บทที่ 7

Honey, I Hate you

บทที่ 07

แสงไฟริบรี่ที่เปล่งประกายมาจากในบ้าน เสียงหัวเราะครื้นเครงของคนในครอบครัวดังขึ้นเป็นระยะๆ ทุกคนต่างล้อมวงกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา

"ช่อ แล้วลูกจะไปดูที่เปิดโรงเรียนวันไหนล่ะ" คุณหญิงพิศมัยเอ่ยถามบุตรสาวระหว่างนั่งกินข้าว

"อืม..หนูว่าจะไปพรุ่งนี้เลยค่ะ ไม่รู้ว่ามันจะหาได้ง่ายมั้ย" เธอเอ่ยอย่างกังวลเล็กน้อย เพราะเธอก็ไม่แน่ใจว่ามันจะง่ายดั่งที่เธอคิดหรือเปล่า เท่าที่รู้มาไม่ค่อยมีคนสอนเต้นบัลเล่ต์เท่าไหร่นัก เพราะไม่ค่อยเป็นที่นิยมสักเท่าไหร่แถมค่าสอนก็แพงอีกด้วย 

"อืม ก็ลองหาดูแล้วกัน..แต่แม่ก็ยังอยากให้ช่อไปเปิดสอนที่อังกฤษมากกว่านะลูก" คุณหญิงพิศมัยพยายามหว่านล้อมบุตรสาว

"ไม่ค่ะ หนูคิดดีแล้ว" 

🇬🇧 "ตามใจลูกเถอะ ให้ลูกทำมในสิ่งที่อยากทำ" จอร์นสันเอ่ยบอกภรรยา เขาฟังภาษาไทยออก แต่พูดไม่ได้ ถึงได้ก็เพียงเล็กน้อย

🇬🇧 "แต่ฉันไม่อยากห่างลูกนี่คะ ฉันเป็นห่วงลูก" 

🇬🇧 "ลูกโตแล้วนะ ปล่อยๆลูกบ้าง" 

🇬🇧 "จริงค่ะ...นะแม่นะ" เธอหันไปออดอ้อนผู้เป็นแม่ 

"อืม ตามใจช่อเถอะ ถ้าหาได้ก็บอกแม่ แม่จะจัดการให้" 

"ขอบคุณค่ะ" เธอฉีกยิ้มอย่างดีใจ

🇬🇧 "เออ แล้วหนูลิลลี่ล่ะ จะกลับวันไหนลูก" คุณหญิงพิศมัยหันไปถามเพื่อนลูกสาวที่เรียนมาด้วยกันตอนอยู่ต่างประเทศ

🇬🇧 "หนูว่าจะอยู่เที่ยวสักสองสามวันค่ะ " 

🇬🇧 "เธออยากไปเที่ยวทะเลมั้ย อยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง" ช่อเอื้องเอ่ยปากชวนเพื่อนสาว

🇬🇧 "เอาสิ ไออยากไป"

🇬🇧 "งั้นไปกันพรุ่งนี้นะ" 

 ทุกคนต่างลงมือทานมื้อค่ำกันท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ มีเสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระยะๆ 

~ เช้าวันใหม่~ 

ช่อเอื้อง ลิลลี่และคุณยายนั่งใส่บาตรกันในยามเช้าตรู่ เสียงไก่ขันบ่งบอกชีวิตบ้านๆที่แสนสุขสบาย ไม่วุ่นวายเหมือนในเมือง

"ไปกันกี่โมงกี่ยามล่ะ ถ้าสายแดดจะร้อนเอานะ" คุณยายเอ่ยบอกหลานสาว

"อืม.. ไปตอนไหนดีล่ะ เธออยากไปตอนเย็นหรือตอนเช้าล่ะ" เธอหันไปถามเพื่อนสาวหลังจากที่เก็บของใส่บาตรเรียบร้อยแล้ว 

