Chapter FOUR

Pagdating ko sa address na nasa flyer, napahinto ako sa mismong harap ng gusali at napaangat ang ulo ko, kasi wow kung may mukha ang salitang intimidating, ito na siguro iyon. Glass walls, matataas na pinto, guards na mukhang kaya kang i-judge gamit lang ang kilay, at mga empleyadong naglalakad nang parang laging may hinahabol na deadline.

“Okay, Deralie,” bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang bag ko. “Executive secretary lang ‘to. Hindi ka papasok sa mafia.”

Huminga ako nang malalim at pumasok.

Pagpasok ko pa lang sa lobby, feeling ko agad na mali ang buhay choices ko dahil lahat ng tao ay mukhang professional, confident, at may direksyon sa buhay samantalang ako, dala lang ang résumé na prinint ko sa isang internet café.

Lumapit ako sa reception desk.

“Hi,” ngumiti ako sa babaeng naka-perfect blazer. “I’m here for the interview for the executive secretary position?”

Tumingin siya sa computer, nag-type sandali, tapos ngumiti rin pero yung ngiting parang may alam siya na hindi ko alam.

“Oh,” sabi niya. “You’re Mrs. Von Vasilyev?”

Napakurap ako. “Ha?”

“Ah—sorry,” mabilis niyang bawi. “I mean… Ms. Sanchez.”

Tumango ako, kahit litong-lito na. “Yes. That’s me.”

“Please proceed to the conference room on the 15th floor,” sabi niya. “The interviewer is already waiting.”

Nagpasalamat ako at mabilis na naglakad palayo, pero habang naglalakad ako papunta sa elevator, narinig ko siyang bumubulong sa katabi niya ng, “Ay, siya pala ‘yon.”

Siya alin?

Anong ‘yon?

Paglabas ko ng elevator, mas lalo akong naligaw.

Hallway sa kaliwa, hallway sa kanan, lahat mukhang pare-pareho. So ginawa ko ang pinaka-professional na bagay na alam ko, huminto ako sa unang empleyadong nadaanan ko.

“Excuse me,” sabi ko sa lalaking may hawak na tablet. “Do you know where the interviewer is?”

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa, tapos biglang nag-straighten ang postura niya.

“Oh—uh—ma’am,” sabi niya agad. “Sa conference room po.”

“Which one?” tanong ko.

“All of them,” sagot niya nang seryoso.

Napakunot ang noo ko. “All of them?”

“Opo,” tango niya. “I mean—uh—any conference room is fine. I’ll escort you.”

Wow. Ang efficient nila, isip ko, kahit medyo weird na.

Pagpasok namin sa conference room, may isang HR staff na agad tumayo at ngumiti sa akin na parang matagal na niya akong kilala.

“Good morning, Mrs—” bigla siyang huminto, tumingin sa papel, tapos ngumiti ulit. “Ms. Sanchez. Please have a seat.”

Umupo ako, pilit pinapakalma ang sarili ko habang pinapawisan ang mga palad ko.

“So,” sabi ng HR interviewer, “why do you think you’re fit for the executive secretary role?”

Napaisip ako sandali.

“Well,” sabi ko, “I’m organized… sometimes. I can multitask kapag kailangan, pero kapag sabay-sabay, medyo nagpa-panic ako pero productive panic naman.”

Tumango siya. “Very good.”

"Ha?."

“And how do you handle pressure?”

“Honestly?” sagot ko. “I cry internally but act normal externally.”

“Excellent,” sabi niya habang nagsusulat.

"Wait—what?"

“And lastly,” sabi niya, “are you aware of who you’ll be working for?”

“Uh… the CEO?” sagot ko, alanganin.

She smiled wider. “Perfect.”

Tumayo siya agad. “Congratulations. You’re hired.”

Nanlaki ang mata ko. “H-Ha? Hindi pa po tapos ang interview?”

“It’s finished,” sagot niya nang masyadong mabilis. “Welcome to the company.”

Habang inaabot niya ang contract sa akin, hindi ko napansin ang tinginan nila ng isa pang staff sa likod yung klase ng tinginan na parang may inside joke.

At wala rin akong ideya na sa kabilang opisina, may isang lalaki ang nakangiti habang pinapanood sa CCTV ang buong interview.

