CHAPTER 5

Suot ni Astrid ang isang mamahaling designer business suit. Payat at elegante ang pangangatawan niya, habang nakalugay sa balikat ang mahaba niyang buhok na kulay cool brown at may malalambot na alon.

Suot ang matataas na stilettos, kampante siyang naglalakad habang bahagyang nakatagilid ang ulo at may sinasabi sa batang babaeng assistant na nasa likuran niya.

Sa bawat kilos niya, halatang isa na siyang makapangyarihang babae sa mundo ng negosyo.

At sa totoo lang, hindi maikakailang marami nang dahilan para mahulog ang loob ng mga lalaki kay Astrid.

Matapos magbigay ng mga tagubilin, lumingon siya.

At sa hindi inaasahang pagkakataon, nagtama ang mga mata nila ni Allara na nakatayo sa may entrance.

Biglang natigilan si Astrid. Bahagyang nagdikit ang mga kilay niya.

Hindi niya inakalang pupunta mismo si Allara sa kompanya. O mas tama sigurong sabihin, hindi niya inasahang kikilos ito nang ganoon kabilis.

Pero mabilis ding nakabawi si Astrid.

Sa nakalipas na limang taon, tuluyang nagpabaya si Allara sa sarili dahil sa matinding sakit ng pagkawala ng mga anak nito. Hindi na nito inasikaso ang kompanya.

Matagal nang wala itong puwesto sa White Gold Jewels!

Sa isip na iyon, naglakad si Astrid papunta sa entrance.

Pagkakita pa lang sa kanya ng dalawang security guard, agad nagbago ang kanilang mga mukha. Ngumiti sila nang todo at magalang na yumuko.

“Ms. Alcantara!”

Tiningnan sila ni Astrid.

“Anong nangyayari rito?”

Napangiti nang alanganin ang isa sa mga guard bago nagpaliwanag.

“Ms. Alcantara, ganito po kasi. Gusto pong pumasok ng babaeng ito sa kompanya, kaya chine-check pa lang po namin kung sino siya.”

Hindi sumagot si Astrid. Sa halip, sumulyap siya sa assistant na nasa tabi niya.

Si Lina ang pinagkakatiwalaang assistant ni Astrid. Isang tingin lang ng amo niya, alam na agad niya kung ano ang dapat gawin.

Lumapit siya nang isang hakbang at mapanghamak na tiningnan si Allara mula ulo hanggang paa.

“Hindi naman mukhang taga-industriya ang ate na ito, ah?”

Hindi man lang niya itinago ang pangmamaliit sa tono ng pananalita niya.

“Ate, isa kami sa mga nangungunang jewelry company sa buong bansa. Baka naman naligaw ka lang? Sigurado ka bang dito ang sadya mo?”

Malamig lang na tiningnan ni Allara si Lina.

Akala ba ni Astrid, sa ganitong paraan ay kaya na siyang saktan o pahiyain?

Hindi niya pinansin ang assistant. Sa halip, direkta siyang tumingin kay Astrid at bahagyang ngumiti nang mapanukso.

“Astrid, kapag kinagat ng aso ang mismong amo nito, kailangan nitong pagbayaran ang ginawa niya.”

Nanigas ang mukha ni Astrid.

Sakto namang may dalawang mamahaling sasakyan na huminto sa harap ng gusali.

Bumaba mula sa mga ito ang tatlo pang shareholders ng kompanya.

Pagkakita sa kanilang tatlo, biglang nagbago ang ekspresyon ni Astrid. Namutla siya.

Napansin ni Allara ang unti-unting pagkawala ng kulay sa mukha nito. Kalmado siyang nagsalita.

“Bilang founder at pinakamalaking shareholder ng kompanya, ipinapatawag ko ang isang emergency shareholders' meeting. Astrid, para sa'yo ang meeting na ito.”

Pagkasabi niya, hindi na niya hinintay pang makapagsalita sina Astrid, Lina at ang iba pa.

Kasama ang tatlong shareholders, dumiretso siya sa elevator na nakalaan lamang para sa CEO.

Natigilan ang dalawang security guard. Hindi sila makapaniwala sa nasaksihan nila.

