Chapter 4

Sa huli, wala ring nagawa si Tristan kundi isama sa bar ang dalagang gustong magpalipas ng bagot gamit ang mismong paraang ginagawa niya.

Nung una, plano lang talaga niyang makipagkita sa mga kaibigan para pag-usapan ang negosyo. Posibleng uminom sila nang kaunti at sa condo na lang siya matutulog. Pero dahil kasama niya si Soleil, hindi na iyon pwede. Soda na lang ang ininom niya halip na uminom ng alak para makauwi sila nang ligtas.

"Si Soleil nga pala... kapatid ko." Ipinakilala ni Tristan ang kasama sa matalik niyang kaibigan, kahit hindi niya talaga gustong gawin iyon. Dahil magkaibigan sila, alam na alam niya ang ugali nito pagdating sa mga babae.

"Soleil, ito si Thomas, kaibigan ko."

"Hello, Thomas. Sige lang, mag-usap lang kayo tungkol sa negosyo. Sumama lang ako kay Tristan para magpalipas ng oras." Kumaway siya sa lalaki at ngumiti nang alanganin.

"Sure, sure. Pero teka... anong kapatid? Huwag mong sabihing totoong kapatid mo siya na anak din ng parents mo?" Pagbibiro ni Thomas sa kaibigang biglang may kasamang magandang babae. Wala namang masamang intensyon ang nagsasalita, pero napaiwas ng tingin si Soleil. Hindi dahil sa galit, kundi dahil bigla niyang naalala ang nangyari kagabi sa pagitan nila ni Austin.

"Gago, kapatid ko nga!" Mabilis na pagtatama ni Tristan. Ayaw niyang ma-offend si Soleil sa kaibigan niya, kahit pa nararapat lang na batukan ito sa mga pinagsasabi nito.

"Mag-usap na lang kayo ng kaibigan mo, Tristan. Doon muna ako sa malapit sa stage makikinig ng kanta. Ang gwapo nung vocalist." Tulad ng dati, ayaw ni Soleil na magkaroon ng ilangan. Tumayo siya mula sa kinakaupuan niya, ngumiti nang bahagya sa kaibigan ni Tristan, at naglakad palayo.

"Gago ka talaga, Thomas. Kung ano-ano ang sinasabi mo!"

"Bakit, anong mali sa sinabi ko? Ang alam ko lang na kapatid mo si Austin! Mula nung magkaibigan tayo, hindi ko man lang nalaman na may kapatid ka palang babae!"

"Basta hindi 'yon tulad ng iniisip mo! Naghahanap ka ata ng away, mabuti na lang at hindi nagalit sa 'yo. Muntik ka na roon!" Pagsuway ni Tristan bago binalaling ang tingin sa magandang dalaga. Maganda ito kahit walang make-up, mas maganda pa nga kaysa sa ibang babae sa loob ng bar. Nakita niyang umupo si Soleil malapit sa stage kung saan may tumutugtog na live band. Kinuha nito ang cellphone para kumuha ng video. Hindi na muling lumingon o bumaling ng tingin si Soleil sa gawi ni Tristan at ng mga kaibigan nito dahil hindi naman siya na-offend sa biro na iyon.

Iyon marahil ang dahilan kung bakit mas nakikita ni Tristan ang karisma ni Soleil kaysa sa kapatid nitong si Veronica. Mas bata man ito, napakatotoo sa sarili. Kung ano ang nararamdaman, sinasabi agad. Kapag hindi komportable, lumalayo na lang sa halip na magpanggap.

Habang masayang nagre-record ng video si Soleil ng kanta ng vocalist sa stage, biglang namatay ang baterya ng kanyang cellphone. Tumingin siya sa kanyang belong pambisig at nakitang alas-otso na ng gabi. Mabuti na lang at may cash siyang dala, kaya mabilis niyang binayaran ang inorder niyang pagkain at inumin. Papunta na sana siya kay Tristan nang bigla itong lumapit sa kanya nang mabilis.

"Soleil, may nangyari! Kailangan na natin umuwi!"

"Ano 'yon, Tristan? Anong nangyari at bakit kailangang magmadali?"

"Natumba si Lola! Umuwi na tayo agad!"

"Malala ba ang lagay ni Lola? Sino ang kasama niya ngayon? Nadala na ba siya sa ospital, Tristan?" Sunod-sunod na tanong ni Soleil habang nakahawak sa braso ni Tristan at mabilis silang lumabas ng bar.

"Si Kuya Austin ang nagdala sa kanya."

"Nakauwi na siya sa bahay?"

"Oo, siguro." Dahil sa pag-aalala kay Lola Felly, napabilis ang pagmamaneho ni Tristan. Lowbat na rin ang telepono ni Soleil kaya hindi siya makatawag kay Veronica para magtanong sa estado ng matanda.

"Nasa pangangalaga na siya ng doktor, huwag ka nang masyadong mag-alala."

"Dapat pala hindi na ako lumabas... dapat nanatili na lang ako sa tabi ni Lola," paninisii ni Soleil sa sarili niya sa mga sandaling iyon.

"Huwag mong sisihin ang sarili mo. Walang may gusto na mangyari 'to, at wala kang kasalanan." Inipatong ni Tristan ang kamay sa ulo ng dalaga at bahagyang ginulo ang buhok nito para ibsan ang nag-aalalang isip.

