Chapter 6

Agad na binitiwan ni Camille ang pulso ni Chelsea.

“Dad—”

“What is all this noise about?” matalim na tanong ni Richard.

Bago pa makasagot si Camille, biglang hinawakan ni Chelsea ang sarili nitong pisngi. Mabilis itong umatras at nanginginig na lumapit sa kanilang ama.

“Daddy!”

Nanlaki ang mga mata ni Camille nang makita ang ginawa ng kaniyang stepsister.

“Chelsea, what are you doing?”

Ngunit hindi siya pinansin ni Chelsea.

“Daddy, she slapped me!” umiiyak nitong sumbong habang mahigpit na kumakapit sa braso ni Richard.

Napahinto si Camille.

Ano?

“She slapped me, Daddy! I was only trying to tell her to calm down, but she suddenly became violent!” pagpapatuloy ni Chelsea. Nangingilid ang luha sa mga mata nito habang pilit na ipinakikita ang sarili bilang biktima.

“That's a lie!” agad na sagot ni Camille.

Lalong humagulgol si Chelsea.

“See, Daddy? She's still shouting at me! I'm scared of her!”

Napatingin si Richard sa anak na umiiyak sa kaniyang harapan. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang humarap kay Camille.

“What is the meaning of this?”

“Dad, please, let me explain.”

“Did you slap your sister?”

“No! She was the one who slapped me first!”

Agad na itinuro ni Camille ang sarili niyang pisngi.

Namumula iyon dahil sa lakas ng sampal ni Chelsea. Ramdam pa niya ang hapdi, ngunit higit na masakit ang malaman na sa halip na magtanong muna ang kaniyang ama, tila handa na itong paniwalaan ang anumang sasabihin ng kaniyang stepsister.

“Look at my face, Dad! She slapped me first, and I was only defending myself!”

Ngunit sa halip na pakinggan siya, lalo lamang nagdilim ang mukha ni Richard.

“Enough with your excuses!”

Napailing si Camille.

“I'm not making excuses! I'm telling you what really happened!”

“Don't raise your voice at me!”

“Then please listen to me!”

Natahimik ang buong silid sa lakas ng boses ni Camille.

Hindi niya planong sumigaw. Hindi niya planong kalabanin ang kaniyang ama.

Ngunit sa loob ng limang taon, iyon ang unang pagkakataong nagkaroon siya ng pagkakataong sabihin ang lahat ng sakit na matagal niyang kinikimkim.

“Dad, I know you don't believe me anymore, but I'm still your daughter. Can't you at least hear my side before deciding that I'm guilty?”

Sandaling natigilan si Richard.

Ngunit mabilis ding nawala ang anumang pag-aalinlangan sa mukha nito nang muling humagulgol si Chelsea.

“Daddy, why is she doing this to me? I never did anything to hurt her!”

Napapikit si Camille.

Of course.

Kahit anong sabihin niya, palaging may paraan si Chelsea upang palabasing siya ang masama.

“Camille,” malamig na tawag ni Richard.

Dahan-dahan siyang tumingin sa kaniyang ama.

“Apologize to your sister. Now.”

Napanganga si Camille.

“Dad?”

“You heard me. Apologize.”

“But she slapped me!”

“Stop lying!”

Parang may kung anong gumuho sa loob ni Camille.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang sampal na natanggap niya mula kay Chelsea o ang katotohanang maging ang kaniyang sariling ama ay hindi man lamang nagawang pagdudahan ang kuwento ng kaniyang stepsister.

“Why won't you believe me?” halos pabulong niyang tanong.

“Because I know what kind of person you are!”

Napaatras si Camille na para bang sinuntok siya sa dibdib.

“What kind of person I am?” ulit niya, nanginginig ang boses. “Dad, I'm your daughter. You raised me. You knew me long before that video ever existed. How could you say that you know what kind of person I am when you haven't even given me a chance to explain what happened?”

“That's enough!”

“No, Dad! It's never enough for you! No matter what I say, you always choose to believe them!”

“Watch your tone!”

“Then stop treating me like I'm not your daughter!”

Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa silid.

Nakita ni Camille ang pagbabago sa mukha ng kaniyang ama. Lalong tumigas ang ekspresyon nito, at bago pa niya maunawaan ang susunod na mangyayari, mabilis na umangat ang kamay ni Richard.

Pak!

Napalingon ang mukha ni Camille sa kabilang direksiyon.

Sa pagkakataong iyon, hindi siya nakapagsalita.

Hindi siya nakagalaw.

Hindi niya man lamang nagawang pigilan ang sarili niyang mga luha.

Ang kaniyang ama.

Ang mismong lalaking minsan niyang hinintay sa bawat pagtatanghal sa paaralan. Ang lalaking ipinagmamalaki niya noong bata pa siya. Ang lalaking inakala niyang kahit kailan ay hindi siya kayang saktan.