Pati ang mga taong kasama ni Astrid ay tuluyang nataranta. Isa-isa silang napatingin sa kanya, umaasang may gagawin ito.

Malamig na ngumiti si Astrid. Pagkatapos, bahagya siyang lumapit kay Lina at bumulong.

“Tumawag ka agad kay Assistant Nicole. Sabihin mong dumating si Allara sa kompanya kasama ang ilang tao at gumagawa ng gulo rito.”

Agad tumango si Lina.

“Okay, tatawag ako ngayon din!”

...

Sa totoo lang, kung gagamitin ni Allara ang karapatan niya bilang pinakamalaking shareholder at makikipag-alyansa sa tatlo pang shareholders, sapat na iyon para mapatalsik si Astrid sa kompanya.

Pero minamaliit niya pala ang laki ng pagkiling ni Theo kay Astrid.

Inilipat ni Theo ang 10% ng sarili niyang shares kay Astrid!

At limang taon na ang nakalipas mula nang gawin niya iyon.

Hindi lang naging shareholder si Astrid. Sa loob ng limang taon, dahil sa espesyal na pagtrato at proteksiyong natatanggap niya mula kay Theo, isa-isang pinaalis nito ang mga empleyadong personal na pinili at sinanay ni Allara!

Ang jewelry company na siya mismo ang nagtatag at nagpaunlad...

Ngayon, para bang naging tropeo na lamang ito ni Astrid.

Mahigpit na hinawakan ni Allara ang dokumento ng shares. Namutla ang mga dulo ng kanyang mga daliri sa lakas ng pagkakakuyom.

Tahimik ang buong conference room.

Mabigat at kakaiba ang tensyon sa paligid.

Limang taon lang siyang nawala. Pero pagbalik niya, pati ang sarili niyang kompanya ay kailangan na niyang bawiin.

Naupo ang tatlong shareholders sa kani-kanilang upuan. Salit-salitan silang tumingin sa isa't isa, litong-lito sa nangyayari sa harap nila.

Tumayo si Astrid at hinarap si Allara. Mayabang ang tindig niya, para bang siya ang nagwagi sa laban na ito.

“Ate Allara, alam kong galit ka dahil ipinasa sa akin ni Theo ang shares niya. Pero ginawa lang naman niya iyon dahil walang sinuman sa mga taong iniwan mo noon ang gustong sumunod sa akin. Natakot lang siyang mahirapan ako, kaya binigyan niya ako ng shares.

“Tinanggap ko ang mga iyon para mas maayos kong mapamahalaan ang kumpanya. Sa limang taon na nasa bahay ka lang at umaasa sa suporta ni Theo, siguro hindi mo na maintindihan kung gaano kahirap maging isang babaeng nagtatrabaho at nagpapatakbo ng negosyo.

“Pero kahit ganoon, wala kang karapatang tanggalin ako. At hinding-hindi papayag si Theo na gawin mo ang ganitong kagulo.”

Bawat salitang lumalabas sa bibig ni Astrid ay puno ng pang-iinsulto at pang-uudyok kay Allara.

Malamig lang siyang tinitigan ni Chu.

Makalipas ang ilang sandali, ibinaba niya ang share certificate at tumayo. Diretso siyang lumapit kay Astrid.

Sa harap ng lahat, walang pag-aalinlangan niyang itinaas ang kamay at malakas na sinampal ito!

PAK!

Umalingawngaw sa buong conference room ang matinis na tunog ng sampal.

Natigilan ang lahat ng naroon!

Hindi nakapaghanda si Astrid sa biglaang pananampal. Agad niyang hinawakan ang pisngi at galit na tinitigan si Allara.

Ngunit nang mapansin niyang lahat ng mata ay nakatuon sa kanila, mabilis niyang pinigil ang galit. Bahagyang nagkunot ang noo niya at biglang tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Ate Allara, kung ang pananakit sa akin ang makapagpapagaan ng loob mo, tatanggapin ko na lang. Pero kumpanya ito. Ginawa mo pa talaga ito sa harap ng mga shareholders. Kapag nalaman ito ni Theo, siguradong magagalit na naman siya…”

“Astrid.” Pinutol siya ni Allara. Malamig ang boses niya. “Ang pagiging kabit kahit alam mong may asawa ang lalaki ay katumbas ng bigamy. Huwag mong isipin na dahil kinakampihan ka ni Theo, wala na akong magagawa sa'yo!”

