CHAPTER 5 – Kasunduan ng Puso

Kinabukasan, maagang na gising si Elena.

Hindi siya sanay sa ganitong higaan—malambot, malamig, at amoy mamahaling pabango. Para siyang naligaw sa panaginip na hindi kanya.

Pero pagtingin niya sa orasan, napasigaw siya sa isip: “Ala-siete na!”

Agad siyang tumayo at tumingin sa salamin.

Sa gilid ng kama, naroon ang mga designer dresses, sapatos, at makeup kit—lahat inihanda para sa charity gala mamayang gabi.

Sa ibabaw ng mesa, may maliit na card:

“You have six hours to look like my fiancée. Don’t disappoint me.” – L.M.”

Napakunot ang noo ni Elena. “Ang yabang talaga ng lalaking ‘yon…” bulong niya, sabay buntong-hininga.

Pero sa loob-loob niya, may kakaibang kilig na gumapang sa dibdib.
“Fiancée.”

Hindi pa rin siya makapaniwala sa salitang ‘yon.

Bandang hapon, dumating ang stylist team ni Lance.

Tatlong tao: makeup artist, hair stylist, at fashion consultant.

Habang inaayos siya, pakiramdam ni Elena ay para siyang ibang tao.

Mula sa simpleng babae ng baryo, naging parang reyna ang itsura niya—white silk gown na may bukas sa likod, alahas na kuminang sa bawat galaw, at makeup na nagpalitaw sa ganda niyang mala-porselana.

“Miss Elena,” sabi ng stylist. “You’re stunning. Mr. Monteverde won’t take his eyes off you.”

Napatawa siya ng mahina. “Oh, trust me. Sanay na siya sa magaganda. Hindi ako mapapansin nun.”

Pero sa loob-loob niya, may kaba. Hindi lang dahil sa event, kundi dahil makikita niyang muli si Lance Monteverde—ang lalaking hindi niya maintindihan kung gusto niyang murahin o yakapin.

Paglabas niya ng kwarto, halos hindi siya makilala ni Mang Rado.

“Miss Elena… Diyos ko, parang ibang tao ka.”

“Mukha ba akong mayaman, Mang Rado?”

“Hindi lang mayaman. Mukha kang... delikado.”

Ngumiti siya ng mahina. “Delikado? Para kanino?”

Ngumisi si Mang Rado. “Para sa lalaking hindi marunong ma-in love.” na tawa si Elena sa sinabi ni Mang Rado

"nako Mang Rado ah, kaya inlove si Misis sa'yo ang galing mong mambola" nag tawanan silang pareho.

Pagdating niya sa harap ng malaking hagdanan, naroon si Lance, naka-black tuxedo, nakasandal sa poste habang may hawak na wine glass.

Paglingon niya, tumigil ito sa paghinga sa loob ng ilang segundo.

Hindi niya iyon ipinakita, pero sa loob-loob niya, may gumalaw sa puso niyang matagal nang malamig.

“You’re late,” sabi ni Lance, malamig pa rin ang tono.

“You’re early,” balik ni Elena, hindi nagpatalo.

Napangiti ito nang bahagya, halatang nagulat. “You’re learning to talk back.”

“You taught me that,” sagot niya, sabay lakad pababa ng hagdan.

Habang bumababa siya, parang may sariling musika ang bawat hakbang niya.

At sa sandaling iyon, napagtanto ni Lance na hindi lang ito utang na kailangang bayaran—isa itong panganib na unti-unti niyang gustong lapitan.

“You clean up well,” sabi ni Lance, pinagmamasdan siya mula ulo hanggang paa.

“And you talk too much,” balik ni Elena, sabay ngiti.

Napatingin si Lance, bahagyang napatawa. “I see your tongue’s as sharp as your father’s.”

Nawala ang ngiti ni Elena. “Don’t bring him up.”

Tahimik.

Ngunit sa ilalim ng katahimikan, ramdam ang tensyon—mainit, malalim, at mahirap iwasan.

Sa gala, puno ng ilaw, kamera, at mga taong amoy pera.

Lahat ay nakangiti pero may halong inggit sa mata.

Pagpasok ni Lance at Elena, sabay silang napalingon ng lahat ng bisita.

Isang bulungan agad ang umikot sa paligid.

“Who’s the girl?”

“She’s not Cassandra, right?”

“Monteverde’s new toy?”

Ngunit wala nang pakialam si Lance.

Hinawakan niya ang kamay ni Elena, mahigpit,

“Stay close,” bulong niya. “Don’t let go.”

Sa sandaling iyon, hindi alam ni Elena kung bakit bumilis ang tibok ng puso niya.

