Prologue

Malakas na ugong ng preno, banggaan ng bakal, at isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa kotse ni Caius Hale Vellaro. Sa isang iglap, naglaho ang liwanag ng mundo. Sa pagbukas niya ng kaniyang mata, wala siyang kulay na nakita. Kahit wala pa sa wisyo ay inabot niya ang kamay ng katabi niya.

Si Serene. Ang kaniyang kababata, ang babaeng matagal at palihim siyang iniibig, ang tanging babaeng nagpaparamdam at nagpapakita sa kaniya ng kulay.

“Serene...” Patuloy siyang kumakapa sa dilim, hanggang sa maabot niya ang braso nito. Ramdam niya ang malapot na basa roon, alam niyang dugo iyon.

“Serene, wake up,” tawag niya rito at tinapik ng mahina. At ilang sandali lang ay naramdaman nito ang kamay ni Serene na humawak sa kaniya—nanginginig, puno ng takot.

“I'm here. I'm here, don't be scared. Please talk, please talk so i can know you're okay,” wika niya habang hinahawakan ang kamay niyo, takot na baka mawala at hindi niya na mahawakan muli. Hindi man siya makakita, pero ramdam niyang may kakaiba.

“I'm fine, don't worry about me. You?” sagot ni Serene, hinawakan siya pabalik para magbigay-katiyakan na okay siya.

“I can't see,” bulong niya. Sa kabila ng walang paningin, nawala ang kaba niya dahil alam niyang okay ang babaeng patago niyang minamahal.

“Even when the world goes dark. Your voice is the spark I’ll follow.”

Sa kabila ng dilim na tanging nakikita niya ay kumalma rin siya dahil sa boses nito. Magaan, mahina, pero nagbibigay ng kalmadong sistema sa kaniya. Isang musika ng puso sa gitna ng takot at kawalan ng pag-asa.

“Through every shadow, every storm. Your song will guide me home.”

Iyon ang huling linya na narinig niya mula kay Serene bago tuluyang dumilim pati ang ang isip niya. Narinig niya pa ang tawag sa kaniya at ang malakas na sigaw ng sakit nito.

Nang magising siya para siyang muling pinaslang ulit dahil sa sunod-sunod na katotohanang natanggap niya. Hindi lamang paningin niya ang nawala sa aksidente—kundi pati na rin ang kaniyang ngiti, ang musika, at ang presensya na dati ay nagbibigay ng liwanag.

Dahil kasabay ng pagbalot ng dilim sa mata niya ay ang pagbalot din ng dilim sa puso niya ng malaman na wala na rin si Serene.

Tumigil siya sa musika. Ang paborito nilang tugtugin na piano na puno ng tunog ay binalot na ng alikabok. Ang gitara ay nakasabit na lamang sa gilid. Ang boses na malaya at puno ng kulay ay naging tahimik din. Ang tanging natira sa kaniya ay mga tunog—ang bawat paghakbang, ang tono ng paghinga, at ang pagbabago ng mga salita na lumalabas sa bibig ng taong nakakasama niya.

Ngunit may isang tinig siyang hinahanap na hindi niya marinig. Ang tinig na lagi siyang ginagabayan, na nagpapakulay sa dilim, at nagpapagaan sa lahat ng bagay. Ang boses ni Serene. Nawala na. Tahimik na magpakailanman.

O iyon lang ang akala niya...

Hanggang sa narinig niya muli.

Ngunit hindi siya, hindi eksakto. Ngunit may boses na banayad, nanginginig, mainit, at mapayapa—na dumaan sa katahimikan ng koridor mansyon nila, at umuugong sa malawak na hardin. Hindi siya maaaring magkamali, ang boses na yon ay galing sa babaeng ilang taon niyang lihim na minahal...

Ngunit may kakaiba...

Sa kabila ng sakit at alaala sa tinig na iyon, nakaramdam si Caius ng kakaibang pag-asa…