Siya ang sumampal sa kaniya.

Dahan-dahang umangat ang kamay ni Camille upang hawakan ang kabilang pisngi. Parehong namumula ang magkabilang panig ng kaniyang mukha, ngunit hindi na niya halos maramdaman ang hapdi.

Dahil ang sakit na nararamdaman niya sa dibdib ay higit na mas matindi.

“Dad...” mahinang tawag niya.

Hindi niya namalayang tumulo na pala ang mga luha niya.

“I didn't do anything wrong.”

Ngunit hindi lumambot ang mukha ni Richard.

“You should be ashamed of yourself. After everything that happened five years ago, you still haven't learned how to behave. Now you're creating another scene in front of your own family?”

Napailing si Camille habang patuloy na tumutulo ang kaniyang mga luha.

“Another scene? I was only defending myself!”

“Enough! I don't want to hear another word from you!”

Napahawak si Camille sa dibdib niya.

Sa puntong iyon, gusto na niyang sumigaw. Gusto niyang ilabas ang lahat ng galit at hinanakit na matagal niyang kinimkim.

Gusto niyang itanong kung kailan siya muling naging anak sa paningin nito.

Kailan siya muling naging karapat-dapat pakinggan?

At kung talagang kilala siya ng kaniyang ama, bakit napakadali para rito na paniwalaan ang mga kasinungalingan ng iba kaysa sa sarili nitong anak?

Ngunit nang makita niya ang galit sa mga mata ni Richard, unti-unting nawala ang lahat ng salitang gusto niyang sabihin.

Hindi dahil wala na siyang lakas ng loob.

Kundi dahil pagod na pagod na siyang humingi ng pagmamahal sa taong ayaw namang ibigay iyon sa kaniya.

“I'm sorry,” mahina niyang sabi.

Napatingin sa kaniya si Richard.

Hindi niya iyon sinabi dahil naniniwala siyang siya ang may kasalanan. Sinabi niya iyon dahil ayaw na niyang magpatuloy ang gulo. Dahil kung magpapatuloy pa siya, alam niyang lalo lamang siyang masasaktan.

Ngunit kahit ang simpleng paghingi niya ng tawad ay hindi nagawang baguhin ang ekspresyon ng kaniyang ama.

“Get out of this room,” malamig na utos ni Richard. “And don't come back unless we need something from you.”

Napayuko si Camille.

“Yes, Sir.”

Maging ang pagtawag niya sa sariling ama ay tuluyan na niyang iniwasan.

Hindi na niya kayang sabihin ang salitang Dad habang nakatingin sa lalaking iyon.

Dahil sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay wala na siyang ama.

Kinuha niya ang kaniyang mga panlinis at dahan-dahang lumakad patungo sa p***o. Hindi niya pinunasan ang mga luhang patuloy na dumadaloy sa kaniyang mukha. Wala na siyang pakialam kung makita siya ng ibang empleyado.

Bago siya tuluyang lumabas, narinig niya ang mahinang paghikbi ni Chelsea.

“Daddy, I'm sorry. I didn't mean to cause trouble.”

Agad na lumambot ang boses ni Richard.

“It's alright, sweetheart. Don't cry. I'll take care of it.”

Napahinto si Camille sa may pintuan.

Sweetheart.

Iyon ang tawag na matagal na niyang hinintay marinig mula sa kaniyang ama.

Noong bata pa siya, madalas siyang lumapit kay Richard kapag may problema siya. Kapag natatakot siya sa kulog, ang ama niya ang unang hinahanap niya. Kapag may sakit siya, nananatili ito sa tabi ng kaniyang kama hanggang sa makatulog siya.

Ngunit ngayon, ang anak na umiiyak ay agad nitong niyakap.

Samantalang siya, na kapwa umiiyak at nasasaktan, ay pinalayas pa sa silid.

Mabilis na pinunasan ni Camille ang kaniyang mga luha.

Ayaw na niyang makita pa ang eksenang iyon.

Hindi na niya kayang panoorin ang kaniyang ama na nagbibigay ng pagmamahal sa iba habang siya ay itinuturing na isang estranghero.

Kaya bago pa siya tuluyang mawasak sa harapan ng mga ito, nagpatuloy siya sa paglalakad.

At sa bawat hakbang na ginagawa niya palayo sa silid, may isang bagay na unti-unting namamatay sa loob ng kaniyang puso.

Ang pag-asang balang araw ay babalik ang pagmamahal ng kaniyang ama.

---

Pagdating sa service hallway, doon lamang tuluyang bumigay si Camille.

Isinandal niya ang kaniyang likod sa malamig na dingding at tinakpan ang kaniyang bibig upang pigilan ang paghikbi.

Hindi siya dapat umiyak.

Hindi siya dapat magpahina.

