LOGINSERENABago ako nakapagsalita, may kumalabog sa labas ng study.Kasunod niyon ang isang matinis na sigaw.“ADRIAN!”Boses iyon ni Celeste.Nang tumakbo kami palabas, nakita namin siyang nakatayo sa pasilyo, hawak ang isang lumang litrato na kapareho ng nasa mesa.Namumutla siya habang nakatingin sa akin.“Hindi maaari,” paulit-ulit niyang bulong. “Ikaw ang sanggol…”Napatingin siya sa singsing sa daliri ko.“…ikaw ang anak ni Isabella.”At sa unang pagkakataon, nakita kong natakot si Celeste Monteverde sa akin.“Anak ni Isabella?”Parang umalingawngaw sa buong pasilyo ang mga salitang iyon.Nakatayo si Celeste Monteverde sa harap ko, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang lumang litrato. Ang babaeng kanina ay mahinahong nakikipag-usap sa akin ay tila biglang nawalan ng lakas. Maputla ang mukha niya, at ang mga mata niyang nakatitig sa akin ay puno ng takot.Hindi galit.Hindi pagkagulat lamang.Kundi takot na para bang nakita niya ang isang patay na bumalik mula sa libingan.“Anon
“Imposible.”Nanginginig ang tinig ni Celeste Monteverde habang nakatitig sa singsing na suot ko.“Sabihin mo sa akin kung saan mo nakuha iyan.”Napatingin ako kay Adrian. Hindi ko inaasahang ang isang simpleng singsing ang magiging dahilan para magbago ang buong mukha ng kanyang ina. Kanina lamang ay nakangiti ito sa akin, pilit na ipinapakita na tinatanggap niya ako bilang magiging asawa ng kanyang anak. Ngayon, para bang may multong biglang nagpakita sa harap niya.“Regalo ko sa kanya, Mom,” sagot ni Adrian. “Pamana ni Lola.”Napahawak si Celeste sa dibdib niya.“Hindi mo dapat ibinigay iyan sa kaniya!”Napakunot ang noo ni Adrian. “Bakit? Ano bang problema sa singsing na iyan?”Hindi agad sumagot ang babae. Sa halip, lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang kamay kong may suot na singsing.Malamig ang mga daliri niya.“Alessandra,” bulong niya, “may kilala ka bang babaeng nagngangalang Isabella?”Isabella.Hindi ko alam kung bakit, pero nang marinig ko ang pangalang iyon, ma
He was waiting for my answer.“No,” I answered. “I wouldn't have refused.”“Excellent.”He picked up his phone and checked a message.“Wear something elegant. My mother dislikes surprises.”I stood.“Then she must hate you.”His eyes lifted from his phone.“What makes you say that?”“Because you seem to enjoy making them.”For a moment, he simply stared at me.Then he laughed, not the polite laugh he had given me early but a genuine one. And I hated how different he looked when he did. “Careful, Alessandra,” he said. “You might start to enjoy my company.”“Don't worry. I have excellent self-control.”“We'll see.”I turned toward the door.“Wait.”I stopped, Adrian walked back to his desk and took out a small velvet box.He opened it, inside was a diamond ring. It was beautiful, an enormous oval diamond surrounded by smaller stones and mounted on a delicate platinum band.I stared at it.“This belonged to my grandmother,” he said. “It's traditionally given to the woman who becomes th
SERENA“Are you out of your mind?”Iyon ang unang bungad sa akin ni Mikaela nang makita niya akong nakaupo sa isang mamahaling café, kalmadong umiinom ng iced coffee habang binabasa ang kontrata ng kasal na ibinigay sa akin ni Adrian Monteverde.I raised an eyebrow.“Good morning to you, too.”“Serena, I'm serious!”Inilapag niya ang handbag niya sa bakanteng upuan at agad na hinablot ang mga dokumento sa mesa.“Marriage contract? One year? Financial arrangement? Access to the Monteverde family's private business affairs?” isa-isa niyang binasa. “Ano 'to? Business merger o kasal?”“Both.”“Hindi ito nakakatawa! Alam mo ba talaga kung ano ang pinapasok mo?”“I'm not laughing, and yes alam ko kung ano tong pinasok ko.”She stared at me as if I had suddenly grown another head.“Limang taon mong pinaghandaan ang paghihiganti mo. Limang taon mong inaral ang bawat galaw ng pamilyang iyan. At ngayon, ang gagawin mo ay tumira sa isang bahay kasama ang lalaking gusto mong pabagsakin?”I took a
Those words made my heart skipped a beat, but I laughed softly. “Only when they give me a reason to.”For the first time that evening, his smile reached his eyes.Interesting.Very interesting.“Then I hope I never give you one.”Too late, Adrian. You already gave me a reason five years ago. And I had spent every single day since then preparing to make you pay for it. Makalipas ang tatlumpung minuto, nasa balcony ako ng hotel, hawak ang isang baso ng champagne na hindi ko pa man lang natitikman.Kailangan kong makakuha ng access sa mga business records ng Monteverde Group.Kailangan kong malaman kung saan nakatago ang mga dokumentong magpapatunay na sila ang may kagagawan sa pagbagsak ng aking ama.At higit sa lahat, kailangan kong makuha ang tiwala ni Adrian.That was the plan, so why did I feel as if he was the one studying me?“Beautiful night, isn't it?”Napapikit ako sandali bago humarap sa pamilyar na boses.Adrian.Nakatayo siya sa may pintuan ng balcony, nakalagay ang isang k
SERENALimang taon.Limang taon kong hinintay ang gabing ito.Limang taon kong tiniis ang bawat gabing umiiyak ako sa harap ng litrato ng aking ina. Limang taon kong kinimkim ang galit sa mga taong dahilan kung bakit nakulong ang aking ama at nawasak ang aming pamilya.At ngayong gabi, sa wakas, muli akong makakaharap ng lalaking pinangakuan kong sisirain.Si Adrian Monteverde.The golden heir. The untouchable billionaire. Ang lalaking minsang tumayo sa harap ng korte at buong lamig na tumestigo laban sa aking ama.Ang lalaking dahilan kung bakit nawala sa akin ang lahat, at hindi niya alam na bumalik ako para kunin ang lahat ng meron siya. “Ma'am Alessandra, we're here.”Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ang boses ng driver.Tumingin ako sa labas ng tinted window ng itim na Mercedes-Benz. Sa harap namin ay nakatayo ang isang napakalaking hotel, napapalibutan ng mga mamahaling sasakyan at mga lalaking nakasuot ng itim na suit.Sa itaas ng entrance, kumikislap ang pangalan ng Mont







