลำตัวของหญิงสาวอย่างเอาแต่ใจ

มือเล็กรีบเอื้อมมือไปปลดกางเกงของเขาถกร่นมันออกมา ก่อนจะคว้าแก่นกายลำใหญ่เอาไว้ไม่มิดมือ

“อืม...” เขาครางเสียงทุ้มเมื่อหญิงสาวเล่นซน ปลายนิ้วเรียวเล็กเขี่ยปลายยอดไปมาก่อนจะจับมันถูไถที่กลางลำตัวรับสัมผัสความอุ่นแข็งนั้นอย่างกระหาย

“หรัญญ์คะ...อือ...อิงต้องการคุณ...” เธอพูดด้วยเสียงกระเส่า ปรือตามองชายหนุ่มที่ซุกตรงอกอย่างอ้อนวอน

หรัญญ์หยัดตัวขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสตางค์ที่ไม่ได้พกแค่เงิน หยิบซองสีเหลี่ยมไซด์พิเศษสีน้ำเงินขึ้นมากัดฉีกมัน สายตายังคงมองจ้องที่หญิงสาวใต้ร่าง ก่อนจะสวมถุงป้องกันลงบนแท่งกายลำใหญ่ของตน

“คุณไม่เคยพลาดเลยนะคะ...อย่างนี้อิงจะจับคุณได้ยังไง”

เธอพูดพลางเบือนหน้าหนีชายหนุ่มบนร่าง แต่ก็ต้องรีบหันกลับมาพร้อมกับคว้าท่อนแขนของเขาจิกเล็บลงท่อนแขนนั้นระบายความเสียวกระสันที่แล่นเข้าสู่ร่างพร้อมกับเจ้าแท่งร้อนนั้นที่แทรกเข้ามาในตัวเธอ

“อ๊า!...” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปตามแรงอารมณ์ เมื่อเขาเริ่มโยกโยนสะโพกสอบนั้นเข้าออกสุดอย่างไม่มีปราณี

“อืม..” ครางเสียงต่ำเมื่อเธอเกร็งตัวจนร่องแคบรัดตัวตนของเขา เริ่มขยับโยกจังหวะแรงเร็วขึ้นจนอิงฟ้าต้องคว้าลำคอหนาของเขามายืดเอาไว้

“อ๊า อ๊ะ!” เข้าลึกจนสมองเบลอไปหมด ทั้งใหญ่ทั้งลึกและคับแน่น ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบนั้นเอาไว้ รับความสุขสมที่เขากำลังกระทำ

หรัญญ์กระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างแรงตามแรงอารมณ์ที่ต้องการระบาย หญิงสาวถึงกับสะดุ้งกระตุกรับความแรงที่ส่งให้ของเขาเมื่อมันเข้าไปในร่างลึกสุด

“ระ...รุนแรงจัง อ๊า!! อื้อ อิงไม่ไหวแล้วนะคะ..” เขายังไม่ทันที่จะได้ร่อนสาวสะโพกได้นานหญิงสาวใต้ร่างก็ร้องบอกไม่ไหวเสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ฟังเธอแต่อย่างใด

“อ๊า!! หรัญญ์คะ!!” เธอเกร็งกระตุกยกตัวขึ้นกอดคอของเขาเอาไว้แน่นเมื่อถึงฝั่ง แต่หรัญญ์กลับไปยอมแค่นั้น

เขาจับขาเรียวของเธอทั้งสองข้างโน้มไปข้างหน้าพร้อมกับแยกมันออกเพื่อจะได้กระแทกได้ถนัดๆ ใส่แรงเข้าไปเต็มแรงไม่ยั้ง จนคนใต้ร่างทำหน้าเหยเกร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อมันเข้าไปลึกเกินไป

“อ๊า!! หรัญญ์ อิงเจ็บค่ะ!” เธอขอร้องเขา แต่เขากลับไม่ได้ฟังเลยราวกับหูอื้อไปในตอนนี้ หยัดตัวขึ้นเต็มเข่า มันยังไม่ลึกพอสำหรับเขา... ยกสะโยกสวยขึ้น กระแทกเข้าสุดออกสุดอย่างแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหนักแน่นลั่นห้อง

“อื้ม...” เสียงทุ้มครางต่ำ ขมวดคิ้วเป็นปมครู่หนึ่งหลุบสายตามองรอยเชื่อมนั้น...ความรู้สึกนี้มันไม่สาแก่ใจเขาเลยสักนิด... เพราะเขายังยั้งแรงกระแทกของตัวเองอยู่เลย

“หรัญญ์!!” เป็นอีกครั้งที่เธอเรียกเขาพร้อมกระตุกเกร็งสุดตัว ปลดปล่อยน้ำคาวใสอาบชะโลมท่อนลำใหญ่นั้น...แต่เขาก็ยังไม่ถึงความสุขสมเสียที..

ครืดดดดด ครืดดดดดด...

