CHAPTER THREE

Nagising ako sa isang masakit na pintig sa ulo ko.

Parang may kumakatok sa sentido ko nang paulit-ulit, bawat segundo ay paalala na kagabi ay hindi ako umuwi nang maaga, hindi ako nag-isip, at lalong hindi ako nag-ingat sa mga desisyong ginawa ko. Mabigat ang katawan ko, parang pinaglaruan ng pagod at alak, at kahit nakahiga lang ako, ramdam kong may mali.

Damn, my body hurt parang sinasagasaan ako ng limang truck. Ang puday ko, sobrang hapdi.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Hindi ito ang kwarto ko.

Hindi ito ang kisame na kabisado ko.

Hindi ito ang amoy ng apartment ko.

May pumasok na liwanag mula sa kurtina, may katahimikan na parang too calm after chaos, at may presensya sa tabi ko na agad nagpahinto sa paghinga ko.

Unti-unti akong lumingon.

At doon ko siya nakita.

Isang lalaking hindi ko kilala, mahimbing ang tulog, parang wala siyang pakialam sa mundo, parang ang gabi ay isang normal na pangyayari lang sa kanya. Nakahiga siya sa tabi ko, malapit, masyadong malapit at doon ko tuluyang naramdaman ang bigat ng katotohanan.

Shit.

Sumikip ang dibdib ko habang dahan-dahang bumalik ang mga alaala ng kagabi, hindi buo, hindi malinaw, pero sapat para maintindihan ko ang nangyari.

Ang bar.

Ang malakas na tugtog.

Ang ilaw na paikot-ikot.

Ang pagtawa ko—yung tawang hindi ko naririnig sa sarili ko nitong mga nakaraang buwan.

Naalala ko ang pagsayaw.

Ang pag punta ko ng banyo na hindi pala.

Ang paglapit niya.

Ang mga salitang pabiro pero may laman.

Ang init ng gabi na parang nagtulak sa akin na kalimutan ang lahat, ang pagtataksil, ang galit, ang bigat ng expectations ng ibang tao.

Napapikit ako.

Mas sumakit ang ulo ko nang gumalaw ako nang kaunti, at doon ko napansin, may kirot, may pagod, may pakiramdam na hindi ko na kailangang pangalanan para maintindihan kung ano ang nangyari kagabi.

Hindi ko alam kung pagsisisi ba ang nararamdaman ko o simpleng gulat lang sa sarili ko.

Dahan-dahan akong umupo, pilit hindi gumagawa ng ingay, parang kapag nagkamali ako ng galaw ay bigla siyang magigising at mapipilitan akong humarap sa isang usapan na hindi ko kayang gawin ngayon.

Tumingin ako sa paligid.

Ang damit ko, nakakalat sa sahig, parang tahimik na saksi sa isang gabing gusto kong kalimutan. Isa-isa ko itong pinulot, hawak-hawak nang mariin, parang kapag binitawan ko ay babalik lahat ng emosyon na pilit kong tinatago.

Sumulyap ako ulit sa kanya.

Tulog pa rin.

At gusto kong manatili siyang gano’n, walang pangalan, walang mukha sa alaala ko, walang papel sa buhay ko matapos ang umagang ito.

Mabilis pero maingat akong nagbihis, hindi inaayos ang sarili ko, hindi nag-aalala kung maayos ba ang buhok ko o may bahid pa ng makeup ang mukha ko. Ang mahalaga lang ay makaalis ako bago pa ako matanong ng mga bagay na wala akong sagot.

Hinawakan ko ang doorknob.

Huminga ako nang malalim.

Walang lingon-lingon, tahimik akong lumabas ng kwarto, dala ang sakit ng ulo, ang pagod ng katawan, at ang bigat ng isang gabing hindi ko alam kung dapat kong pagsisihan o pasalamatan.

Isa lang ang sigurado ako.....

Ang nangyari kagabi ay hanggang doon lang.

At hindi na dapat maulit.

“DERALIE SANCHEZ.”

That was the first thing I heard the moment I answered my phone, and based on the tone alone, alam kong hindi ito simpleng good morning call.

