Chapter 01

I didn’t expect the silence in this mansion to be so loud. Not the kind that feels free or peaceful, but the kind that presses against your chest—heavy, watchful. The kind that makes you feel as though one wrong move, one careless sound, could shatter it… and leave behind a noise you would never want to hear again.

Humigpit ang hawak ko sa backpack na nakasukbit sa balikat ko, habang tumatawid ako sa malapad na bakuran. Masyadong malinis, parang nakakatakot kahit bakas ng sapatos lang—parang sobrang perfect niya sa kahit anong anggulong tignan ang malaking mansion ng Vellaro.

Parang hindi tahanan, parang isang lugar na kung saan iniiingatan ang katahimikan na ayaw muling maalala.

Bakit ba ako napapasok sa sitwasyon na ito? Gusto ko lang naman magtrabaho at magkaroon ng pera para sa muli kong pag-aaral. Sayang naman kasi, nasa huling taon na ako sa kolehiyo.

“Umupo ka muna rito,” sabi ng matandang butler at tinuro ang sofa na napakahaba at laki, sa likod nito ay ang flooring to ceiling wall glass. Tinakpan lang ng kurtina, ngunit bukas at napasok ang liwanag mula sa malaki nilang garden.

“Si Madam Vellaro po ba ang makakaharap ko ngayon?” mahina at maingat na tanong ko habang parang hindi makapaniwala sa laki ng loob ng mansion. Ngunit hindi nakawala sa akin ang pagkagulat ng butler. Nanlaki ang mata niya at napahawak sa bibig niya na parang hindi makapaniwala.

Ganiyan na ganiyan ang reakyon ng guard na napagtanungan ko kanina sa gate.

Ano bang nakakagulat? Bakit gulat na gulat sila sa akin? May mali ba?

Napalunok siya at bumalik ang composure ng mukha nitong strikta at tinignan muli ako, “Oo, pababa na rin ang Madam. Antayin mo na lang.” Matapos niyang banggitin iyon e pumasok siya muli sa isang pintuang hindi ko alam kung saan patungo.

Ilang araw ko kaya kakabisaduhin ang Mansion Vellaro na ito bago ko matandaan at hindi maligaw?

Tahimik akong nag-aantay sa yabag mula sa taas, ngunit wala pa rin. Hindi naman bago sa akin ang pumasok sa mga bahay na hindi naman talaga sa akin, ngunit ngayon lang ako nakapasok sa isang mansyon na puno ng katahimikan.

Maya-maya lang ay nakarinig na ako ng hakbang mula sa marmol na sahig at bigla ako na-concious. Parang bawat tunog na ginagawa ng pababa ay masyadong malakas, sumasakay sa mabilis na tibok ng puso ko.

Kalma, Krixaine.

Sinalubong ako ng isang malaking ngiti ng amo kong babae. I don't know what to respond kaya tipid akong ngumiti rin. Sumunod ako sa kaniya ng tawagin niya ako upang ipakilala sa mga makakasama ko rito, na ang ilan sa kanila ay parang nakakita ng multo. Bakas sa mukha nila ang pagtataka ng magpakilala ako.

Pero agad ding nawaksi nang tignan sila ng Madam. Inabot saakin ng matandang butler ang uniform ko, pinagpalit ako sa cr dahil ngayon din ang unang araw ko bilang katulong dito.

Tinuro sa akin ang dapat kong linisin, maging ang dapat iwasan. Walang nagsasalita ng malakas, lahat halos bulong. Walang nagtatawanan o nag kkwentuhan. Parang ang lahat ay hindi dapat gumawa ng anumng tunog dahil may monster na lalabas anumang oras.

“Bakit ang liwanag dito?” Nagulat ako sa nagsalita mula sa itaas ng mahabang hagdan. “Hindi ba ang sabi ko huwag niyong bubuksan ang kurtina dahil masakit sa mata ang liwanag!” Malakas at nakakatakot na boses ang mula sa lalaking may hawak ng stick.

Mabagal at maingat siyang bumaba sa hagdan, habang nataranta naman ang ibang kasama kong maglinis dito sa sala upang sarhan ang malaking kurtina. Nabalot ng kadiliman ang buong sala.

“Who's that?” takang tanong niya ng makababa ng maayos sa hagdan. “May bago ba kayong kasama?” Nagulat ako dahil ako pala ang tinutukoy niya.

“Opo, master. Si Krixaine, ang bagong katulong po rito,” sagot sa kaniya ni Ate Jeny.

Gumawi siya sa direksyon ko. I'm holding my breath para hindi niya ako manotice ng malala... at dahil din sa kakaiba niyang presensya—isang mabigat na hangin, isang tahimik na tensyon na parang susugurin o kakainin ako ng buhay. Ang bigat sa pakiramdam.

Umiling lang siya at umalis na sa harap namin. Kapa-kapa niya ang paligid gamit ang mahaba at itim niyang stick, na para sa mga bulag.

“Si master Caius.” Lumapit sa akin si ate Jeny ng maiayos niya na ang kurtina, “bulag siya dahil sa isang aksidente. Mag-ingat ka sa paligid niya. Kung maaari huwag na huwag ka gagawa ng tunog.” Tumango lang ako sa babala niya.

Madali lang iyon sa akin, sanay akong kumilos na parang invisible. Hindi na bago sa akin ang kumilos at maglinis na walang anumang tunog.

Sa mga sumunod na oras, tahimik lang akong naglilinis—mga mesa, hallway, malalaking bintana sa kabila ng kadiliman dahil sa pinasarang bintana.

Dapat nga ay nakabukas iyon para may pumasok na liwanag, upang hindi dilim lang ang nakikita niya.

Hanggang makaakyat ako sa pangalawang palapag. Isang mahabang pasilyo ang bumungad sa akin, sa dulo ay may bintana pero walang liwanag na napasok. Purong itim lang at sobrang tahimik ng paligid.

Ilang room na malalaki ang nadaanan ko bago ako makarating sa dulo sa may bintana at medyo inusog ang makapal na harang upang may pumasok na konting liwanag bago ako naglinis ulit.

Sa gitna ng katahimikan, hindi ko napigilang mag-hum. Isang mahina at mabilis na hum, walang melodiya o salita, isang hum na palagi ko ginagawa kapag kinakabahan o may kakaiba akong nararamdaman sa paligid, upang pakalmahin ang sarili ko.

“Hello?” Napahinto ako dahil sa nagsalita. The wind also changed, mas bumigat, mas lumalim at parang mas lalong tumahimik.

Bigla ako binalot ng kaba, boses iyon ng Master. Pinigilan ko ang paghinga ko dahil nawala sa isip ko ang babala sa akin ni ate Jeny at ng butler.