"ไออยากไปตอนเย็น ตอนนี้แดดคงร้อนน่าดู" 

"ก็ได้" ช่อเอื้องพาลิลลี่ทำนู้นทำนี่ทั้งวัน พาเดินรอบสวนบ้าง ออกไปเดินเล่นบ้าง เพื่อนเธอจะได้ไม่เหงา เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็บ่ายเสียแล้ว ทุกคนต่างพากันเก็บของขึ้นหลังรถ เตาปิ้งย่างเตรียมไปให้พร้อม

"ลืมอะไรมั้ยลูก" คุณหญิงพิศมัยหันมาถามอีกครั้งก่อนจะออกรถ 

"ไม่ค่ะ" 

🇬🇧 "ไปกันเลยนะ" เสียงเพลงดังกระหึ่มในรถ ลิลลี่โยกย้ายไปมาตามจังหวะเพลง ราวๆครึ่งชั่วโมงก็มาถึงหาดบางแสน คนไม่ค่อยพุ่งพล่านสักเท่าไหร่ นับว่าเป็นโชคดีของเธอ

"วู้วววว~ "

🇬🇧 "เฮ้!~ วู้ววว~ " สองสาวต่างวิ่งลงจากรถก่อนจะตรงไปยังทะเลที่มีคลื่นซัดมาเป็นละลอกๆ ทั้งสองคนต่างผลัดกันสาดน้ำใส่กันไปมา

"ฮ่าๆๆ สนุกจังเล้ยยย" เธอตะโกนดังลั่น นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เที่ยวแบบนี้ อยู่ที่อังกฤษก็ไม่ได้ออกไปไหน เรียน กลับบ้าน ทำงาน วนอยู่แค่นี้ 

🇬🇧 "ไอชอบมากเลย วู้วว~ " ทั้งลิลลี่และช่อเอื้องผลัดการเล่นน้ำจนเปียกโชกไปทั้งตัว ดีที่ไม่มีคนสักเท่าไหร่ 

🇬🇧 "ระวังกันด้วยนะลูก" คุณหญิงตะโกนมาจากฝั่ง เธอและสามีเตรียมปิกนิกรอบุตรสาวที่เล่นน้ำอย่างสนุกสนาน 

🇬🇧 "ช่อเอื้อง ดูผู้ชายคนนั้นสิ จ้องเธออย่างกับจะกลืนกินแน่ะ" ลิลลี่ชี้ไปยังผู้ชายตัวดำที่ยืนมองพวกเธออยู่บนฝั่ง

🇬🇧 "บ้า มองเธอนั่นแหละ ฮ่าๆๆ" เสียงเอ่ยแซวกันสนุกสนาน ทั้งสองสาวผลัดกันสาดน้ำใส่กันจนเปียกชุ่มไปทั้งตัวทั้งสองคน

"ช่อ ลิลลี่ ขึ้นมากันได้แล้ว เล่นนานแล้วนะเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกลูก" คุณหญิงพิศมัยตะโกนเรียกสองสาวที่เล่นน้ำอยู่อย่างเป็นห่วง

"ค่าาแม่" 

ทั้งคู่ขึ้นจากน้ำก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าหลังรถเพื่อเอาไปเปลี่ยน 

"อ้าว ห้องน้ำเต็ม เหลือห้องเดียวเอง" ช่อเอื้องมองห้องน้ำที่เต็มจนหมด เหลือว่างเพียงห้องเดียว

"ยูเข้าไปเปลี่ยนกับไอสิ" ลิลลี่เอ่ยชวนเพื่อนสาว

"ไม่เป็นไร ลิลลี่เข้าไปเปลี่ยนเลย เดี๋ยวฉันไปดูตรงอื่นก่อน น่าจะมีว่าง" เธอเอ่ยปฏิเสธ เมื่อเหลือบมองห้องน้ำที่เล็กนิดเดียว 

"เอางั้นหรอ"

