LOGINDrei Frauen … Ich habe sie alle süchtig nach mir gemacht. Nichts als willenlose Wesen, gefressen von der Kontrolle. Zuerst Miranda, dann Cynthia, ihre Kindheitsfreundin … und bald mehr. Das hier ist keine Liebesgeschichte. Nein. Das ist die Hölle, die du durchmachen wirst. Eine Prüfung, die dich auffrisst, dich verbrennt und auf jeder Haut eine glühende Narbe hinterlässt. Die innere Hölle – dieses wilde Spiel, in dem Unterwerfung und Schmerz eins werden, jeder Atemzug wie ein Gebet klingt und jede Prüfung eine süße Verdammnis ist. Also komm. Schritt für Schritt wirst du diesen Rausch schmecken, in dem die Kontrolle regiert. Und ich verspreche dir: Du wirst es lieben.
View MoreMAGANDA ang gising ko ngayon dahil maski sa panaginip ay kasama ko pa rin siya. May ngiti pa rin sa mga labi ko pagmulat ko ng mata. Finally, akin na siya. Malaya ko na siyang mamahalin nang hindi kinakailangan na magtago pa.
Matagal ko na siyang pinapangarap na makuha. Matagal ko na siyang pinagdadasal na mapasa'kin siya. Siguro, hindi ko na mabilang ang mga pagkakataong nasaktan ako para lang makamit siya.
I can't even imagined na magtitino na ako, na siya ang makapagpatuwid sa baluktot kung mundo.
Isang mundong nababalot nang puro kasinungalingan. Isang pagkataong nag-aasam nang tunay na pagmamahal. Isang masalimuot na kahapon at isang matagumpay na ngayon.
Naramdaman ko na siyang gumalaw, nagpapahiwatig na gising na rin siya. Kaya excited akong tumagilid nang higa para ang kariktan ko naman ang una niyang masisilayan.
Kaso, nagtataka ako dahil nahihirapan akong kumilos. Parehong nakatali ang magkabilaang kamay ko. Nakaangat ito na nakatali sa ulunan ng higaan. Imbes na makaramdam ako ng galit ay mas nangibabaw ang naramdaman kung excitement dahil sa iisiping gusto niya ng kakaibang laro sa ibabaw ng kama.
Kaya hindi nalang ako nagreklamo, bagkus, naghintay lang ako na magkusa siya. Ito na ata ang pinakamasayang araw ko. Excited akong naghintay.
Naramdaman ko ulit ang paggalaw niya kaya hindi na ako makapaghintay, at nakangiti kung ginalaw ang ulo ko para lingunin siya.
Pero, nanlaki ang mga mata ko ng ang bumungad sa akin ay hindi siya, kundi ang pagmumukha ng nakangisi kung kaibigan. Napalunok ako ng wala sa oras. Nagtatanong ang mga mata ko. . Naguguluhan ako dahil hindi ko alam kung papaano siya napunta rito? Kung bakit imbes na ang taong mahal ko ang nandito at katabi ko sana ngayon sa higaan, ay ibang mukha pa ang bumungad sa'kin.
"Kumusta mahal kung kaibigan? " Tumawa siya ng pagak pagkatapos bigkasin ang mga katagang iyon. "Nagulat ba kita?"
Tama nga siya dahil hindi ko talaga inaasahan ang presensya niya. Nalilito rin ako dahil hindi ko alam kung bakit siya nandito. Kung kanino niya nalaman na narito kami. Sa pagkakatanda ko ay ang taong mahal ko lang ang bukod tanging nakakaalam sa pinuntahan namin. Hindi kaya? Pero imposible..
"Anong ginagawa mo rito?" Takang tanong ko sa kanya. Napakunot ang noo ko. Ang lakas naman ng trip niya na bungad para sa'kin. Bumangon siya sa pagkakahiga sa higaan ko at tumawa ng mahina.
"Alam mo ba ang salitang surprisa?" Nakangising pinameywangan niya ako. Naiinis ako. Hindi nakakatawa ang pa surprisa niyang inihanda para sa akin. 'Tsaka may okasyon ba para isurprisa niya ako.
"Ito ang surprisa ko sayo, mahal kung kaibigan!" Inabot niya ang mga kamay niya sa'kin para tulungan akong bumangon pero papaano ako babangon kung nakatali ang dalawa kung mga kamay. Nagpapatawa ba 'to?
"Ay oo nga pala. Muntik ko nang makalimutan!" Hagikhik pa nito at mabilis na binawi ang mga kamay. Dahan dahan itong lumapit sa'kin. Umupo ito sa gilid ng kama. At hinawi ang iilang hibla ng aking buhok na nakaharang sa mukha ko. Tiningnan ko siya ng masama. Nginitian naman niya ako ng pagka tamis tamis..
