Chapter 4

Tahimik ang buong silid nang hawakan ni Cassandra ang ballpen. Nakatingin siya sa annulment papers, parang ito ang pinakamabigat na desisyon sa buong buhay niya. Ang mga kamay niya ay nanginginig, at ang puso niya’y tila umaalog sa dibdib.

Ito na ba talaga? Kung pipirma ako, mawawala ang lahat… pero kung hindi, habang buhay na akong nakakulong sa crown na hindi ko pinili.

Dahan-dahan niyang isinara ang ballpen at ipinikit ang mga mata. Hindi pa siya handa. Hindi pa ngayon.

Kinabukasan, maaga siyang bumangon. Nagtungo siya sa veranda, hawak ang isang tasa ng kape. Ang hangin ay malamig, pero ang dibdib niya’y mainit sa kaba.

“Good morning, Cass.”

Napalingon siya at nakita si Marco. Nasa labas ito, may hawak na ilang piraso ng tela. Pinapasok niya ito.

“Marco… I don’t know if I can do this,” mahina niyang sabi. “Nathaniel gave me annulment papers. He’s serious this time.”

Umupo si Marco sa tabi niya. “Cass, I know it’s scary. But ask yourself—mas natatakot ka ba sa pagkawala ng pangalan at yaman… o sa pagkawala ng sarili mo?”

Natigilan si Cassandra. Tila baga iyon ang tanong na pilit niyang iniiwasan.

Kinahapunan, tumungo si Cassandra sa fashion institute. Nandoon ang mga organizers ng showcase. Ipinakita nila sa kanya ang entablado, ang ilaw, at ang runway kung saan lalakad ang kanyang mga disenyo.

“Mrs. Lee,” sabi ng director, “you have real talent. But we also heard some… noise. There are rumors that your husband might try to stop this.”

Nanlamig si Cassandra. “What do you mean stop this?”

“Powerful men have ways, you know,” sagot ng director, maingat ang tono. “But don’t worry, we believe in your vision. Just be prepared.”

Habang nakatayo siya sa gilid ng runway, napakagat-labi si Cassandra. Handa ba talaga akong lumaban sa isang imperyo?

Pag-uwi niya sa mansyon, nagulat siya nang makita si Nathaniel sa sala, nakaupo at nakatitig sa kanya. May hawak itong baso ng alak.

“Where have you been?” malamig na tanong nito.

“Sa institute,” tapat na sagot ni Cassandra.

Tumayo si Nathaniel, mabigat ang bawat hakbang. “You really are choosing them over me. Over us.”

Napaluha si Cassandra, pero hindi siya umatras. “I’m not choosing them, Nathaniel. I’m choosing myself.”

Tumawa ito, mapait. “Yourself? Do you think the world will care about Cassandra without the Lee name attached to it? Wala kang halaga kung wala ako.”

Parang tinusok ng karayom ang puso niya, pero pinilit niyang magpakatatag. “Kung gano’n ang tingin mo sa akin, mas lalo kong kailangang lumaban.”

Lumipas ang mga araw, mas naging abala si Cassandra sa paghahanda. Kasama si Marco at ang ilang estudyante mula sa institute, nagsagawa sila ng fitting at rehearsals.

Habang pinapanood niya ang mga models na nagsusuot ng kanyang gowns, hindi niya mapigilang mapangiti. Ang mga simpleng sketches na tinago niya sa loob ng maraming taon ay nabibigyang-buhay na ngayon.

“Cass,” bulong ni Marco, “this is it. You’re finally stepping into the light.”

Ngumiti siya, ngunit sa loob niya, ramdam niya ang anino ni Nathaniel na laging nakasunod.

Isang gabi, habang papalabas siya ng institute, may lumapit na isang lalaki. Isa itong assistant ni Nathaniel. May iniabot itong sobre.

Binuksan niya iyon at nakita ang isang liham.

“Withdraw from the showcase or face the consequences. This is your last chance.”

Nalagutan ng hininga si Cassandra. Kinabukasan na ang rehearsal na may press coverage, at heto na ang pagbabanta.

Niyakap niya ang sobre at mabilis na tumakbo papunta sa sasakyan. Hindi na lang ito tungkol sa pangarap ko. Ito na ay laban sa pagitan ng pagiging alipin at pagiging malaya.

Pag-uwi, hindi na siya nagpatumpik-tumpik. Dumeretso siya sa study room kung saan abala si Nathaniel.

“Stop threatening me, Nathaniel!” sigaw niya habang hawak ang sulat. “You can’t control me anymore.”

Dahan-dahang tumingin si Nathaniel sa kanya, malamig ang mga mata. “I warned you, Cassandra. You think you’re ready to face the world without me? You’ll be crushed.”

Napahikbi si Cassandra, pero tumindig siya nang diretso. “Mas pipiliin kong mabasag sa sarili kong laban… kaysa mabuhay nang buo pero hawak mo lang.”

Saglit na natahimik si Nathaniel, tila hindi makapaniwala na nasabi iyon ng asawa. Ngunit imbes na magalit, ngumiti ito—isang mapait at nakakatakot na ngiti.

“Very well. Let’s see how far you’ll go.”

Dumating ang araw bago ang fashion showcase. Lahat ay handa na—ang runway, ang ilaw, ang mga gown. Ngunit si Cassandra, halos hindi makatulog.

Nasa tabi niya ang annulment papers. Sa kabilang dulo ng kama, nakalatag ang kanyang pinakamagandang disenyo—isang puting gown na sumisimbolo ng kalayaan.

Huminga siya nang malalim. “This is it. Bukas, malalaman ko kung kaya ko talagang bitawan ang crown.”

Kinabukasan, maaga siyang pumunta sa venue. Nandoon na ang mga press, fashion critics, at iba’t ibang personalidad. Ang kanyang pangalan ay nasa listahan ng mga bagong designer na ipakikilala.

Ngunit bago pa man magsimula ang rehearsal, lumapit ang director sa kanya. “Cassandra, we just received a call… The Lee Corporation is pulling out their sponsorship from this event. Without them, half of our funding is gone.”

Parang gumuho ang mundo niya. Nathaniel…

“Should we cancel your segment?” tanong ng director, nag-aalangan.

Napatitig si Cassandra sa kanyang mga disenyo. Ilang taon na siyang nakatali sa pangalan ni Nathaniel. Kung ngayon siya aatras, kailan pa siya lalaban?

“Don’t cancel it,” mahina pero matatag niyang sagot. “I’ll show my designs, kahit anong mangyari.”

Habang inaayos ang mga gowns sa backstage, nakarinig siya ng bulungan mula sa mga staff.

“Did you hear? Nathaniel Lee is here. He’s in the audience.”

Nanlamig si Cassandra. Sa unang pagkakataon, haharapin niya si Nathaniel hindi bilang asawa niya… kundi bilang kalaban.

At nang sumilip siya sa kurtina, nakita niya ito—nakaupo sa front row, malamig ang titig, tila naghihintay ng pagkatalo niya.

Humigpit ang hawak niya sa tela ng gown. Ito na… lalaban ako. Kahit siya pa ang kaharapin ko.