Parang kahit kunwaring relasyon lang, may kung anong totoo sa higpit ng hawak ni Lance.

Pagdating nila sa main hall, naroon si Cassandra.

Suot ang pulang gown, halatang handang lumaban.

Nang makita sila ni Lance, ngumiti siya ng mapait.

“Wow,” sabi ni Cassandra, lumapit habang nakatitig kay Elena.

“Ang bilis mo palang magpalit ng bride, Lance.”

Hindi sumagot si Lance. Pero humarap si Elena, mahinahon at matapang.

“Maybe because the bride he had before was too fake.”

Nanlaki ang mata ni Cassandra. “Excuse me?”

“You heard me,” sagot ni Elena. “Maybe he wanted someone real.”

Tahimik ang paligid. Lahat ng mata, nasa kanila.

Ngumisi si Lance, bahagyang nakatingin kay Elena—parang proud.

“That’s enough, Cassandra,” sabi niya. “Let’s not ruin the night.”

Ngunit bago sila tuluyang lumayo, lumapit si Cassandra sa tenga ni Elena.

“Enjoy it while it lasts, dear. Men like Lance? They never stay.”

Ngumiti si Elena, ngunit may ningning sa mata.

“Good thing I don’t plan to stay either.”

Pag-alis nila, bahagyang napatawa si Lance.

“You’ve got fire, Ms. Cruz.”

“You started it, Mr. Monteverde.”

Sa kalagitnaan ng gabi, habang nag-toast si Lance sa harap ng mga bisita, nakatitig lang si Elena sa kanya.

Ang lalaking ito—malamig, matalino, pero sa likod ng mga mata, may sakit na hindi niya maintindihan.

At nang ngumiti ito ng bahagya sa kanya sa gitna ng crowd, may kung anong init na kumalat sa dibdib niya.

Hindi iyon galit.

Hindi rin hiya.

Isa iyong bagay na hindi niya matanggap… pero gusto niyang maramdaman muli.

Paglapit ni Lance pagkatapos ng speech, inabot niya ang kamay nito.

“Dance with me,” sabi niya.

“Sir, hindi ako marunong sumayaw.”

“Then follow my lead.”

Hinila siya ni Lance sa gitna ng dance floor.

Sa unang hakbang, halos madapa siya, pero mabilis siyang inabot ni Lance, ang kamay nito’y nakapulupot sa baywang niya.

Mainit. Malapit.

At sa bawat galaw nila, parang tumitigil ang mundo.

“Relax,” bulong ni Lance. “You’re safe.”

“Hindi ako natatakot,” sabi ni Elena, pero nanginginig ang boses.

“Talaga?” ngumiti siya. “Then why are you shaking?”

Napalunok si Elena. “Baka kasi nilalamig.”

“O baka kasi ako ang dahilan.”

Hindi niya alam kung anong sasabihin.

Tumingin siya sa mga mata ni Lance, at sa unang pagkakataon, hindi niya nakita ang bilyonaryong walang puso—nakita niya ang lalaking marunong ring masaktan.

Nang matapos ang sayaw, napapalibutan sila ng mga camera.

Ngumiti si Lance at dahan-dahang bumulong sa kanya,

“You did well, Mrs. Monteverde.”

Bahagyang napahinto si Elena.

“Don’t call me that. It’s not real.”

“Who said it isn’t?”

Tumalikod siya, pero hinawakan ni Lance ang kamay niya, mas mahigpit ngayon.

“Don’t run from me, Elena.”

“I’m not running,” sabi niya. “I’m just reminding you—this isn’t love.”

“No,” sagot ni Lance. “But it could be.”

Tahimik. Tanging musika lang ang tumutugtog.

At sa gitna ng gala, sa pagitan ng mga ilaw at usok ng alak, nahanap nila ang sarili sa isang sandaling hindi nila maipaliwanag—

isang sandaling hindi nila gustong matapos.

Pag-uwi nila sa mansyon, tahimik si Elena sa loob ng sasakyan.

“Why are you so quiet?” tanong ni Lance.

“Because I don’t understand you,” sagot niya. “Minsan gusto mong saktan ako, minsan parang gusto mo akong protektahan.”

“Maybe I’m just protecting my investment.”

Ngunit nang tumingin siya sa salamin, nakita niya si Lance—nakatingin din sa kanya, parang may gustong sabihin pero hindi masabi.

“Good night, Elena,” sabi niya, bago bumaba.

“Good night, Sir,” sagot niya, pero mahina.

Pagpasok niya sa kwarto, napahawak siya sa dibdib.

Ang puso niya, kumakabog pa rin.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa lalaking ayaw niyang mahalin, pero unti-unting sinasakop ang bawat tibok ng kanyang puso.