Marami pa siyang kailangang gawin. May mga silid pang kailangan niyang ayusin, may mga trabahong kailangan niyang tapusin, at may mga anak na naghihintay sa kaniyang pag-uwi.

Ngunit paano niya pipigilan ang kaniyang sarili?

Paano niya sasabihing hindi siya nasasaktan kung ang mismong taong inaasahan niyang magtatanggol sa kaniya ang unang nanakit sa kaniya?

Dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone mula sa bulsa ng kaniyang uniporme.

Binuksan niya ang litrato ng kaniyang mga anak.

Tatlong maliliit na mukha ang bumungad sa kaniya. Si Elara, na palaging maraming tanong. Si Evander, na laging sinusubukang maging matanda upang makatulong sa kaniya. At si Elias, na kahit napakatalino ay hindi pa rin nawawalan ng pagiging batang mausisa.

Sila ang mundo niya.

Sila ang dahilan kung bakit hindi siya tuluyang sumuko.

“Mommy is okay,” bulong niya sa larawan habang pilit na ngumiti. “Mommy can handle this.”

Ngunit kasabay ng mga salitang iyon ay mas lalo pang bumuhos ang kaniyang mga luha.

“I'm sorry, my babies. I'm sorry that Mommy has to work so hard.”

Napailing siya at agad na pinunasan ang mukha.

Walang dapat ikahiya ang kaniyang mga anak.

Hindi niya ikinahihiya ang pagiging housekeeper. Hindi niya ikinahihiya ang pagsusuot ng lumang sapatos o ang pagba-budget ng bawat baryang kinikita niya.

Ang ikinahihiya niya ay ang mga taong may kakayahang magpakita ng kabutihan sa harap ng iba ngunit walang pag-aatubiling manakit ng kapwa kapag nakatalikod na ang mga ito.

At ang masakit, ang mga taong iyon ay ang sarili niyang pamilya.

Muli niyang tiningnan ang oras.

Dalawang araw.

Dalawang araw na lamang at aalis na ang mga ito sa hotel.

Kakayanin niya.

Kahit kailanganin niyang lunukin ang kaniyang pride. Kahit kailanganin niyang magpanggap na walang nangyari. Kahit kailanganin niyang iwasang tumingin sa mga taong nanakit sa kaniya.

Gagawin niya iyon para sa mga anak niya.

Ngunit habang pinupunasan niya ang huling patak ng luha sa kaniyang pisngi, bumalik sa isip niya ang mga salitang narinig mula sa mag-ina.

Ang pagtawa ng mga ito sa video scandal.

Ang paraan ng pagsasalita nila na para bang karapat-dapat lamang siyang magdusa.

At ang kakaibang kasiyahan sa kanilang mga boses habang pinag-uusapan ang pagkasira ng kaniyang kasal.

Dahan-dahang nagbago ang ekspresyon ni Camille.

Hindi pa niya alam kung ano talaga ang nangyari limang taon na ang nakalipas. Hindi pa niya alam kung sino ang tunay na may kagagawan ng video na sumira sa kaniyang buhay.

Ngunit isang bagay ang malinaw sa kaniya.

Hindi niya hahayaang manatiling walang sagot ang lahat ng tanong na iyon habambuhay.

Kung may taong sadyang nagplano upang sirain ang kaniyang buhay, kung may taong gumawa ng paraan upang mawalan siya ng asawa at pamilya, hahanapin niya ang katotohanan.

Hindi upang makabalik sa marangyang buhay na nawala sa kaniya.

Hindi upang hingin ang pagmamahal ni Damon Crawford.

Kundi upang malaman kung sino ang dahilan kung bakit kinailangan niyang magdusa nang ganito katagal.

At kung mapatunayan niyang may kinalaman nga ang kaniyang madrasta at si Chelsea sa lahat ng nangyari, hindi na niya hahayaang makatakas ang mga ito nang walang pananagutan.

“I endured your insults. I endured your humiliation. I even endured my own father's slap,” bulong niya, habang mahigpit na hawak ang cellphone.

Huminga siya nang malalim at pinilit na pakalmahin ang sarili.

“But if you had anything to do with destroying my life, I swear you'll regret it.”

Sa pagkakataong iyon, hindi na lamang sakit ang nasa puso ni Camille.

May galit na rin.

At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, handa na siyang hanapin ang katotohanan.

Ngunit hindi pa niya alam na ang sagot na matagal niyang hinahanap ay maaaring mas malapit sa kaniya kaysa sa kaniyang inaakala.

Dahil sa loob ng silid na kakagalingan lamang niya, may dalawang babaeng nagsisikap na itago ang isang lihim.

Isang lihim na maaaring magbago sa lahat.

At kung malaman ni Camille kung sino talaga ang nasa likod ng video scandal, sino ang una niyang haharapin—ang kaniyang madrasta, si Chelsea, o ang lalaking minsang nangakong mamahalin siya habang-buhay?