Chapter 03

"Argh! Ano ba yan!" asik ni Akki, halos mabali na ang mga daliri kaka-pindot. Sunod-sunod na Access Denied kasi at Firewall Intrusion Detected ang nagpa-pop up sa screen, na parang mga kabuteng pilit sumisira sa mood niya.

"Someone is brute-forcing my system! Paano ako makakabili ng skin nito?"

​Hindi man lang niya na-realize na sa kabilang panig ng mundo, ang top-tier elite tech team ni Larry Yuan Sy ay kasalukuyan nang nagkakape habang pinagpapawisan sa pag-hack sa digital life niya.

​"Nakaka-bwisit naman. Please lang, wag mo akong i-stress!" maktol pa ni Akki, pilit pinipindot ang 'Buy Item' button para sa Legendary Shadow Hunter skin. "I need this new skin para maging intimidating sa game, hindi yung mukha akong default character na napulot lang sa basura!"

​Niyugyug pa niya ang iPad na parang may ginagawang milkshake. Hindi niya alam, sa bawat yugyog niya ay nagre-register ng paulit-ulit ang touch command ng screen at nag-queue up ng mga pending transactions.

​Akki froze. Ang dating diamonds balance at golds sa server niya ay biglang nag-negative nang malala. What worst even, isang notification ang sunod-sunod na pumasok sa main phone ni Lillia. It was a bank alert, deducting her account for a total of 2,220 USD after the purchase transaction went successful.

WA​AAAAAAHHHHHHHH!

Napasigaw nalang si Lillia sa gulat, umalingawngaw sa buong bahay na mas malakas pa sa kahit anong sound effect ng Battle of the Lords. Akki felt his soul leave his body. Napalunok siya ng laway, dahan-dahang binitawan ang iPad na parang isang bombang sasabog na.

Mas lalo pa siyang nagpanik nang marinig ang papaakyat na footsteps ng Mommy Lillia niya papunta sa kanyang kwarto habang sumisigaw ito sa galit. Then suddenly, may biglang nag-doorbell sa baba. Hindi ito normal na doorbell. It sounded like an urgent, expensive, and impatient electronic chime.

Natigil ang pag-akyat ni Lillia. Nabaling ang attention niya sa doorbell na akala mo ay may nagpapabukas ng portal sa ibang dimension. Imbes na ituloy ang pag-akyat, she turned around at bumaba.

​Sumunod naman si Akki, kagat-kagat ang labi habang nakatago ang iPad sa likod niya. ​Pagbukas ni Lillia ng pinto, nanigas siya sa kinatatayuan niya. Ang kinatatakutan niyang sermon ay napalitan ng total confusion.

​Sa harap nila, nakatayo ang dalawang lalaking naka-black suit, may shades na kasing-itim ng konsensya ni Akki, at mga built na parang kayang mag-bench press ng SUV. ​Walang paligoy-ligoy, itinaas ng lalaki ang isang papel. It was a high-resolution printout, mukha ni Lillia na parang wanted sa FBI.

"We are here to collect some assets," seryosong sabi ng lalaki. "And guess what? Someone just sold you to settle a seven thousand dollars debt."

Nanlaki ang mga mata ni Lillia, halos mahulog na ang kanyang panga hanggang sa sahig. Tumingin siya kay Akki na parang isang alien na biglang sumulpot sa living room nila. Puno ng disbelief, horror, at matinding pagnanais na i-disown ang sariling anak on the spot.

​"Excuse me? Sold? Anong pinagsasasabi niyo?" tili ni Lillia, ang boses ay nanginginig sa galit. "I am a businesswoman, hindi ako item sa Lazzaga na pwedeng i-add to cart at i-checkout ng kung sino-sinong goons!"

Tumingin siya sa anak niya, "Akki! Anong kalokohan 'to? Ano na naman ba ang pinipindot mo sa iPad mo?"

​Akki, who was currently sweating bullets, tried to keep his cool. He adjusted his hoodie, trying to act like this was just another minor inconvenience.