“Still adorable,” bulong niya sa sarili niya.

Hindi ko pa alam noon na ang trabahong akala ko ay sagot sa problema ko…

…ay siya palang simula ng mas malaking gulo.

Unang araw ko sa trabaho, gumising ako nang mas maaga kaysa sa alarm ko hindi dahil excited ako, kundi dahil kinakabahan ako na baka ma-late ako at ma-fire agad kahit hindi pa ako officially nagkakamali, so nagbihis ako na parang may job interview ulit kahit sinabi sa email na “smart casual” lang, which for me meant huwag kang magmukhang lost tourist.

Pagpasok ko sa office, agad akong sinalubong ng buong staff na parang reunion ng long-lost friend na hindi ko naman kilala.

“Good morning, Ms. Sanchez!”

“Welcome!”

“First day mo? Don’t worry, mababait kami… mostly.”

Napangiti ako, medyo nalito pero relieved, kasi after everything being fired, bad decisions, bad nights, worse headaches finally, may lugar na parang okay naman ang mundo.

May isang girl na sobrang cheerful ang nag-tour guide mode agad.

“This is the pantry, free coffee pero wag mong uubusin lahat or magagalit ang accounting,” sabi niya habang naglalakad kami.

“Noted,” sagot ko. “Traumatized na ako sa galit na tao.”

Tawanan sila, at feeling ko for the first time in a while, baka swerte nga ako.

Hanggang sa bigla niyang sinabi—

“Ah, by the way, the CEO will be coming later to meet you personally.”

Huminto ako sa paglakad. “Meet me… personally?”

“Oo,” sabi niya casually. “He likes meeting new hires.”

CEO lang naman. Walang dapat ikabahala, sabi ng utak ko, kahit may parte sa dibdib ko na biglang sumikip na parang may masamang foreshadowing.

Lumipas ang ilang minuto, tapos biglang nagbago ang atmosphere ng buong office.

Tahimik.

Straight posture.

May nag-ayos ng buhok.

May nagbukas ng laptop kahit wala namang ginagawa.

“He’s here,” bulong ng isa.

At doon siya pumasok.

Isang lalaking naka-suit, matangkad, confident, at may presensya na parang kaya niyang bilhin ang buong building kasama ang lupa, parking, at siguro pati kaluluwa ng mga tao sa loob.

Tumingin siya sa akin.

At doon ko naramdaman ang kaluluwa ko na literal na umalis sa katawan ko.

Siya.

Ang lalaking iniwan ko.

Ang lalaking ginising ko tapos iniwan nang walang paalam.

Ang lalaking huling nakita ko… sa maling sitwasyon ng buhay ko.

“Good morning,” sabi niya, malamig ang boses, pero ang mga mata niya—galit, irita, at may halong oh so familiar na smirk.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ako huminga.

Hanggang sa napilitan akong magsalita.

“…CEO ka pala.”

Umangat ang kilay niya. “Disappointed?”

Ngumiti ako, pilosopo mode activated. “Hindi naman. Shocked lang. Akala ko kasi mas matanda ka.”

May collective inhale ang buong staff.

Ngumiti siya—pero yung ngiting hindi good sign.

“So,” sabi niya, lumapit nang kaunti, “you leave without a word after what happened between us, and now you work for me.”

Tumango ako. “Technically, you hired me.”

“Still,” sagot niya, “you ran away.”

Ngumiti ulit ako, mas malapad. “Correction. I walked away quietly. Running is very unprofessional.”

Tahimik ang office. May isang empleyadong halos malaglag ang ballpen.

Tumitig siya sa akin nang matagal, tapos ngumiti ulit mas mapanganib ngayon.

“This will be interesting,” sabi niya.

Tumango ako. “Sabi nga nila, sir, never mix work and… bad life decisions.”

Nag-smirk siya, halatang pigil ang inis. “You haven’t changed.”

“Sadly,” sagot ko, “I upgraded. May ID na ako ngayon.”

May gustong tumawa. May gustong umiyak. May gustong mag-resign. At habang bumabalik siya sa opisina niya, ramdam ko na—

Ang unang araw ko sa trabaho?

Hindi na ‘to tungkol sa pagiging executive secretary.

Ito na ‘yung simula ng giyera.