Chapter 7: Ang Unang Laban ng Damdamin

Pagkatapos ng gabing iyon, ramdam ni Mara ang bigat ng bawat hakbang sa buhay niya.

Hindi lang kontrata. Hindi lang pera. Hindi lang obligasyon.

Ito na ang unang pagkakataon na naramdaman niya ang galit, selos, at takot na sabay-sabay.

Pagpasok niya sa opisina kinabukasan, agad siyang sinalubong ni Isabella.

“Good morning, Mara,” matamis ang boses, pero halata ang panunukso. “Parang hindi mo alam kung saan ka pupunta, ha?”

Napakunot ang noo ni Mara. “Ano po ang gusto ninyo?” mahinang tanong niya.

Ngumiti si Isabella. “Wala… gusto ko lang makita kung hanggang saan ang kaya mong panindigan. Alam mo na, di ba? Temporary ka lang.”

Ang mga salita nito ay parang dagok sa dibdib ni Mara. Lalo siyang napaisip: temporary lang siya, pero ramdam niya na hindi niya kayang iwan si Rafael sa ganitong paraan.

Hindi nagtagal, dumating si Rafael. Tahimik lang siya, nakatingin sa dalawang babae.

Si Mara, sa isang sulok, ramdam ang kanyang galit at selos. Si Isabella, halatang kampante, parang hawak ang sitwasyon.

“Rafael,” bulong ni Mara. “Hindi po tama ang ginagawa niya. Hindi siya makakialam sa akin, tama po ba?”

Tinitigan siya ni Rafael. Tahimik. Ang tinitingnan lang ay si Isabella.

“Hindi ito tungkol sa tama o mali,” malamig ang sagot niya. “Alam mo ang role mo, Mara. Gagawin mo lang ang kailangan.”

Parang sumabog ang galit ni Mara sa loob.

Role? Role lang ba ako sa mundong ito?

Habang nagtatagal ang araw, hindi maalis sa isip niya ang babae.

Bawat ngiti ni Isabella, bawat titig, bawat biro sa paligid ni Rafael ay parang sinusukat ang kanyang pagkatao.

Napaisip siya.

Hindi ito pera. Hindi ito kontrata. Ito na ang unang pagkakataon na naramdaman niya ang selos at takot na mawala.

Pagkatapos ng trabaho, naglakad siya sa terrace. Huminga siya nang malalim, pilit pinipigilan ang luha.

“Hindi ko siya kayang talunin,” bulong niya sa sarili. “Hindi siya simpleng babae lang.”

Ngunit bago siya nakapag-isip ng maayos, naramdaman niya ang presensya ni Rafael sa likuran.

“Tandaan mo,” mahina ang boses nito, “hindi mo kailangan patunayan sa kaniya ang sarili mo. Patunayan mo sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Hindi niya inaasahan iyon.

“Sa inyo po?” tanong niya, may halong kaba at kilig.

Tumango si Rafael. “Oo. At huwag mong kalimutan… wala akong pakialam sa kung anong iniisip ni Isabella. Ang mahalaga ay ikaw.”

Parang may kumurot sa puso ni Mara. Masakit, nakakabahala, at nakakapagpalito ng damdamin.

Habang papalapit sila sa elevator, biglang dumaan si Isabella at tumingin sa kanila.

“Enjoy the show, Mara,” bulong nito sa kanya, halatang may panunukso.

Huminto si Mara, halos sumigaw sa loob ng kanyang sarili.

Show? Hindi ito palabas! Hindi ito laro!

Ngunit bago pa siya nakagawa ng aksyon, hinawakan siya ni Rafael.

“Ignore her. Focus sa sarili mo.”

Nanlaki ang mata niya. Ramdam niya ang init ng kamay nito, ramdam niya ang presensya nito.

Hindi niya maalis sa isip ang damdaming iyon—hindi lang contract, hindi lang protection… kundi may bahid ng pagkagusto?

Sa gabing iyon, nakaupo si Mara sa kwarto, iniisip ang nangyari.

Parang isang laro na hindi niya naiintindihan, at siya ang piyesa.

Ngunit may isang bagay na malinaw: hindi siya papayag na basta-basta matalo.

Hindi kay Isabella. At hindi rin kay Rafael… kahit alam niyang hindi niya kayang ipaliwanag iyon.

At doon nagtatapos ang isang gabi na puno ng emosyon, selos, at unang internal battle ni Mara.

Ito ang simula ng mas matinding laro—isang laro ng damdamin, manipulation, at hindi inaasahang atraksyon.