Chapter 2

Ang almusal sa lamesa ay kasama ang kanilang Lola, si Lola Felly. Kahit lagpas setenta na ang edad nito, malakas at malusog pa rin ang katawan dahil talagang alaga nito ang sarili.

Sa kabisera nakaupo si Lola Felly. Sa kanang bahagi naman ang dalawang apo, ang panganay na si Austin Legarda, tatlumpu't apat na taong gulang, at ang bunso na si Tristan Legarda na tatlumpung taong gulang naman. Pareho na silang nakatutok sa pagpapatakbo ng negosyo ng pamilya. Dati, si Austin lang ang nag-iisang humahawak ng lahat, bago sumali si Tristan nang mapagod na ito sa pagta-travel at malayang buhay.

Sa kaliwang bahagi naman nakaupo ang mga anak ni Esther. Ilang dekadang nagsilbi si Esther kay Lola Felly bago ito magretiro. Siya ang pinakapinagkakatiwalaan at minamahal na kasama ng matanda. Subalit namatay si Esther sa isang aksidente sa kalsada noong sumama ito kay Lola Felly sa Baguio. Hanggang ngayon, isinisisi pa rin ng matanda sa sarili ang nangyari, kaya naman inampon nito ang dalawang anak ni Esther inaalagaan at pinalaki sina Veronica at Soleil.

Si Veronica ang nakatatandang kapatid, dalawampu't walong taong gulang, na tumutulong ngayon sa pag-aalaga kay Lola Felly sa bahay. Si Soleil naman ay dalawampu't isang taong gulang, magtatapos na sa pag-aaral, at pinag-iisipan pa kung tutulong din ba sa pag-aalaga kay Lola Felly sa bahay o papasok sa kumpanya para tumulong kina Austin at Tristan.

Ang dalawang dalaga ay pinalaki sa ilalim ng pangangalaga ni Lola Felly, habang sina Austin at Tristan naman ang tumatayong tagagabay sa kanila. Dahil araw-araw silang nagkikita at napakalapit sa isa’t isa, hindi na rin nakapagtatakang nahulog ang loob ni Austin kay Veronica, isang dalagang napakabait, mahinhin, at maayos ang kilos. Wala namang nakikitang problema rito si Lola Felly kung sakaling magkatuluyan man ang dalawa.

"Veronica, nasaan ang kapatid mo? Bakit hindi pa bumaba si Soleil para mag-almusal?" tanong ni Lola Felly tungkol sa dalaga na mula pagkabata ay madaldal na, malambing, at makulit. Siya rin ang pinakamalakas kumain sa kanilang lahat. Pero ngayong araw, hindi man lang ito nakita sa hapag-kainan.

"Medyo masama po ang pakiramdam ni Soleil, Lola. Dinalhan ko po siya ng pagkain at gamot sa kuwarto niya. Sabi niya po, magpapahinga muna siya ngayon at hindi pumasok sa klase."

"Malala ba? Baka kailangang dalhin sa ospital?"

"Naitanong ko na rin po 'yan, Lola. Sabi niya magpapahinga lang muna siya. Kapag hindi pa rin nagbago ang pakiramdam niya, saka na lang po tayo pupunta sa doktor."

"Kagabi lang ang sigla-sigla pa niya. Pagkatapos nating kumain, ako na ang aakyat sa kuwarto para tingnan siya. Kung hindi niya kaya, ako na lang ang maghahatid sa kanya sa ospital," presinta ni Tristan. Mas malapit siya kay Soleil kaysa kay Veronica. Mas madali kasing kausap si Soleil dahil kung ano ang nararamdaman nito, sinasabi agad. Hindi tulad ng nakatatandang kapatid na sobrang tahimik at pormal, na minsan ay nakakailang at nakakaipit kausapin para sa kanya.

"Mabuti pa nga, apo. Sige na, tingnan mo ang kapatid mo. Ikaw naman Austin, may lakad ka ba ngayon?"

"Papasok po ako sa warehouse para mag-check, tapos dadaan din po ako sa lungsod. May kailangan po ba kayo, Lola?"

"Wala naman na. Mag-iingat ka sa pagmamaneho, huwag magpadalos-dalos," malambing na paalala ng matanda, na tinanguan at ginawaran ng ngiti ni Austin.

"Nabalitaan kong may nagbukas na bagong cafe sa daan. Veronica, gusto mo bang sumama para bumili ng pastry? Maipagbabalot natin si Lola. Masamyo ring makalabas ka muna para makapagpahinga ang isip mo," baling ni Austin sa dalagang nakasuot ng cream na bestida. Bagay na bagay ito sa maputi at makinis nitong balat. Napaganda nitong tingnan, malayo sa isa pang babae. Hanggang ngayon, naguguluhan pa rin si Austin kung paano nangyaring ang nakababatang kapatid ni Veronica ang nakasiping niya kagabi. Walang-wala silang pagkakatulad ni Veronica. Si Soleil ay direktang magsalita, magaslaw kung kumilos, at mas maraming barkada.

"Masama ang pakiramdam ni Soleil, Austin. Mas magandang manatili na lang muna ako sa bahay para alagaan si Lola at ang kapatid ko."

Bahagyang kumunot ang makapal na kilay ni Austin. Ibig sabihin ba nito, hindi niya makakasama ang babaeng gusto niya dahil lang sa may sakit si Soleil?