​"Mom, chill, okay? Don't make a scene," sagot ni Akki nang nakangiti. Hinarap pa niya ang dalawang Men in Black na parang humihingi lang ng refund sa isang fast food.

"Look, guys. Just take her for one or two days. Settle niyo na yung seven thousand dollars debt na yan. After that, ibalik niyo agad siya sa akin, okay?"

​Lillia felt her soul leave her body. "WHAT?! Just take her?! Ako ang Mommy mo, Akki! Ipinagpalit mo ako sa isang utang na hindi ko naman alam kung saan galing?"

​"Mom, please, don't be dramatic," patuloy ni Akki, waving his hands dismissively. "You're more than seven thousand dollars naman, eh. You're worth billions! Sa tingin ko nga, dapat may sukli pa akong matatanggap pagsinuli ka na nila."

"Siguro mga," napa-count pa siya sa kanyang daliri na parang nag-transact lang ng isda sa palengke. "Three billion? Or in-game currency, goods na rin."

*****

"Sir? Boss Larry?"

​Biglang bumalik ang kalabog ng engine ng private jet sa pandinig ni Larry. The sterile scent of the hospital in his memory was replaced by the smell of expensive leather and high-end air conditioning. Nilingon niya ang secretary niya na may dalang tablet na nagba-blink ng red.

​"We finally cracked it, Boss," wika ng secretary niya, halatang kinakabahan. "Our elite tech team did a deep-dive trace on MrProdigyX’s IP. We bypassed the firewall, and it’s confirmed. The owner of the account is a five-year-old kid."

"What!" nanlaki ang mga mata niya. "So, Lillia was not his sugar mom?" ​He stared at the screen. Isang larawan ng isang bata na nakasuot ng hacker mask. Pero sa likod ng mask, Larry saw something that made his heart skip a beat, a pair of eyes he knew by heart.

​"And there’s more, Sir," dagdag ng secretary. "We dug into Lillia’s files in Azerbia. I know you said the search was off-limits before, but we found a record from a private clinic. Six months after you left, she went for an ultrasound."

​Napahigpit ang hawak ni Larry sa armrest ng upuan. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. "An ultrasound? So she was..."

​"Yes, sir. Lillia was pregnant."

​Larry’s mind went into overdrive. Ang gulo! Imposible. Mabilis na nag-flashback sa isip niya ang boses ng doktor sa Azerbia: 'The trauma was too extreme. Hindi ka na makakapag-anak.'

​"This is madness!" inis na sabi ni Larry, sabay bato ng iPad sa kabilang upuan. "I was with her twenty-four seven! Ako ang kasama niya for those months! Pero bakit ang sinabi ng doktor, hindi na ako magkakaanak?"

​His ego was taking a massive hit. He was the CEO of AstraMind, the man who controlled technology, yet here he was, staring at a biological paradox. Kung hindi sa akin, kanino? Pero kung sa akin, paanong nangyari?

​"Possible kaya na bago nagka-complicate, may nabuo na, sir?" tanong ng secretary, hindi makatingin nang diretso.

​"I don't know." Larry’s eyes narrowed, a dangerous glint appearing in his gaze. "Maybe the trauma was never permanent. Maybe, just maybe, the 'lord' of tech innovations was defeated by a simple lie."

​He looked out the window. Ang mga ulap ay hindi na payapa. Para na itong isang bagyo na naghihintay na lang na sumabog.

​"Kung nakabuo man kami ni Lillia ng bata bago sabihin ng doktor ang medical findings, then she have been keeping a billion-dollar secret from me. And heaven knows, I hate being kept in the dark."

"Magpadala ka ng tauhan sa bahay nila ngayon din," utos niya sa kanyang secretary. "And take my 'asset' right away."

Below, the island of Azerbia came into view as they were descending. Napa-inum nalang din si Larry sa kanyang wine, as his reflection was cold and sharp, no longer the man who had left five years ago in a haze of broken pride.

"MrProdigyX," his inner monologue. "Hindi mo alam ang ginagawa mo, kid. Binuksan mo ang pintuan para sa isang buong bagyo ng past trauma at naudlot na pag-ibig."

​