Ang pitumpung kilometrong biyahe ay natapos sa loob ng halos isang oras bago sila nakarating sa ospital.

Tinawagan ni Tristan ang kuya niya para itanong kung anong silid sila naroroon. Pagkarating doon, hindi na sila nakapagtanong dahil tulog si Lola Felly sa kama habang nakatabi rito si Veronica. Samantala, nakatayo naman sa isang sulok si Austin na may masamang tingin, at ang matatalim nitong mata ay direktang nakatitig kay Soleil.

"Tulog si Lola. Huwag kayong maingay. Lumabas kayo roon at mag-usap tayo. Kayong dalawa." Naglakad palabas si Austin, habang mabilis na sumunod si Tristan at nakabuntot naman si Soleil sa kanila.

"Saan natumba si Lola, Kuya? Anong sabi ng doktor?"

"Natumba siya sa hagdanan habang sinusubukan niyang kukunin ang cellphone para tumawag." Sa sandaling iyon, nakatitig si Austin kay Soleil. Dahil dito, napaturo ang dalaga sa sarili gamit ang kanyang daliri.

"A-Ako ba… ang tinutukoy mo, Kuya Austin?"

"Sino pa ba? Alam niyo naman na may sakit si Lola at kailangan ng bantay, pero umalis kayo at iniwan siya para magpakasaya! Alam mong masyadong nag-aalala si Lola sa iba, lalo na sa'yo kaysa sa sarili niya, pero pinag-alala mo pa rin siya dahil hindi ka pa rin umuuwi! Parang bata na walang pag-iisip!" Diretso at walang alinlangan ang tingin ni Austin habang sinasabi iyon. Tiningnan din niya ang kasuotan ng dalaga, meron bang may sakit na nakakapagsuot ng ganito at nakakatakbo nang ganyan?

"Tama na, Kuya Austin. Bakit mo ba sinisigawan at pinapagalitan si Soleil ng ganyan?"

"Dapat lang siyang pagalitan! At ikaw rin, Tristan! Sobra mo siyang pinagbibigyan kaya nasasanay na lang!"

"Kung gusto mo akong pagalitan, Kuya Austin, pagalitan mo ako! Huwag mo nang idamay si Tristan! Ako ang nagpumilit na lumabas!"

"Dapat lang talagang pagalitan ka! Kung nalaman lang ni Veronica na lalabas ka, hindi na rin sana siya sumama sa akin dahil alalang-alala siya kay Lola! Hindi niya kailanman iiwan si Lola para lang magpakasaya tulad ng ginawa mo! Magkapatid ba talaga kayo? Napakalayo ng ugali ninyo sa isa't isa!" Binitawan ni Austin ang mga salitang iyon nang walang pag-aalinlangan, habang si Soleil naman ay nakatayo lang habang pinipigilan ang luhang gustong pumutok mula sa kanyang mga mata.

"Bakit ganyan ka magsalita, Kuya Austin? Hindi naman ginusto ni Soleil na mangyari 'to! Bakit kailangang pagsalitaan mo siya ng masasakit?”

"Bakit, mali ba ang sinabi ko?"

"Mali talaga, Kuya!"

"Hayaan mo na, Tristan. Kung gusto niyang magsalita ng ganyan, hayaan mo siya. Alam ko namang kailanman ay wala akong halaga sa paningin niya. At kung ikokompara niya ako kay Ate Veronica, huwag na siyang mag-abala dahil alam ko naman iyon. Aminado naman ako na wala akong panama sa kapatid ko. Walang-wala.”

"Kasalanan mo rin naman, 'di ba? Araw-araw na lang na si Veronica ang nag-aalaga kay Lola at hindi man lang nakakalabas o nakakakita ng ibang lugar! Tapos ngayong araw na lumabas siya, tsaka ka rin lalabas kahit na araw ng pahinga mo! Hindi ka pa ba nag-e-enjoy sa buhay mo? Nakakapag-aral ka, nakikipagkita sa mga kaibigan, nakakapasyal—napakaswerte mo na nga sa buhay mo! O baka naman inggit ka lang dahil lumabas si Veronica kaya gusto mo rin siyang sabayan kahit araw ng pahinga mo?"

"Tama na, Kuya Austin! Lumalayo na ang pinag-uusapan ninyo! Hindi ganoon 'yon!" awat ni Tristan sa kapatid niya.

"P-Pasensya na kung… hindi mo nagustuhan ang ginawa ko. Galit ka dahil kailangan mong bumalik agad, at nabawasan ang oras ninyo ni Ate Veronica nang magkasama, 'di ba? Naistorbo ko kayo. Pasenya na. Pagpasensyahan mo na dahil… ako ang dahilan ng lahat kung bakit ito nangyari." Mabilis na pinunas ni Soleil ang kanyang luha gamit ang likod ng kanyang kamay bago mabilis na tumalikod at naglakad palayo mula sa kinaroroonan nila.

Alam niyang isa siyang taong hindi kailanman naging mahalaga sa paningin nito. Sa tuwing nakikita nito ang mukha niya, mali na agad siya. Hintayin lang nito. Lalayo siya. Magpapakalayo-layo siya para hindi maging sagabal o makainis dito.