"Hindi mo ba ako namimiss?" Nakangiting tanong niya sa akin habang nakasandal sa ulunan ng higaan. May kumudlit sa puso ko. Pero hindi ko ito dapat maramdaman.
Pero sinagot ko rin siya ng isa pang tanong, "ako ba ang namiss mo? O siya?" Napaismid kung wika.
Tumawa lang ito ng pagak habang diretsong nakatingin sa dingding. Tagos ang paraan ng mga titig nito.
"Medyo, "at seryoso na ang mukha niyang lumingon sa'kin.
Nanatili lamang itong nakatingin sa'kin. Hindi ko mabasa ang tumatakbo sa isipan nito. Hanggang sa, huminga na ito ng sobrang lalim.
"Hindi ko lubos maisip na magagawa mo sa'kin 'to," malamlam na ang mga mata nitong nakatitig sa'kin. Hindi ako makapagsalita. Parang naumid ko ang aking dila.
"Nasasaktan ako, alam mo ba iyon?" Walang ekspresyon na anas nito sa'kin. "Dahil ang dalawang tao na mahalaga sa'kin ang parehong nawala.
Hindi ako makapagsalita. Walang mga katagang nais kumawala sa aking lalamunan. Nanatili lamang akong tahimik. Habang hinihintay ang mga susunod niyang sasabihin. Ngunit, hindi na ito muling nagsalita pa.
Siguro, mahigit bente minutos na kami sa ganitong posisyon. Nagpapakiramdaman sa isa't-isa. Hanggang sa, bumukas ang pintuan at iniluwa mula rito ang taong pinakamamahal ko.
Humarap ito sa kanya at nagsasalita.
"Nakahanda na ang sasakyan," halos pabulong na nitong saad, ni hindi man lang ako nito matapunan ng tingin habang naglalakad ito papalapit sa kanya. Huminto ito at maingat na hinawakan nito ang mga kamay niya, hinila para tumayo, at inakay papalayo sa'akin.
"Amelia! May sumpaan tayo! Nangako ka sa akin!" Pagpupumiglas kung sigaw pero parang bingi lamang ito at hindi man lang ako nito narinig.
Pilit kung kumawala sa pagkatali pero hindi ko kaya, "Hindi ninyo ako p'wedeng iwanan nalang ng ganito!"
Unti-unti kung nararamdaman ang maliliit na aspiling tumutusok sa puso ko habang pinagmamasdan ko silang dalawa na umalis at hindi man lang ako magawang lingunin.
Wala kayong mga puso. Pagtatangis ko. Bakit gan'on? Akala ko ay wala ng hahadlang sa pagmamahalan naming dalawa. Pero nagkamali pala ako.
---
KAPITEL 30ESPOIRS SICHTIch schließe leise die Tür hinter mir. Die Luft im Flur kommt mir plötzlich schwerer vor, kälter. Meine Schritte hallen schwach auf dem Parkett, und ich spüre noch Mirandas Wärme auf meiner Haut, ihren Duft, vermischt mit dem Durcheinander von dem, was wir gerade erlebt haben.Aber ihre Worte kreisen in meinem Kopf wie ein schlechtes Lied, das ich nicht zum Schweigen bringen kann. „Espoir, ich liebe dich.“Ich bleibe einen Moment stehen, schließe die Augen. Nein, das ergibt keinen Sinn. Es sollte keinen Sinn ergeben.Ich fahre mir mit der Hand durch die Haare, atme tief durch. Das ist absurd. Wir wussten beide, worauf wir uns einlassen. Es war Vergnügen, nichts weiter. Abgespannte Spannung, ein Ausweg aus dem, was das Leben uns nicht immer gibt. Kein Versprechen, keine Bindung. Nur zwei Körper, die sich treffen, wenn das Bedürfnis zu stark wird.Und doch … sie hat die Linie überschritten.Ich sehe ihren Blick wieder, diese nackte, fast zerbrechliche Aufrichtig
KAPITEL 29MIRANDAS SICHTIch sehe ihn an, das Herz beklommen, aber entschlossen, ihm zu sagen, was ich fühle.— Espoir … ich liebe dich. Wirklich.Er sieht mich mit dieser Mischung aus Überraschung und Unglauben an, und ich spüre, dass er nicht bereit ist, zu akzeptieren, was ich ihm gerade gestanden habe.— Miranda … ich … ich kann nicht … das ist nicht der richtige Zeitpunkt, sagt er, sein Blick weicht meinem aus.Ich presse die Fäuste auf das Laken, frustriert und verletzt von seiner Ablehnung, aber ich weiche nicht zurück.— Du verstehst nicht … meine Gefühle haben sich verändert. Alles hat sich entwickelt. Was ich für dich empfinde, ist nicht mehr nur Verlangen oder Vergnügen. Ich will dich nicht mehr mit irgendjemandem teilen. Nicht mit Cynthia, nicht mit jemand anderem … nur dich.Er schüttelt den Kopf, ernst.— Aber Miranda … Loïc … das ist dein Sohn und mein treuer Freund. Was wird er sagen, wenn er erfährt, dass du mich liebst?Ich schließe für einen Moment die Augen, lasse
