LOGIN“Celeste Monteverde?”Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Mikaela.“Sigurado ka ba sa nabasa mo?”“Oo, Serena. Nasa harap ko ang dokumento. May pirma niya rito.”Tumingin ako kay Adrian. Tahimik siyang nakatitig sa litrato ni Lourdes na hawak ko.“Nasaan ka ngayon?” tanong ko kay Mikaela.“Sa bahay. May iba pa akong nakita. May sulat si Mama na nakatago sa lumang kahon.”“Hintayin mo kami. Pupunta kami riyan.”Ibinaba ko ang tawag.“Adrian, kailangan nating makausap si Celeste.”“Hindi siya basta aamin.”“Kung ganoon, ipakita natin ang dokumento.”Kinuha ni Adrian ang susi ng sasakyan.Pero bago kami tuluyang makaalis, pinigilan niya ako.“Serena, may kailangan akong sabihin.”“Ano na naman?”“Hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Mama sa batang iyon. Pero kung totoo ang dokumentong hawak ni Mikaela, may posibilidad na matagal na niyang alam kung nasaan ang bata.”“Bakit niya itatago ang anak ni Lourdes?”Hindi sumagot si Adrian.At iyon ang pinaka kinatatakutan ko.Dahil kung may isan
“Dahil ang batang iyan, Serena… ay hindi dapat kailanman naging bahagi ng buhay mo.”Hindi ko inalis ang tingin ko kay Celeste.“Bakit? Sino ba siya?”“Hindi mo kailangang malaman.”“Hindi mo na ako pwedeng utusan kung ano ang dapat kong malaman!” mariin kong sagot. “Dalawampu't limang taon akong nabuhay sa gitna ng mga kasinungalingan ninyo. Hindi na ako papayag na may magtago pa sa akin ng katotohanan.”Napatingin si Adrian sa kanyang ina.“Ma, sabihin mo na.”Napailing si Celeste.“Hindi ninyo naiintindihan. Kapag nalaman ni Victor na hinahanap ninyo ang batang iyon, hindi lang kayo ang malalagay sa panganib.”“Buhay pa ba siya?” tanong ko.Natahimik siya.Iyon lang ang kailangan kong sagot.“Buhay siya,” bulong ko. “At alam mo kung nasaan siya.”“Serena…”“Sabihin mo ang pangalan niya.”Sa halip na sumagot, kinuha ni Celeste ang dokumentong hawak ni Adrian. Ngunit mabilis itong nailayo ng asawa ko.“Hindi mo pwedeng kunin iyan, Mama.”“Adrian, hindi mo alam ang ginagawa mo.”“Kun
“Hindi ko siya pinatay.”Iyon ang unang sinabi ni Rafael matapos kong ipakita sa kaniya ang mensahe.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang posibilidad na may alam siyang matagal niyang itinago, o ang katotohanang kailangan ko pang hulaan kung alin sa mga sinasabi niya ang totoo.“Hindi ko naman sinabing ikaw ang pumatay kay Dr. Emilia,” sagot ko. “Pero bakit iyon agad ang ipinagtanggol mo?”Napayuko siya.“Dahil alam kong darating ang araw na may magtatanong niyan.”“Bakit?”“Dahil ako ang huling taong nakakita sa kaniya bago siya mawala.”Napasinghap si Mikaela.“Dad, bakit hindi mo sinabi sa amin?”“Dahil nangako ako sa nanay ninyo.”“Isa na naman bang pangako?” mapait kong tanong. “Ilang beses pa ba akong kailangang magsakripisyo dahil sa mga pangakong ginawa ninyo nang hindi ako kinokonsulta?”Hindi sumagot si Rafael.Sa tabi ko, marahan akong hinawakan ni Adrian sa kamay. Hindi niya ako pinigilang magsalita. Hindi rin niya ipinagtanggol si Rafael.At sa pagkakataong iyon, na
Hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ni Adrian.May isa pang batang ipinanganak sa parehong ospital. At ang batang iyon ang dahilan kung bakit nagsimula ang lahat.Paulit-ulit kong tinitigan ang litrato ng puntod ni Dr. Emilia Navarro. Nakalagay roon ang petsang Nobyembre 14, 2001 ang araw ng kapanganakan ko.“Adrian,” maingat kong tanong, “sino ang batang sinasabi mo?”Hindi siya agad sumagot.Sa tabi ko, napahawak si Mikaela sa braso ni Rafael. Pareho silang naghihintay sa magiging sagot ng asawa ko.“Hindi ko pa alam ang buong pagkakakilanlan niya,” sagot ni Adrian. “Pero alam kong ginamit ang kapanganakan niya para pagtakpan ang isang bagay na nangyari sa ospital.”“Anong bagay?”“Ang pagkawala ng isang pahina sa medical records mo.”Napakunot ang noo ko.“Hindi ko maintindihan. Sinabi ni Victoria na si Dr. Emilia ang nag-asikaso sa panganganak ni Mama. Sinabi rin niyang walang ibang babaeng nagsilang sa akin.”“Walang nagbago roon, Serena.” Hinawakan ni Adrian ang kamay ko. “Si
Namatay ang mga ilaw sa buong palapag.Sa gitna ng kadiliman, mahigpit na hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Stay close to me.”“Adrian, ano ang nangyayari?”“May tao sa ibaba. Kailangan nating makalabas.”“Paano si Victoria?”“Isasama natin siya.”Narinig ko ang mabilis na yabag ni Mikaela at Rafael sa likuran. Samantala, si Victoria ay tila hindi makagalaw sa kinatatayuan niya.“Victoria!” tawag ko.“May isa pang labasan sa likod,” sagot niya. “Dumaan tayo roon.”Mabilis kaming nagtungo sa makitid na pasilyo. Halos wala akong makita, ngunit ramdam ko ang kamay ni Adrian na gumagabay sa akin.Pagdating namin sa likurang hagdanan, biglang may narinig kaming malakas na kalabog mula sa itaas.Napahinto si Mikaela.“May tao sa taas!”“Walang titingin,” utos ni Adrian. “Bumaba na tayo.”Paglabas namin sa likod ng gusali, agad kaming sinalubong ng isang itim na sasakyan. Bumukas ang pinto nito at lumabas ang isang lalaking naka-suit.“Sir Adrian, kailangan na nating umalis.”Napatingin ako
“Ang ibig sabihin ng lola mo…”Huminto si Adrian at muling tiningnan ang notebook na hawak ko.“Ang taong nagdala sa iyo sa mundong ito ay hindi ang taong nagsilang sa iyo.”Parang tumigil ang paghinga ko.“Kung ganoon, sino ang tunay na babaeng nagsilang sa akin?”Agad na umiling si Adrian.“Serena, wait. Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”“Pero iyon mismo ang sinabi mo!”“May mali sa pagkakaintindi ko sa sulat. Hindi sinasabi ni Eleanor na hindi si Isabella ang tunay mong ina.”Napatitig ako sa kaniya.“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”Kinuha niya ang notebook mula sa mesa at itinuro ang pangungusap na nakasulat sa ibabang bahagi ng pahina.“Ang tinutukoy dito ay ang taong tumulong kay Isabella noong araw na ipinanganak ka. May isang babaeng pinagkatiwalaan niya para asikasuhin ang lahat. At mukhang ang babaeng iyon ang may hawak ng orihinal na dokumento tungkol sa kapanganakan mo.”“Victoria?”“Posible. Pero kailangan natin ng ebidensiya bago tayo magdesisyon.”Napaupo ako sa lumang up