โทรศัพท์ของหรัญญ์สั่นจนเกิดเสียงขัดจังหวะ สำหรับอิงฟ้ามันคงคือเสียงที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ให้ได้พักบ้าง ไม่คิดว่ามารอบนี้เขาจะดุดันรุนแรงขนาดนี้ ไม่เหมือนรอบก่อนๆ เลย แม้ว่าเขาจะยังไม่เสร็จสมแต่ก็ยอมหยุดชะงักเมื่อหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่ถกถอดพอหลอมๆ ตรงหน้าขาแกร่ง ชื่อของผู้โทรหาทำให้เขาขมวดคิ้วก่อนจะรับสายทั้งที่ยังคงคาเอาไว้แบบนั้น

“ครับ...คุณผู้หญิง...”

พูดตอบรับทั้งที่ยังคงโยกโยนสะโพกกระแทกหญิงสาวตรงหน้าเม้มปากแน่นไม่ให้เกิดเสียง แม้ว่าสีหน้าของเขาจะมีไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่มีคนโทรมาขัด จะไม่รับก็ไม่ได้เสียด้วยเพราะคุณผู้หญิงของเขาตั้งกฎเอาไว้

(นี่นายกล้าทิ้งงานไปหรือไง?! ส่งพวกไม่มีน้ำยามาดูแลฉันแบบนี้!!)

เธอแผดเสียงลั่นผ่านสายด้วยความเดือดดาล หรัญญ์ทำหน้าเรียบนิ่งแต่หัวคิ้วกลับยิ่งขมวดชนกันเมื่อได้ยินแบบนั้น...ก็เธอเป็นคนสั่งให้เขาพักงานครึ่งวันเอง...

“...คุณผู้หญิงสั่งให้ผมพักงานครึ่งวันเองนะครับ”

(ฉันไม่สน!! ตอนนี้ฉันเปลี่ยนคำสั่งแล้ว! นายอยู่ไหน?! กลับมาเดี๋ยวนี้!!)

“อ๊า!! หรัญญ์คะ ระ...แรงเกินไปแล้วนะคะ” อิงฟ้าเผลอครางออกมาเมื่อเขากระแทกเข้าอย่างแรงจนจุก

อาจจะเป็นเพราะสายโทรศัพท์สายนี้ที่โทรเข้ามาถึงได้ทำให้เขาหัวเสียจนเผลอทำรุนแรงเกินกว่าเมื่อครู่และเธอก็ไม่ได้อยากร้องออกมาแต่มันก็ทนไม่ได้จริงๆ ...

(...........)

ปลายสายเงียบไปเมื่อได้ยินเสียงกระเส่าของหญิงสาวแทรกเข้ามาในสาย หรัญญ์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเธอวางสายไปแล้วหรืออย่างไรถึงได้เงียบไป แต่ก็เห็นว่ายังคงคาสายไว้อยู่ เขาเอื้อมมือไปปิดปากของอิงฟ้าเอาไว้ก่อนจะกระแทกเข้าออกจนเหนื่อยหอบ ตอบรับปลายสายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแม้จะพยายามทำเสียงให้เป็นปกติก็ตาม

“ครับ...คุณผู้หญิง...ผมจะกลับเดี๋ยวนี้ แค่นี้ก่อนนะครั...”

(ห้ามวางสาย หรัญญ์...นายต้องกลับมาภายในห้านาที)

“ฮะ? มันจะเป็นไปได้ยังไง...”

(หรือนายอยากให้ทีมของนายมีปัญหากับฉัน!)

“...ครับ คุณผู้หญิง”

เขาตอบแค่นั้นก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหน้าโซฟาทั้งที่ยังไม่ตัดสายจัดการถอดถอนแก่นกายออก ดึงถุงป้องกันทิ้งลงถังขยะเล็กๆ ข้างโซฟา จัดแจงแต่งตัวให้เรียบร้อย

“หรัญญ์...คุณจะไปเลยเหรอคะ? อิงคิดว่าคุณจะค้าง...” หรัญญ์รีบยกมือขึ้นทำท่าให้เธอเงียบเสียงลง กรอกสายตาไปทางโทรศัพท์ที่วางอยู่ อิงฟ้ามองตามสายตานั้นก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“อิงรักคุณนะคะหรัญญ์” เธอเลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา หรัญญ์ไม่ได้ตอบคำบอกรักของเธอได้แต่เพียงมองหน้าเธอนิ่ง

“อิงจะรอคุณนะคะ”

ทุกคำพูดแม้จะกระซิบเสียงเบาแต่ปลายสายก็ยังคงได้ยิน แต่ที่ไม่ได้ยินคือคำพูดของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าบอดี้การ์ดของเธอ ศราได้แต่เงียบฟัง...ไม่ว่าใครก็คงเดาความคิดของผู้หญิงที่ชื่อ ‘ศรา’ ไม่ออก

หรัญญ์รีบออกมาจากคอนโดของอิงฟ้าพร้อมทั้งกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น เมื่อถึงรถก็โยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างคนขับอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งมิดไมล์เพื่อกลับไปตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายอย่างเลี่ยงไม่ได้...

ผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาหัวเสียไม่พักเลยจริงๆ ซ้ำเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่เสร็จสมเหมือนเช่นทุกครั้ง แถมยังมาถูกขัดจังหวะอีกคิดแล้วก็หงุดหงิด

“แม่งเอ๊ย” สบถอยู่หลังพวงมาลัยเบาๆ หงุดหงิดที่ตัวเองยังไม่ปลดปล่อยและหงุดหงิดรถบนถนนที่ดูขวางหูขวางตาไปเสียหมด