Chapter fIVE

Pagkatapos ng very traumatic CEO encounter na parang muntik nang maging dahilan ng maagang resignation ko kahit wala pang lunch break, sinamahan ako ng HR papunta sa magiging “office” ko, at habang naglalakad kami sa hallway, sobrang kampante ko pa kasi iniisip ko, ah okay, may sarili akong cubicle or maliit na room, tahimik, professional, walang multo ng one-night-bad-decision, ganon.

“Here’s your workspace,” sabi ng HR sabay bukas ng pinto.

Pagbukas pa lang, alam ko na agad na may mali.

Very mali.

Hindi ito office.

Ito ay… isang malaking opisina.

Isang opisina na may floor-to-ceiling windows, mamahaling carpet, minimalist na aesthetic, at sa gitna ng isang malaking executive desk na sobrang familiar.

At sa gilid no’n…

May isa pang desk.

Mas maliit.

Mas simple.

At… katabi.

As in katabi.

As in kung mag-uunat siya ng braso, kaya niyang itulak ang ballpen ko.

Napatingin ako sa HR, tapos sa desk, tapos sa kabilang desk, tapos ulit sa HR na parang may glitch ang utak ko.

“Wait,” sabi ko, dahan-dahan, pilit kalmado kahit gusto ko nang sumigaw. “Sorry ha, baka mali lang ako ng rinig, pero… akala ko ba may office ako?”

Ngumiti ang HR na parang wala lang. “Meron naman.”

Tumuro siya sa desk ko.

Ito.

“Eh bakit,” tanong ko ulit, nakatingin sa desk ng CEO na parang may personal vendetta sa akin, “bakit katabi ko ‘yan?”

“Same room kayo ng CEO,” sagot niya casually, na parang sinabi lang niya na parehong may stapler ang dalawang mesa.

Nanlaki ang mata ko. “Same… room?”

“Yes. He requested it personally.”

He requested it personally.

Ah.

So hindi ito coincidence.

Ito ay planned attack.

Bago pa ako makapagreklamo ulit, bumukas ang pinto.

Pumasok siya.

With a matching smirk.

CEO na ang sarap sapakin at sampalin akala nya yata hindi ko nakakalimutan kong pano nya kinain ang puday ko na parang gutom na gutom.

Tumingin siya sa akin, tapos sa desk ko, tapos bumalik ulit ang tingin niya sa mukha ko na parang nanonood ng live reaction video.

“You look confused,” sabi niya, sobrang kalmado, sobrang nakakainis, nakakairita.

Tumawa ako ng pilit. “Hindi naman. Shocked lang. Kasi usually ang secretary, nasa labas, diba? Hindi yung parang… seatmate.”

Umupo siya sa chair niya, relaxed, parang nananadya. “I like efficiency.”

“Efficiency,” ulit ko. “Wow. Kasi feeling ko po sir, this setup is more… emotionally violent than efficient.”

Ngumiti siya ng konti. “You wanted the job.”

Tumango ako. “Yes. Not the trauma bundle.”

Lumapit ako sa desk ko, umupo, tapos sinukat ang distance namin gamit ang mata ko.

“Sir,” sabi ko, seryoso kunwari, “just to clarify, kung mag-aabot po kayo ng documents, kailangan niyo pa bang tumayo or pwede niyo na lang ihagis?”

Tumaas ang kilay niya. “Very funny.”

Ngumiti ako. “Thank you. Coping mechanism ko po ‘yan.”

Sandaling katahimikan.

Ramdam ko ang aura niya yung parang may gusto siyang sabihin pero pinipili niyang manahimik para mas tumagal ang suffering ko.

“So,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo, “you won’t run away this time?”

Sumandal ako sa upuan ko, crossed arms, pilosopa mode fully activated.

“Sir, kung aalis man ako, magpa-file na po ako ng leave I mean resignation paper. Ayos naman po tayo ngayon.”

Tumawa siya ng mahina yung tipong hindi mo alam kung amused siya or nagbabalak ng paghihiganti.

“Welcome to your first day, Dera,” sabi niya.

Napangiti ako, kahit deep inside gusto ko nang magdasal. 

“Thank you, sir,” sagot ko. “Mukhang mahaba-habang araw po ‘to.”

At doon ko na-realize—

Hindi lang pala ako nagtatrabaho para sa CEO.

Nakatira na rin ako sa personal niyang space.

Office hours pa lang.