“Good morning din sa’yo, best friend,” tamad kong sagot habang nakahiga pa rin ako sa kama, may kumot sa ulo at may headache na parang may nag-drums sa loob ng bungo ko.

“DON’T ‘GOOD MORNING’ ME,” sigaw ni Lora sa kabilang linya. “Do you have ANY idea how worried I was last night?”

Napabuntong-hininga ako. “Lora, buhay pa ako—”

“ALAM KO,” putol niya agad. “Dahil may lalaki na nagsabi sa akin na umuwi ka na raw.”

Napamulat ako. “Ha?” Ah na alala kuna, baka ang lalaking kasama kong kainuman kagabi.

“Oo,” iritang-irita niyang sagot. “I was literally walking around the bar like a lost mother looking for her irresponsible daughter, tapos may lalaking lumapit sa akin, all calm and confident, tapos sabi niya—She already went home.”

Tumikhim ako. “Ah…”

“AH?” ulit niya, mas mataas ang boses. “DERA, YOU DON’T JUST ‘AH’ ME. Alam mo bang muntik na kitang ipa-missing person report?”

Umupo na ako, hinimas ang sentido ko. “Okay… calm down.”

“NO. YOU CALM DOWN. NASAN KA KAGABI?”

"Sa bar beh, Ikaw panga nag aya pero ang tagal mo." 

"Edi sorry ha kasalanan kona. Pero san kaba nang galing kagabi?."

Naging tahimik ako ng dalawang segundo.

Tatlo.

“Aksidente,” mahina kong sabi.

“Ano’ng aksidente?” suspicious na tanong niya.

“Aksidenteng…” huminga ako nang malalim, “nakitulog ako at may nangyari sa aming dalawa.”

May katahimikan sa linya.

Then—

“NAKANINO.”

“Sa… guy.”

“ANONG GUY.”

“Guy-guy,” mabilis kong sagot. “Yung… stranger.”

Sumabog ang sigaw ni Lora. “DERALIE?!”

“Relax!” agad kong depensa. “Hindi ko naman plinano!”

“So anong nangyari?” halos pabulong na pero ramdam ko ang gigil. “Nagpaalam ka sa akin na sasayaw ka, tapos bigla kang nawala, tapos may lalaking nagsabi sa akin na umuwi ka na, tapos ngayon sasabihin mo—oops, may stranger na bumengbang sayo?”

Napahiga ulit ako. “Look… lasing ako.”

“AH, YES,” sarkastiko niyang sagot. “THE UNIVERSAL EXCUSE.”

“Lora, kakabreak ko lang ng engagement,” depensa ko. “I was celebrating my freedom.”

“Celebrating?” singhal niya. “Girl, you didn’t celebrate. You UPGRADED.”

“Hindi ko nga alam pangalan niya,” reklamo ko. “Nagising na lang ako, masakit ulo ko, mas masakit katawan ko, tapos boom—may lalaki sa tabi ko.”

“OH MY GOD,” tawa niya, pero halatang gulat pa rin. “Please tell me umalis ka bago siya magising.”

“Obviously,” sagot ko agad. “Hindi ako gumawa ng walk of shame. Silent exit iyon. Very classy.”

“Classy?” natawa siya. “Girl, you slept with a stranger.”

“Aksidente nga!” giit ko. “Hindi ko rin inakala na gano’n ang ending ng bar celebration.”

Tumawa siya nang malakas. “So ano, regret?”

Napaisip ako sandali. “Hindi regret… more like confusion with headache.”

“Wow,” biro niya. “Character development.”

Huminga siya nang malalim bago nagsalita ulit. “Okay. Lesson learned?”

“Oo,” sagot ko agad. “Next time, ikaw ang uuwi kasama ko.”

“GOOD,” sagot niya. “Dahil kung hindi, next time ako na ang sasama sa’yo sa kama para siguradong safe.”

“Lora!” sigaw ko. “Kadiri!”

“JOKE LANG,” tawa niya. “Pero seriously, Dera… you okay?”

Tahimik ako saglit.

