Kabanata 1 The Day I Died

“It's beautiful, Damian. Thank you!”

Nanigas si Alessia Escalante nang makita kung paano ikinabit ng kanyang asawa ang diamond necklace sa leeg ng ibang babae.

At ang babaeng iyon ay si Aria, ang kanyang stepsister.

Mula sa entrance ng exclusive rooftop restaurant, kitang-kita niya kung paano ngumiti si Damian Villacorta habang hinahaplos ni Aria ang mamahaling kuwintas.

Kilala niya ang alahas na iyon.

Dalawampung milyong piso.

Iyon ang halagang ibinayad ni Damian sa isang charity auction noong nakaraang buwan. Buong akala niya, sorpresa iyon para sa kanilang ikalimang wedding anniversary.

Tatlong oras siyang naghintay sa mansyon. Naghanda siya ng espesyal na hapunan at paulit-ulit na tinawagan ang asawa.

Ngunit habang naghihintay siya, abala pala itong makipag-date sa babaeng una nitong Minahal sa mismong anibersaryo ng kanilang kasal.

“Damian?”

Napalingon ang lalaki.

“What are you doing here, Alessia?”

“Anniversary natin ngayon,” paalala niya. “Nakalimutan mo ba?”

“I know what day it is.”

“Kung ganoon, bakit nandito ka kasama ng ibang babae?”

“Alessia, please.” Tumayo si Aria. “Ako ang nag-aya kay Damian. Hindi ko alam na may plano pala kayo.”

“Hindi mo alam?” Napailing siya. “Limang taon na kaming kasal, Aria. Hindi mo alam kung kailan ang anniversary namin na taon-taon mong inaabala?”

“Enough, Alessia,” mariing sabi ni Damian.

Napalingon siya rito.

“Don't embarrass Aria. Kung may problema ka, sa bahay natin pag-usapan.”

“Pinagtatanggol mo pa ang kabit mo?”

“She didn't do anything wrong.”

Lalong sumikip ang dibdib ni Alessia.

“Paano naman ako, Damian? Kahit ngayong araw lang, hindi mo ba ako kayang piliin?”

Napabuntong-hininga ang lalaki.

“Alam mo namang si Aria ang mahal ko. I've never hidden that from you.”

Limang taon niyang hinintay na magbago ang damdamin nito.

“Pero asawa mo ako,” halos pabulong niyang sagot.

“Because our families needed that marriage. Business partnership iyon, Alessia. Hindi love story.”

Hindi kaagad nakapagsalita si Alessia.

Noong iniwan ni Aria si Damian limang taon na ang nakalipas, siya ang pumayag na maging kapalit upang matuloy ang kasunduan ng dalawang pamilya. Mahal na niya noon ang lalaki, kaya naniwala siyang balang-araw ay mamahalin din siya nito.

Ngunit hanggang ngayon, nanatili siyang kapalit.

“I'm sorry, Alessia,” singit ni Aria. “Hindi ko intensyong masaktan ka.”

Napatingin siya sa kuwintas nito.

“Kung ganoon, bakit suot mo ang regalo ng asawa ko?”

Hinawakan ni Aria ang pendant.

“Regalo niya ito sa akin.”

Hindi itinanggi ni Damian.

Nag-init ang mga mata ni Alessia, ngunit pinigilan niyang umiyak.

“Pagod na ako,” sabi niya.

Hinubad niya ang wedding ring at inilapag sa mesa.

“Gusto ko nang makipaghiwalay. Simulan na natin ang proseso ng annulment.”

Saglit na napatingin si Damian sa singsing.

“Fine. I'll have our lawyers look into it.”

Walang pagtutol.

Walang kahit isang tanong kung sigurado ba siya.

Tumango si Alessia at tumalikod.

Sa limang taon nilang pagsasama, iyon ang unang pagkakataong hindi na siya umasa na hahabulin siya ng asawa.

“Alessia, wait!”

Naabutan siya ni Aria sa pasilyo papunta sa elevator.

“May sasabihin ako sa'yo.”

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

“It's about your mom.”

Napatingin si Alessia rito.

“May hindi ka alam. Kahit limang minuto lang.”

Bumalik muna si Aria sa mesa upang magpaalam kay Damian. Nakita ni Alessia na nagtungo ang lalaki sa elevator.

Sinundan niya ang stepsister patungo sa isang private terrace sa kabilang bahagi ng rooftop. Walang bisita roon. Nakasara ang bahaging iyon ng restaurant at tanging mga ilaw sa gilid ng gusali ang nagbibigay-liwanag.

“Ano ang sasabihin mo?” tanong niya.

Ngumiti si Aria.

Ngunit wala na ang maamong ekspresyon nito kanina.

“Ang dali mo talagang lokohin, Alessia.”

Kumunot ang kanyang noo.

“Ano?”

“Naalala mo noong birthday mo last year? Iyong dinner reservation ninyo ni Damian na bigla niyang kinansela?”

