Chapter 6: Ang Babaeng Ayaw Magpatalo

Hindi nagtagal ay bumalik ang gulo sa buhay ni Mara.

At nagsimula iyon sa isang pangalan—Isabella Reyes.

Hindi niya inaasahan na muling makikita ang babaeng iyon, lalo na sa loob mismo ng condo ni Rafael.

“Raf, you didn’t tell me you have a visitor,” matamis ngunit may halong panunukso ang sabi ni Isabella habang nakasandal sa pinto. Isang ngiti ang lumambot sa labi nito, ngunit may bahid ng pang-uuyam na parang alam niyang may kinokontrol siya sa sitwasyon.

Nanigas si Mara. Hindi siya komportable. Hindi sa presensya ng babae—kundi sa paraan ng pagtingin nito sa kanya. Parang isa siyang bagay na kailangang suriin at husgahan.

“Hindi kita kailangang i-update,” malamig na sagot ni Rafael, tahimik na nakatingin kay Mara. Wala siyang kaakibat na damdamin sa ngiti ni Isabella, ngunit malinaw ang warning: huwag kang gagawa ng kahit ano.

Ngunit hindi natinag si Isabella. Lumapit ito kay Mara, pinapanatili ang ngiti, halos nakakalat ang confidence sa bawat kilos.

“Hi,” sabi nito, nakangiti. “Ikaw ba yung… replacement?”

Diretsahan. Wala ni isang halong pagpapapahiya.

Napakuyom ang kamao ni Mara. “Hindi po ako—” sagot niya, nanginginig sa galit at kaba.

“Relax,” putol ni Isabella. “Sanay na ako. Alam ko na may kaunting drama sa pagitan niyo.”

Hindi na nagawang manahimik ni Mara. Pinipilit niyang kalugin ang sarili at huwag pansinin ang tensyon. Ngunit bawat salita ni Isabella ay parang kutsilyong dumadaloy sa dibdib niya.

“Hindi mo ako kayang patawarin,” bulong ni Mara sa sarili, pinipilit itaboy ang pagtaas ng dugo sa mukha. Ngunit sa likuran niya, ramdam niya ang matagal na tingin ni Rafael. Tahimik, malamig, nakatingin sa kanya, parang binabasa ang bawat galaw.

Lumipas ang ilang minuto ng katahimikan. Si Isabella ay tila hindi nagmamadali na umalis. Lumapit ito kay Mara, halos nakalapat ang kamay sa braso niya.

“Missed me?” biro niya sa tono na halatang may halo ng panunukso at pang-uuyam.

Hindi sumagot si Mara. Ngunit ang presensya nito ay sapat na para iparamdam kay Mara ang kakulangan ng kanyang posisyon—na siya ay temporary lang, at walang kapangyarihan sa mundo ni Rafael.

“Ang galing mo pa rin sa role mo, Mara,” bulong ni Isabella, halos makangisi habang nakatingin sa kanya. “Parang baby doll lang sa tabi ng Atty.”

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Ang puso niya ay kumakabog nang mabilis. Hindi niya maikakaila ang kirot na dumadaloy sa kanyang dibdib.

“Hindi ka tatagal,” bulong ni Isabella, halatang may confidence at panunukso.

“Temporary ka lang,” dagdag nito, halatang may confidence at panunukso.

Hindi sumagot si Mara. Ngunit sa loob niya, may kumikirot na galit. Higit pa sa selos, masakit ang pagkaka-expose sa isang babaeng iyon—isang babaeng may relasyon sa lalaking kinasangkutan niya.

Si Mara ay naglakad papalayo, ngunit ramdam niya ang mga matang nakatingin sa bawat galaw niya. Ang bawat hakbang ay parang isang reminder na siya ay hindi tunay na kabilang sa mundong iyon.

Sandaling katahimikan, at walang sinasabi si Rafael. Ngunit ang tingin niya sa kanya ay nagsasalita: “Pinapansin kita.”

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Hindi niya alam kung dapat ba siyang magalit, umiyak, o sumuko.

“Basta’t tandaan mo,” bahagyang nagbago ang tono ni Rafael, “walang sinuman ang makakagulo sa arrangement natin. Isa lang ang priority: ang kaligtasan ng pamilya mo.”

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Alam niya na tama iyon, ngunit sa kanyang puso, may tinig na sumisigaw:

Hindi ko na gusto ang ganito… Pero hindi ko rin kayang iwan si tatay.

Pagkatapos ng ilang minuto, lumingon siya kay Rafael. “Bakit po parang hindi niyo ako pinapansin kapag nandiyan siya?” mahina niyang tanong.

Tahimik si Rafael. Hindi sumagot kaagad. Parang pinag-iisipan kung anong sasabihin.

“Hindi ko kayo pwedeng iwan,” sagot niya sa wakas, malamig. Ngunit may halong tensyon at hindi maipaliwanag na emosyon sa boses niya.

Napangiti si Mara, ngunit hindi sa saya. Ito ay mapait na ngiti—paghaluin ng selos, galit, at confusion.

“Hindi po tama na ganito,” bulong niya sa sarili habang nakatingin kay Isabella, na tila sinasabi: ‘Try mo lang, hindi ka tatagal sa tabi niya.’

Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, isang lihim na damdamin ang unti-unting lumilitaw kay Mara. Hindi niya inamin sa sarili, ngunit may halong kilig sa bawat tingin ni Rafael. At iyon mismo ang pinakadelikado—isang bagay na hindi niya kayang kontrolin.

Sandaling katahimikan. Isa kang napakabigat na hininga mula kay Mara, isa rin mula kay Rafael.

At doon, sa gitna ng tensyon, selos, at unang labanan ng kapangyarihan sa pagitan ng babae at babae, lalaki at babae, nagsimula ang isang mas komplikadong laro—isang laro kung saan may mga patibong, lihim, at mga damdaming hindi nila kayang kontrolin.

At sa gabing iyon, ramdam ni Mara ang unang spark ng isang bagay—isang damdaming mas matindi kaysa sa kontrata, mas delikado kaysa sa anumang selos, at mas nakakaakit kaysa sa anumang babala.