Chapter 7

PINAHINTO ko na ang sinasakyan kong taxi bago pa man kami makarating sa bahay namin. Ilang bloke lang ang layo niyon sa amin.

Natanaw ko sa tapat ng gate ang mga pamangkin ko na naglalaro. At katulad nang laging sitwasyon doon, abala na naman ang mga hipag ko sa tsismisan kahit kainitan ng araw.

Nang makababa ako, pinili ko muna ang magkuli sa tagiliran ng poste na nasa tabi ng kalsada. Hindi ko alintana ang baho ng basurahan na katabi ko.

Inabala ko ang sarili ko sa pag-iisip. Ang plano na nabuo ko habang nasa biyahe kanina ay mananatili muna ako sa bahay hanggang makahanap ako nang bagong papasukan na trabaho.

May isang problema lang ako. At 'yon ang gusto kong maiwasan. Dalawang beses ko nang ginawa na maglayas. Pero natunton ako ng ama ko at ipinahiya ako sa halos buong kompanya kaya kahit maganda roon ang posisyon ko ay napilitan akong umalis.

I am twenty-six. I should have the backbone to stand with my own. Pero hindi madali na tumalikod sa pamilya ko. I was like a pitiful prisoner.

''Kailangan ko na bang mag-abroad?'' tanong ko sa sarili.

It was the best choice I have. And the easiest way para makatakas kay Papa. Pero si Mama. Baka dumating ang araw na hanapin niya ako.

May kaunting pag-asa pa rin naman na nasa puso ko. Ang pag-asang darating si Mama at hihingi siya ng tawad sa akin.

Well, I can forgive her. Kung ipapangako niyang ipaglalaban niya ako kay Papa at sasabihin niyang magsasama kami until one of us passed away.

At isa pa, wala pa rin pala akong ipon na puwede kong magamit kung sakali mang maisipan ko na magtrabaho sa abroad o kahit ang lumayo sa amin nang hindi ako mahahanap ni Papa.

''Beshy, anong ginagawa mo riyan?''

Napatingin ako sa matalik kong kaibigan na hindi ko na namalayan ang pagdating at paglapit sa kinaroroonan ko. Hinila ko siya patago. ''Sshhh!''

''Bakit? Sinong pinagtataguan mo?''

Pasimple kong itinuro ang mga hipag ko na wala pa ring tigil sa pakikipagdaldalanl sa mga kausap ng mga ito.

''Nabalitaan ko nga pala ang nangyari kahapon,'' wika ni Emie.

''At ano naman ang klase ng balita ang nakarating sa 'yo? Sigurado ako na kung hindi kulang ay sobra iyon.''

''Tumpak. At alam mo na ang resulta. Sila ang kawawang biktima at ikaw ang ev!l kontrabida.''

''At ang masisipag na nagkakalat ng mga balitang iyan ay walang iba kundi ang dalawang 'yon...''

Muling natuon ang tingin namin ni Emie sa direksiyon ng mga hipag ko na wala pa ring preno ang mga bibig sa pagsasalita sa mga kausap ng tulad ng mga ito ay iyon na ang ginagawang pasttime sa buong maghapon.

''Missing in action yata ang isa,'' puna ko nang hindi ko makita sa grupo si Neri.

''Baka napagod na ang nguso,'' biro ni Emie.

''Kung sana lang ang sipag nila ay inilalaan nila sa trabaho o kahit ang pagtulong na lang sa mga gawain sa bahay, baka matuwa pa ako sa kanila.''

''Ano na nga palang plano mo ngayon?''

''Maghanap ng trabaho at bumukod sa kanila.''

''Sa tingin mo papayagan ka nang umalis ni Tito Delfin?''

''Kaya nga binabalak kong lumayo.''

''Saan ka naman pupunta?''

''Iniisip kong magtrabaho sa ibang bansa. Wala nga lang akong pera.''

''Pareho lang tayo nang problema,'' segunda ni Emie.

''Alam ko. At wala ka rin namang trabaho.''

''Hindi ako pabigat sa pamilya ko. Hindi rin ako tsismosa. At paminsan-minsan, may sideline ako.''

''Sana all.''

''Saan ka nga pala nagpalipas ng gabi?''

Bigla ko tuloy naalala si Josh. ''Sa tabi-tabi lang.''

''Haist! Ano ka ba? Babae ka! Hindi ka dapat nagpapalipas ng gabi sa kung saan-saan lang!''

Nakatanggap ako ng marahang hampas kay Emie. Alam kong concern lang siya sa akin. ''Hindi naman kasi ako puwede na makituloy sa inyo, 'di ba?''

Nakita ko ang lungkot na lumarawan sa mukha ng kaibigan ko. Alam na alam ko kung gaano niya ako gustong tulungan. Pero dahil pareho lang kami ng estado sa buhay ay sinasarili na lang niya ang sakit na wala siyang magawa para sa akin.

''Okay lang. May tinuluyan ako na isang dati kong katrabaho,'' pagsisinungaling ko.

''Babae o lalaki?''

Naalala ko na naman si Josh. ''Natural, babae! Alam mo namang wala akong amor pagdating sa mga lalaki!''

''Bakit parang defensive ka?''

''Spell defensive?''

''Ang yabang nito! Porke't elementarya lang ang natapos ko!''

Natatawa akong inakbayan si Emie. Kahit papaano ay pinapagaan niya ang bigat sa dibdib ko. ''Beshy, ipinapangako ko sa 'yo na kapag yumaman ako ay hinding-hindi kita kalilimutan.''

''Promise?''

Nakangiti akong tumango. Nag-pinky swear pa kami.

''Pero bago ka mag-isip ng pagyaman, unahin mo munang harapin ang pamilya mo.''

Nagpakawala ako nang malalim at mahabang buntong-hininga.

''Kailangan mo ba ng backup? Nandito lang ako.''

''Hindi na. Kaya ko na ito.''

''Sigurado ka?''

Tumango lang ako at saka tumalikod na matapos kong magpaalam kay Emie. Pero nang lumingon ako ay sumusunod siya sa akin. ''Sinabi ko nang kaya ko na.''

''Wala naman akong sinasabi na hindi mo kaya.''

''Bakit nakasunod ka sa akin?''

''Iisa lang ang kalsada rito. May alam ka bang ibang daan palabas ng highway?''

''Uhm, wala na.''

''Wala naman pala. Akala mo naman kung artistahin ka para sundan kita.''

Napangiti na lang ako. Palabiro talaga si Emie.

''Aba, aba! Nandito na ang Disney Princess!'' salubong ng isa sa mga hipag ko. ''At may kasama ka pang bodyguard!''

Mapaklang napangisi si Emie. ''Mabuti nang maging bodyguard kaysa maging ad!k na haggard. Isa pa lang naman ang anak mo, pero mukha ka nang inahin na baboy.''

Mabilis kong sinaway ang kaibigan ko nang mapatayo si Liza. Itinaboy ko na siya paalis bago pa uminit ang tensiyon.

Alam ko namang duwag ang hipag ko. Hindi nito papatulan si Emie na kilalang takaw-gulo sa kanilang lugar.