Pero ramdam ko na…

This job is going to be a daily test of sanity. 

Napatingin ako sa mesa niya habang nag-aayos ako ng mga gamit ko, trying my best na magmukhang professional secretary at hindi isang babaeng gusto nang umatras palabas ng building, nang bigla kong mapansin ang nameplate na nakapatong sa gilid ng desk niya simple lang, silver, very CEO vibes, pero nung binasa ko…

Alexander von Vasilyev

Huminto talaga ang utak ko ng mga dalawang segundo.

Von.

Vasilyev.

Ah. Kaya pala ganon ang aura. Kaya pala parang kahit Isang aircon lang ang nakabukas, feeling ko may triple na may kasamang intimidation.

“Sir,” bigla kong sabi, pilit casual habang tinuturo ang nameplate, “ang haba po ng pangalan niyo ha. Feeling ko po pag galit kayo, mauubos na yung galit bago matapos banggitin.”

Tumingin siya sa akin, walang emosyon. “Focus on your work.”

“Copy,” sagot ko agad, sabay salute na hindi niya pinansin.

Hindi pa man ako nakakahinga nang maayos sa first-day-shock ko, bigla siyang nagsalita ulit.

“Black coffee,” sabi niya, diretso, walang please, walang thank you, parang iniutos lang niya sa universe.

Tumango ako. “Black coffee. No sugar. No cream. No emotions. Got it.”

Pagbalik ko ilang minuto later, inabot ko sa kanya ang mug na may confidence as in confident akong tama ang ginawa ko tapos uminom siya ng isang maliit na sip… at doon ko nakita ang micro-expression na parang muntik na siyang masamid pero pinili niyang maging dignified.

“Why is this sweet?” tanong niya, malamig ang boses.

Nanlaki ang mata ko. “Sweet? Impossible po. I followed the instructions very carefully.”

“Then explain,” sabi niya, nakatingin sa mug na parang personal niyang kaaway.

Lumapit ako, kinuha ko ang mug, sinubukan ko ring tikman at oo nga, may konting tamis. Very konti. Yung tipong emotional sweetness.

“Ah,” sabi ko, seryoso kunwari. “Baka po natural sweetness lang ng kape. You know, like personality—akala mo bitter pero may pagka soft pala.”

Tumingin siya sa akin. Matagal. Tahimik. Deadly.

“I want black coffee,” diin niya. “Not poetry.”

Tumango ako ulit. “Understood. Less feelings next time.”

Pag-alis ko para palitan ang kape, hindi pa doon natapos ang demands niya. Every five minutes yata may inuutos na documents, schedules, calls, emails na parang takot siyang mawalan ako ng ginagawa kahit one second.

“Dera,” tawag niya ulit.

“Yes sir?” sagot ko agad, kahit nasa kalagitnaan ako ng pagta-type.

“Where’s the report I asked for?”

“Sir,” sabi ko, hindi tumitingin, “you asked for it three minutes ago. Unless time works differently for CEOs, ginagawa ko pa po.”

Tahimik siya saglit, tapos biglang, “Fine. Hurry.”

Sa loob-loob ko, clingy ka ba sa work o clingy ka lang sa akin? pero syempre hindi ko sinabi, kasi gusto ko pang mabuhay hanggang payday.

Maya-maya ulit—

“Dera.”

“Yes again, sir?”

“Did you resend that email?”

“Yes, sir.”

“Double-check it.”

“I triple-checked it, sir.”

“Check again.”

Huminga ako nang malalim, ngumiti kahit walang dahilan, at bumulong, “This is why coffee should never be sweet.”

Pagdating ng hapon, pagod na pagod na ako kahit first day pa lang, habang siya naman kalmado pa rin, parang vampire na nabubuhay sa stress ng iba, tapos bigla niyang sinabi, parang afterthought lang.

“Make another coffee.”

Napatingin ako sa kanya, pilosopo smile activated.

“Black?” tanong ko.

“Yes.”

“No sweetness?” dagdag ko.

“None.”

Tumango ako. “Copy, sir. I’ll make sure this one is as bitter as your personality.”

Tumaas ang kilay niya, tapos biglang syang nag smirk.

At doon ko na-realize…

Hindi lang siya mukhang demanding.

Hindi lang siya clingy sa trabaho I mean pahirapan ako sa trabaho.

Mukhang nae-enjoy niya talaga akong asarin.

At mas nakakainis doon?

Mukhang nae-enjoy ko ring sagutin siya.