Biglang nagbago ang mukha ni Astrid. Mariin niyang tinitigan si Allara.

Samantala, bakas sa mukha ni Assistant Nicole ang pagkabahala. Lumapit siya at maingat na nagsalita.

“Madam, sana kumalma muna kayo. Tungkol dito, si Mr. Martinez  ay—”

“Sabihin mo kay Theo na kung paano niya ibinigay ang shares, ganoon din niya dapat bawiin!”

Lumingon si Allara kay Assistant Nicole. Matigas at walang bahid ng pag-aalinlangan ang kanyang tono.

“Kung ipagpapatuloy pa rin niyang protektahan si Astrid, wala akong problema kung pare-pareho kaming mawalan!”

Nanigas si Assistant Nicole. Binuka niya ang bibig para muling magsalita, pero hindi na siya binigyan ni Allara ng pagkakataon.

Walang lingon-lingon siyang tumalikod at tuluyang lumabas ng conference room.

Sa huli, nauwi lamang sa wala ang shareholders' meeting na iyon.

Pagkalabas ni Assistant Nicole sa kumpanya, agad niyang tinawagan si Theo.

“Mr. Martinez, galit na galit si Madam nang makita niya ang share certificate… Si Miss Alcantara? Nasampal siya ni Madam…”

Sandali siyang huminto bago nagpatuloy.

“Gusto ko sanang ipaliwanag sa kanya ang panig ninyo, pero hindi niya ako binigyan ng pagkakataon. Umalis siya agad…”

…

Pagkalabas ng kumpanya, dumiretso si Allara sa bahay.

Pagdating niya, pumasok siya kaagad sa kuwarto at tumawag sa isang pamilyar na numero.

“Ako ito. Maghanda ka. Kailangan kong bumalik ka ng bansa para tulungan ako…”

Pagsapit ng gabi, matapos ihanda ni Aling Nena ang hapunan, umakyat siya para tawagin si Allara.

Bumaba si Allara at pagpasok pa lang niya sa dining room, agad niyang nakita si Theo na nakaupo sa harap ng hapag-kainan.

Suot lamang ng lalaki ang isang itim na polo shirt. Nakarolyo ang mga manggas nito hanggang siko, kaya kita ang maputi at matipunong mga bisig niya.

Hawak niya ang isang mangkok sa isang kamay, habang ang isa naman ay may hawak na kutsara. Dahan-dahan niyang sinasandok ang sabaw ng isda.

Mula sa kristal na chandelier sa kisame, bumabagsak ang mainit na kulay kahel na liwanag, na lalong nagbibigay-diin sa matatalim at maayos na hugis ng kanyang mukha.

Limang taon na ang lumipas, pero halos walang nabago sa hitsura ni Theo. Gwapo pa rin siya at kapansin-pansin gaya ng dati. Mas naging malalim lamang ang dating ng kanyang mga mata at mga ekspresyon.

Nang marinig niya ang mga yabag, nag-angat siya ng tingin. Dumapo ang madilim niyang mga mata kay Allara bago siya nagsalita sa malalim at kalmadong boses.

“Pinagluto ka ni Aling Nena ng paborito mong sabaw ng crucian carp. Uminom ka muna habang mainit pa.”

Natigil si Allara sa paglalakad.

Dahil sa kalmadong asal ng lalaki, sa halip na kumalma ay lalo siyang nagalit. Hindi niya napigilang mapatawa nang mapait.

“Theo, sa tingin mo ba kaya pa nating maupo ngayon at sabay na kumain na parang walang nangyari?”

Inilagay ni Theo ang mangkok ng sabaw sa karaniwang puwesto ni Allara. Pagkatapos, kumuha siya ng pamunas at maingat na pinunasan ang kanyang mga kamay.

Saka niya muling itinaas ang tingin sa babae. Nanatiling kalmado ang kanyang kilos at ekspresyon.

“Allara, kumain ka muna. Pagkatapos nating kumain, pag-uusapan natin nang maayos ang lahat.”

Ayusin ang legal na salin ng bigamyPalalimin ang emosyon ni Allara