"อืม เธอเข้าไปเถอะ แล้วเจอกัน" เธอผลักให้ลิลลี่เข้าห้องน้ำไป ก่อนจะเดินออกมาเพื่อหาห้องน้ำใหม่ ร่างบางเดินหาไปเรื่อยๆ ก่อนจะเจอทางเข้าห้องน้ำบริการที่เป็นซอกเล็กๆ หญิงสาวเข้าไปอาบน้ำชำระตัวเรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ 

"อุ๊บ!! อื้ออ" จู่ๆก็มีมือหนาเอื้อมมาปิดปากเธอจากด้านหลัง เธอพยายามดิ้นหนีสุดแรง แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ ร่างกายเธอเริ่มอ่อนลงเมื่อสูดกลิ่นยาสลบเข้าไปเต็มปอด ร่างบางทรุดฮวบลงทันที ก่อนที่ชายหนุ่มจะอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกไป ดีที่ซอยนี้คนไม่พุ่งพล่าน ส่วนมากจะเป็นชาวต่างชาติที่มาเที่ยว เขาจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้านสักเท่าไหร่ จึงเป็นการดีสำหรับเขา 

ร่างสูงอุ้มเธอตรงไปยังรถที่จอดอยู่ก่อนจะวางเธอลงในรถด้านหลัง เขาหยิบผ้ามามัดปากและมัดมือเธอไว้เรียบร้อยก่อนจะวิ่งไปนั่งในรถเพื่อรอน้องสาว

"มาแล้ววว กินมั้ยคะธารซื้อมาเผื่อพี่ธีร์ด้วย" ลำธารโชว์ถุงปลาหมึกย่างขึ้นให้ชายหนุ่มดู เมื่อตอนขี่รถผ่านเธอเกิดอยากกินปลาหมึกย่างจึงให้พี่ชายจอดซื้อ 

"ทำไมไปนานจัง" เขาแสร้งบ่นเพื่อไม่ให้ผิดปกติ

"รอคิวนานมากกกก คนรอซื้อเยอะเลย"

"ไปๆ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน อยากพักที่นี่อีกคืนไง" 

"ไม่ๆ คืนเดียวก็พอแล้วค่ะ เมื่อยชะมัด เตียงแข็งจะตาย" เธอบ่นไปตามประสาก่อนจะขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ธีร์กระชากรถออกไปอย่างรวดเร็ว สายตาก็เหลือบมองที่หลังรถเป็นระยะๆ ไม่รู้บังเอิญหรือโชคเข้าข้างเขากันแน่จึงได้มาพบเธออีกครั้งที่นี่ แต่ก็ดีที่เขาไม่ต้องตามหาให้วุ่นวาย เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง รถยนต์ก็แล่นมาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ใหญ่ไม่เล็ก 

"ธารไปก่อนเลย พี่ขอเก็บของก่อนแป๊ปนึง"

"อะไรคะ ให้ธารช่วยมั้ยย" เธอทำท่าจะเดินไปที่หลังรถ แต่ธีร์วิ่งมาขวางอย่างรวดเร็ว

" ไม่ต้อง!.. เอ่อ มันไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวพี่เก็บเอง ธารไปพักเถอะ" 

"ก็ได้ค่ะ"

เขามองน้องสาวที่เดินออกไปก่อนจะเปิดหลังรถเพื่อดูหญิงสาว เธอนอนขดตัวอยู่เหมือนเดิม เขาอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว สงสัยน้องเขาคงเข้าห้องไปแล้วมั้ง

"ฟู่ววว " หมอหนุ่มพุ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อมาถึงห้อง เขาโยนเธอลงเตียงอย่างแรง ก่อนจะยืนเท้าเอวมองเธออยู่แบบนั้น

"ยังตัวหนักเหมือนเดิมเลยนะเตี้ย" แวบนึงเขาเผลอนึกถึงเมื่อก่อนขึ้นมา ก่อนจะสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดบ้าๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไป