CHAPTER 4 – Pagharap sa Bilyonaryo

Mabigat ang bawat hakbang ni Elena habang papasok sa tarangkahan ng Monteverde Mansion.

Mula sa labas, para siyang napadpad sa ibang mundo — mararangyang sasakyan, makintab na marmol, mga ilaw na parang bituin sa lupa.

Ang bawat kanto ng mansyon ay may bantay, bawat pader ay may kasaysayan ng yaman at kapangyarihan.

Ang suot niya ay simpleng bestida na hiniram pa niya kay Tita Cora, isang kapitbahay. Wala siyang sapatos na maayos, kaya lumang flat shoes na may punit pa sa gilid ang kanyang sinusuot.

Ngunit kahit anong kababa ng tingin niya sa sarili, alam niyang wala siyang pagpipilian. Ito na ang simula ng kapalit sa lahat ng utang at kasalanan ng kanyang ama.

Pagpasok niya, sinalubong siya ni Mang Rado, ang matandang mayordoma.

“Miss Cruz?”

“Opo, ako po iyon.”

“Sumunod ka sa akin. Hinihintay ka ni Mr. Monteverde sa opisina niya.”

Tahimik siyang tumango. Sa bawat hakbang papasok ng hallway, naririnig niya ang echo ng sariling yabag sa marmol. Parang bawat tunog ay paalala kung gaano siya kaliit sa mundong ito.

Pagsilip niya sa opisina, nakita niya si Lance Monteverde — nakaupo sa likod ng malaking mesa, abala sa laptop, hawak ang isang baso ng alak. Ang suot nitong itim na suit ay perpektong akma sa tindig at presensya niya.

Parang hindi tao. Parang hari sa sariling kaharian.

“Sir…” mahina niyang bati.

Hindi siya lumingon agad. Tanging malamig na boses lang ang sumagot.

“sit.” tugon nito,

Sumunod siya. Nanginginig ang kamay niya, at halos hindi makahinga.

Tahimik ang silid, tanging tik-tak ng relo ang naririnig. Sa wakas, itinabi ni Lance ang laptop at tumingin sa kanya.

Malamig. Matalim.

Parang tinatagos siya ng tingin nito.

“So, Elena Cruz,” sabi ni Lance. “Ikaw ang anak ng lalaking nagnakaw sa pamilya ko.”

Napatungo siya. “O-opo, Sir.”

“At anak ng kasambahing halos buong buhay ay ginugol sa bahay na ‘to.”

“...Opo.”

Lumapit si Lance, tumayo sa harapan niya. “Alam mo bang puwede kitang ipakulong dahil accessory ka sa kasalanan ng ama mo?”

Napatigil si Elena, mabilis ang tibok ng puso.

“Sir, hindi ko po alam ang ginawa niya—”

“Hindi mo alam, pero tinakbuhan mo rin ang utang. Kung hindi kita nakita nung gabing ‘yon, baka pinagbabayaran mo na ngayon ang utang niya sa ibang paraan.”

Tahimik siya. Hindi niya kayang sumagot. Totoo naman lahat ng sinabi nito.

“Pero dahil sa ginawa kong kabutihan, may kapalit. Alam mo na ‘yan.”

Dahan-dahan siyang tumingin kay Lance, naglalaban ang takot at tapang.

“Bakit ako, Sir? Marami kang babae, marami kang pwedeng pakasalan. Bakit ako pa?”

Napangiti si Lance, pero hindi iyon ngiting may lambing — kundi ngiting puno ng misteryo.

“Dahil wala kang karapatan tumanggi.”

Tumayo siya, tumalikod, at tinungga ang alak.

“At dahil gusto kong makita kung hanggang saan ka lalaban.”

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Cassandra Villareal — ang fiancée ni Lance.

Matangkad, maganda, naka-fitted na red dress, at halatang mayaman sa bawat galaw.

Pagkakita niya kay Elena, agad nag-iba ang ekspresyon nito.

“Who’s she?” tanong ni Cassandra, habang nakapamewang.

“She’s my business,” sagot ni Lance, hindi man lang tumingin.

“Business?” Tinaasan siya ng kilay ni Cassandra, nilapitan si Elena, tinitigan mula ulo hanggang paa.

“Oh, I see. Isa na naman sa charity projects mo, Lance?”

Hindi sumagot si Elena, pero ramdam niya ang tingin nitong nanunuya.

“You don’t belong here, girl,” sabi ni Cassandra, malamig ang boses.

“Hindi mo alam kung anong klaseng mundo ang papasukin mo.”

Gusto sanang magsalita ni Elena, pero inunahan siya ni Lance.

“Enough, Cassandra. You’re not in the position to question me.”

“Not in the position? I’m your fiancée, Lance!”

“A fiancée I never wanted.”

Napatigil si Cassandra, halatang nasaktan, pero agad din itong ngumisi.

“Fine. Pero tandaan mo ‘to, Lance. Lahat ng nilalaro mo, nagsasawa ka rin.”

Umalis si Cassandra na may ingay ng takong na sumasalamin sa galit.

Tahimik na napalunok si Elena. Hindi niya alam kung matatakot ba siya o maaawa sa babae.

Paglingon niya, nakatingin si Lance sa kanya — matalim, pero sa ilalim nito, may kung anong pumipigil.

“Simula ngayon, dito ka titira,” sabi niya.

“Ha? Sir, hindi po kailangan—”

“Kailangan. Kung gusto mong bayaran ang utang ng pamilya mo, susundin mo lahat ng utos ko.”

“Pero Sir…”

“Walang pero. May kwarto ka sa ikalawang palapag. Si Mang Rado ang bahala sa iyo.”

Tumalikod siya, pero bago pa makalabas ng silid, muling nagsalita si Lance.

“At isang paalala, Elena…”

“Ano po ‘yon?”

“Wag kang masyadong tatanga-tanga. Hindi lahat ng nasa bahay na ‘to ay kakampi mo.”

Kinagabihan, tahimik si Elena habang nakaupo sa kama ng bagong kwarto niya.

Malaki, malamig, at puno ng mga bagay na hindi niya kailanman inakala na mahahawakan niya.

Pero sa kabila ng karangyaan, pakiramdam niya ay nakakulong siya.

Tumingin siya sa salamin.

Ang babaeng nakikita niya ngayon — nakaputing damit, may hawak na mamahaling unan — ay hindi na si Elena Cruz na kilala niya.

“Ma,” mahina niyang sabi. “Anong ginagawa ko dito?”

Biglang kumatok si Mang Rado.

“Miss Elena, gusto raw kayong makausap sa study room.”

“Sino po?”

“Si Sir Lance.”

Kinabahan siya. Pero sumunod siya.

Pagdating niya sa study, tahimik si Lance, nakatingin sa mga papeles.

“Bukas ng gabi, may charity gala. Sasama ka.”

“Sir? Pero hindi ako marunong…”

“Matututo ka. May stylist na pupunta dito bukas.”

“Bakit ako kailangan sumama?” tanong niya, halatang may halong kaba.

“Kailangan kong ipakita sa lahat na bayad na ang utang ng pamilya mo. Sa paraan na gusto ko.”

“At anong paraan ‘yon?”

Ngumiti si Lance ng malamig.

“As my fiancée.”

Natigilan siya, halos hindi makahinga.

“Sir Lance… hindi ‘yon tama. May fiancée ka na.”

“Wala na akong fiancée. Kanina lang, tinapos ko na.”

Napatingin siya, naguguluhan. “Bakit?”

“Because she’s not the one I need right now.”

Hindi na siya nagsalita.

Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang bigat ng titig ni Lance — isang titig na parang gusto siyang arukin, basahin, at sakupin.

“Simula ngayon, Elena, ikaw ang magiging Mrs. Monteverde.”

Nanginginig siyang huminga.

“Paano kung tumanggi ako?”

Lumapit si Lance, halos magkadikit na ang kanilang mga mukha. Amoy na amoy ni Elena ang pabango nito na para bang may paro-paro sa tiyan niya, yung mga titig ni Lance na parang nangungutya, na para bang nanabik halikan.

“Then I’ll make sure na kahit saan ka magtago, hindi ka makakatakas sa mga mata ko.”

Hindi siya makasagot. Lumuha na lang siya ng tahimik.

“Wala akong ibang gustong saktan,” mahina niyang sabi. “Gusto ko lang makabayad.”

“Then pay with your name,” sagot ni Lance. “And your life.”

Tahimik silang nagkatitigan. Sa pagitan nila, may tensiyong hindi nila maipaliwanag — galit, awa, at isang damdaming unti-unting lumalago sa gitna ng poot.

Sa labas, umuulan na naman.

At sa bawat patak ng ulan sa bintana, alam ni Elena na hindi lang buhay niya ang nagbago.

Ang kalayaan niya — nabili na.

At ang puso niya — unti-unti nang nagigising sa lalaking kailanma’y hindi dapat niyang minahal.