"Sige na, apo, sumama ka na. Kaya ko naman ang sarili ko, marami namang kasama rito sa bahay," pagtanggi ni Lola Felly at hinaplos pa ang braso ni Veronica.

"Oo nga naman, Veronica. Sumama ka na kay Kuya Austin. Huwag mo nang alalahanin si Soleil, ako na ang bahala sa kanya," panggagatong pa ni Tristan. Alam niyang gumagawa ng paraan ang kuya niya para makapuntos, kaya gusto rin niyang tumulong.

"Paano mo aalagaan, Tristan? Kailangang punasan ang may sakit," tutol ni Veronica.

"Kaya ko 'yon," ngumiting sagot ni Tristan.

Napakunot muli ang kilay ni Austin sa pagtataka at napatingin sa kapatid. Alam niyang medyo malapit sina Tristan at si Soleil. Madalas silang magkasamang lumabas dahil nag-aaral pa si Soleil at palaging lumuluwas ng lungsod si Tristan, kaya madalas itong maging tagahatid. Pero hindi niya akalaing ganoon sila kalapit para magboluntaryo itong magpunas ng katawan nito.

"Huwag ka ngang magsalita ng ganyan, Tristan. Baka kung anong isipin ng kapatid mo. Huwag kang mag-alala, Veronica, ako na ang bahalang mag-alaga kay Soleil."

"Ganoon po ba, Lola?"

"Oo, kaya kung gusto mong sumama sa cafe kay Austin, mag-enjoy ka lang."

Nagtama ang tingin ni Veronica at Austin. Alam ng dalaga kung ano ang nararamdaman ng lalaki para sa kanya. Mabait ito, maalaga, at sigurado siyang alinmang babae ay madaling mahuhulog sa paraan ng pagtrato nito.

—

Sa kabilang banda, sa silid ng may sakit.

"Soleil? Gusto mo bang buhatin pa kita papuntang banyo para makapaligo?"

Pumasok si Tristan sa malinis at puting silid-tulugan. Inasahan niyang makikitang nakahiga at nanghihina sa kama ang dalaga, pero mali siya. Hindi ito nakahiga sa kama. Sa halip, nakahiga ito sa sahig sa tabi ng kama, nakabalot sa kumot, nakayakap sa malaking teddy bear, at nakatitig sa iPad habang nanonood ng drama series.

"Teka, may sakit ka ba talaga o brokenhearted?" tanong ni Tristan habang nakangiti. Nakatitig ang matatalim nitong mata sa magandang mukha ng dalaga, na tila walang kakuwan-kuwan sa presensya niya.

Kahit pa si Tristan Legarda ang nakatayo sa harap niya, ang lalaking kilala sa kanyang gwapong mukha at labis na pagiging galante ay hindi man lang nag-abala ang dalaga na tingnan siya.

"Anong brokenhearted ka d'yan, Tristan. Inaantok lang ako."

"Kung inaantok ka, bakit d'yan ka sa sahig nakahiga? Bakit hindi ka humiga nang maayos sa kama?"

"Mas gusto ko rito." Isinubsob ni Soleil ang mukha sa teddy bear. Ang malalaking mata nito ay nakatutok pa rin sa screen ng iPad kung saan nakatigil ang isang palabas.

"Sabi ni Veronica may sakit ka daw. Ano bang nararamdaman mo?"

"Medyo sumasakit lang ang ulo ko. Nakakain at nakainom na rin ako ng gamot."

"May sakit ka ba talaga o nagpapalusot ka lang para magkasama sina Veronica at Kuya Austin?"

"Anong ibig mong sabihin?"

"Lalabas silang dalawa, papuntang lungsod. Sabi ni Kuya Austin may bagong bukas daw na cafe doon kaya dadaan sila. Sadyang nagpanggap ka bang may sakit para hindi ka maging panggulo sa kanila?"

"Uh-huh," tamad na sagot ni Soleil.

Kung gusto man ng dalawa na magkasama, buhay na nila 'yon. Wala na siyang pakialam. Ang babaeng gusto ni Austin ay ang Ate Veronica niya, hindi siya.

Kahit noong nakuha na nito ang pagkababae niya kagabi, ang nagawa lang nito ay pagbawalan siyang magsalita at subukang bayaran siya ng pera para lang manahimik. Kahit kaunting pag-aalala sa nararamdaman niya, wala man lang itong ipinakita.

"Ikaw, Tristan? Saan ka pupunta?" Inalis ni Soleil ang inis na nabubuo sa kanyang dibdib at ibinaling ang tingin sa mukha ng binata.

"Wala naman. Umakyat lang ako para kumustahin ka kasi sabi ng ate mo may sakit ka."

"Bakit, libre ba ang oras mo ngayon?"

"Oo naman, bakit?"

"Gusto kong lumabas. Pwede mo ba akong ipasyal?"

"Saan mo gustong pumunta?" Taas-kilay na tanong ni Tristan. Kadalasan ay siya ang nag-aaya rito, kaya nagtaka siya kung bakit ito naman ang nag-aaya ngayon.

"Kahit saan. Sa malayo."

"Malayo saan? Malayo rito sa bahay?"

Tumatango-tango si Soleil, kahit ang totoo, gusto niyang sumigaw na gusto niyang lumayo sa gago at walang hiyang Austin na iyon.