“Yeah,” sagot ko, mas kalmado. “I think… okay na ako.”

“Good,” sabi niya. “Now get some water, take a shower, and don’t overthink the stranger.”

Napangiti ako. “Don’t worry. Wala na siya sa buhay ko.”

Hindi ko alam—

Pero parang may pakiramdam akong mali ang huling sinabi ko.

Pagkatapos ng tawag ko kay Lora, pilit kong tinapos ang araw na parang normal lang ang lahat, kahit ang totoo ay parang may multo ng kahapon na nakasunod sa akin kahit saan ako magpunta. Masakit pa rin ang ulo ko, masakit pa rin ang katawan ko, pero kailangan kong pumasok sa trabaho dahil bills don’t care about emotional breakdowns.

Pagdating ko sa café, hindi pa man ako nakakasuot ng apron ay tinawag na agad ako ng manager ko.

“Deralie, come to my office,” malamig niyang sabi.

Ay, wow. Bad vibes agad.

Sumunod ako, hawak ang sarili kong kaba, at pag-upo ko pa lang ay alam ko na. Yung tono niya, yung iwas-tingin niya, yung papel sa mesa—classic you’re fired starter pack.

“I’ll be straightforward,” sabi niya, parang nasa movie. “We’re letting you go.”

Napakurap ako. “Ha?”

“Customer complaints. Late arrivals. And honestly, you don’t seem… focused lately.”

Gusto kong sabihin, sorry ha, nahuli lang naman akong nagising sa tabi ng stranger, pero siyempre hindi ko sinabi dahil gusto ko pa ring maging disenteng tao kahit konti.

“So… that’s it?” tanong ko, kalmado kahit gusto ko nang umiyak.

He nodded. “Effective today.”

Tumango lang ako, tumayo, at kinuha ang bag ko. Walang dramatic exit, walang sigawan—just me, silently adding another inconvenience to my already chaotic life.

Paglabas ko ng café, doon na ako napabuntong-hininga nang malalim.

“Of course,” bulong ko sa sarili ko. “When it rains, it pours.”

Habang naglalakad ako sa sidewalk, iniisip kung paano ko sasabihin kay Lora na unemployed na naman ako, biglang may lumipad na papel papunta mismo sa mukha ko.

Literal.

“HEY—” napasigaw ako habang muntik ko nang kainin ang flyer.

Inis na inis, kinuha ko ito, handa nang itapon—pero napahinto ako.

EXECUTIVE SECRETARY WANTED.

High salary. Immediate hiring.

Nanlaki ang mata ko.

“Wait… what?”

Binasa ko ulit. At ulit. At ulit pa, baka kasi hallucination lang ito dahil sa stress.

Executive secretary.

Office job.

Decent pay.

Bigla akong napangiti na parang nanalo sa raffle.

“Oh my God,” sabi ko, halos tumatalon. “Thank you, universe. Sorry sa mga masasamang salita kanina.”

Agad kong kinuha ang phone ko at tinawagan si Lora.

“HELLO?” sagot niya. “Ano na namang kaguluhan ‘to?”

“LORA,” hingal kong sabi. “I JUST GOT FIRED.”

“WHAT—”

“BUT WAIT,” putol ko agad. “I JUST FOUND A JOB.”

Tahimik siya.

“Der… are you okay?” maingat niyang tanong. “May concussion ka ba?”

“HINDI,” tawa ko. “Listen—executive secretary job offer. Like, legit. Nakita ko lang sa daan. Lumipad sa mukha ko. Destiny literally slapped me.”

“Wow,” natatawang sagot niya. “From cheated fiancée to unemployed to potential executive secretary in less than twenty-four hours. Ang swerte mo talaga.”

“I KNOW,” masaya kong sabi. “Ang swerte ko today!”

“Oo,” sabi niya. “Sana all sinusuntok ng universe with job opportunities.”

Napangiti ako habang tinititigan ulit ang flyer, may kakaibang excitement sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko—

ito na naman yung simula ng isang bagay na hindi ko inaasahan.

At honestly?

Wala akong ideya kung gaano kalaki ang gulong papasukin ko.