Nanlamig ang mga kamay niya.

“Sinabi kong naaksidente ako. Pinapunta ko siya sa ospital kahit wala naman akong sakit.”

Tumawa si Aria.

“Buong gabi siyang nagbantay sa akin habang ikaw, naghihintay sa restaurant.”

Naalala ni Alessia ang gabing iyon. Tatlong oras siyang nakaupo sa harap ng birthday cake na hindi man lamang niya natikman.

“Bakit mo ginawa iyon?”

“Because he's mine! Ako ang unang minahal niya. Ako dapat ang naging Mrs. Villacorta!”

“Pero ikaw ang umalis noon, Aria.”

“At hindi ibig sabihin noon ay puwede mo na siyang agawin!”

Napailing si Alessia.

Sa kabila ng lahat, itinuring pa rin niyang kapatid si Aria.

“Kung mahal mo pa si Damian, sa'yo na siya. Hindi na ako makikipag-agawan.”

“Madali mong sabihin dahil ikaw ang legal niyang asawa!”

“Makikipaghiwalay na nga ako!”

“Pero hanggang ngayon, ikaw pa rin si Mrs. Villacorta!”

“Tapos na ako, Aria. Bagay kayong dalawa. Pareho kayong walang kuwenta!”

“Akala mo ba basta ka na lang makakaalis?” Nakangising lumapit si Aria. “May isa pa akong sikreto.”

“Ayoko nang marinig.”

“Tungkol sa mommy mong si Isabella.”

Natigilan si Alessia.

“Ano'ng kinalaman ni Mommy dito?”

“Naniniwala ka pa rin bang aksidente ang pagkamatay niya?”

Nanlamig ang buong katawan niya.

“Ano'ng sinasabi mo?”

“Masyado kang inosente, Alessia. Hindi mo man lang naisip kung bakit pagkatapos mamatay ng mommy mo, naging asawa ni Daddy Rafael agad ang mommy ko?”

“Anong kinalaman ni Monica sa pagkamatay ni Mommy?”

Napangisi si Aria.

“Everything. Your mother didn't die in an accident. My mother made sure she never came home.”

Parang nawala ang hangin sa dibdib ni Alessia.

“Sinungaling ka!”

“Maniwala ka man o hindi, si Mommy ang dahilan kung bakit wala na si Isabella. At tingnan mo kung nasaan kami ngayon.”

“Bakit niya gagawin iyon?”

“Para makuha namin ang buhay na hindi namin makukuha habang nariyan ang mommy mo.”

Napailing si Alessia.

Buong buhay niyang pinaniwalaang aksidente ang pagkamatay ng ina. Ngayon, ang babaeng matagal nang nakatira sa kanilang mansyon ang itinuturo ni Aria bilang pumatay rito.

Hindi niya alam kung nagsasabi ng totoo ang stepsister, ngunit hindi niya kayang balewalain ang narinig.

“Kung may ginawa si Monica kay Mommy, mananagot siya. Sisiguraduhin kong malalaman ng lahat ang ginawa ninyo.”

Nawala ang ngiti ni Aria.

“Wala kang mapapatunayan.”

“Kung ganoon, wala kang dapat ikatakot.”

Tumalikod si Alessia upang bumalik sa restaurant.

Ngunit mahigpit na hinawakan ni Aria ang kanyang braso.

“Hindi ka aalis nang ganoon lang!”

“Bitawan mo ako!”

Nagpumiglas si Alessia. Sa pag-atras niya, napalapit sila sa mababang glass railing sa dulo ng terrace.

“Lahat na lang kinukuha mo sa akin! Dapat sa'yo mamatay!” sigaw ni Aria.

Bago siya makasagot, buong lakas siyang itinulak nito.

Napaatras si Alessia at bumangga sa railing. Sumampa ang kanyang balakang sa ibabaw ng harang at nawalan siya ng balanse.

“Aria!”

Sa desperadong pagtatangkang iligtas ang sarili, nahawakan niya ang braso ng stepsister.

“Bitawan mo ako!” sigaw ni Aria.

Sinubukan nitong kumawala, ngunit nahila rin ito ni Alessia. Bumangga ang balakang ni Aria sa railing bago ito tumagilid sa ibabaw ng harang.

Sabay silang nahulog.

Naramdaman ni Alessia ang malamig na hanging humahampas sa kanyang mukha habang mabilis siyang bumabagsak.

Sa huling pagkakataon, naalala niya si Damian.

Ang lalaking minahal niya nang higit sa sarili.

Ang lalaking limang taon niyang hinintay.

At ang inang maaaring pinatay ng babaeng itinuring niyang madrasta.

Kung magkakaroon man siya ng panibagong buhay, hindi na niya hahayaang maulit ang lahat.

Hindi na niya mamahalin si Damian Villacorta.

At hindi niya hahayaang manatiling lihim ang tunay na nangyari sa kanyang ina.