KAPITEL 28CLAIRES SICHTEr stand langsam auf, fast widerwillig.— Einverstanden, sagte er, während er mir direkt in die Augen sah. Ich werde gehen … und ich werde deine Entscheidung respektieren.Seine Stimme war ruhig, aber in seinem Blick spürte ich die Spannung, das Feuer, das er zu zügeln versuchte.Ich nickte, ohne etwas zu sagen. Ich versuchte, die Kontrolle zu behalten, diese verantwortungsbewusste Frau zu bleiben, die weiß, wo die Grenzen zu ziehen sind. Aber bei ihm wurde alles verschwommen, instabil.Dann fügte er mit diesem kleinen Lächeln hinzu, das mich immer entwaffnet:— Aber ernsthaft, Claire … ich will dich. Hier, jetzt.Mein Herz machte einen seltsamen Schlag.Ich wusste, ich musste fest bleiben.— Espoir, hör auf … flüsterte ich.— Nur ein Küsschen. Versprochen, nichts weiter.Ich zögerte. Eine Sekunde, vielleicht zwei.Dann trat ich näher, hauchte einen schnellen Kuss auf seine Wange. Ich wollte, dass es harmlos war, aber in dem Moment, als meine Lippen seine Haut
KAPITEL 27ESPOIRS SICHTDie Bürotür schließt sich leise hinter mir, mit einem kleinen Klicken, das wie ein Versprechen klingt.Claire blickt von ihren Akten auf, ihre Brille rutscht ein wenig auf ihre Nasenspitze. Ihr Blick fängt meinen ein, zuerst neugierig … dann verunsichert.— Espoir? Du kommst schon wieder zu mir?Ihre Stimme ist ruhig, aber ich spüre die Nervosität in ihrem Atem.Ich trete näher, ohne sofort zu antworten. Die Luft zwischen uns scheint schwerer, geladen mit dem, was keiner von beiden noch auszusprechen wagt. Ich lege meine Hände auf die Rückenlehne des Stuhls gegenüber ihrem Schreibtisch und sehe sie an, ohne ein Wort.— Hattest du heute Nachmittag nicht vorlesung?— Ich wollte dich sehen, sage ich einfach.Ein Schweigen.Sie wendet den Blick ab, als wollte sie die Kontrolle zurückgewinnen. Dann steht sie langsam auf, geht um ihren Schreibtisch herum. Sie ist jetzt nah genug, dass ich ihr Parfüm riechen kann, diesen süßen und doch bestimmten Duft.— Du solltest
KAPITEL 4ESPOIRS SICHTDer Kuss, anfangs noch zögerlich, wurde tiefer. Miranda ließ sich fallen, ihre Hände hatten sich an meine Schultern geklammert, als suchte sie nach einem Halt, und ich verlor mich völlig in der Wärme ihres Mundes. Jede gestohlene Sekunde schmeckte nach Gefahr, aber auch nach
KAPITEL 3MIRANDAS SICHTAm Morgen öffnete ich meine Augen viel früher als erwartet. Ich konnte nicht im Bett bleiben, mein Kopf war noch schwer von allem, was ich gestern Abend gefühlt hatte. Also stand ich fast wie automatisch auf und ging hinunter in die Küche.Ich hatte nicht wirklich Hunger, w
KAPITEL 2MIRANDAS SICHTIch liege noch am Boden, die Muskeln entspannt, da hallt ein scharfes Geräusch durchs Haus. Toc, toc.Ich zucke zusammen, der Atem stockt mir, das Herz rast wie bei einer ertappten Sünderin.— Guten Abend, Mama, ich bin gerade reingekommen. Komm bitte mal runter.Das ist Lo
KAPITEL 1MIRANDAS SICHTIch steige aus der Badewanne und bleibe lange vor dem großen Spiegel stehen, der wie ein stummer Richter in meinem Schlafzimmer aufragt.Das Wasser hat Perlen auf meiner Haut hinterlassen, die langsam meine Kurven hinuntergleiten – als wollten sie mich an die Sinnlichkeit e