CHAPTER 6

Kung dati lang ito nangyari, matagal nang sumugod si Allara sa harap ni Theo at walang tigil na kinompronta ito.

Pero ngayon, hindi na.

Personal niyang nasaksihan sa Mandani Bay kung paano alagaan at layawin ni Theo si Astrid at ang batang bunga ng lihim nilang relasyon.

Alam na alam niyang nagbago na ang lalaki. Kahit magkaroon pa sila ng anak ngayon, hindi na maibabalik ang dating sila.

Ayaw na niya sa lalaking nagbago na ang puso at may ibang babaeng minamahal!

Pero kahit gusto na niyang makipaghiwalay, hinding-hindi niya hahayaang makinabang lang sina Astrid at ang anak nito sa lahat ng pinaghirapan nila.

Malamig ang mukha ni Allara habang lumapit siya at umupo sa tapat ni Theo.

Hindi niya ginalaw ang mangkok ng sabaw. Sa halip, diretso lang siyang tumingin sa lalaki.

“Theo, ako ang nagtayo ng kumpanya mula sa wala. Hindi ako pumapayag na ibigay mo ang shares kay Astrid.”

Malamig at matatag ang boses niya.

“Ayokong pahabain pa ang usaping ito. Ikaw ang nagloko, kaya ikaw ang may kasalanan sa pagsasama natin. Magdi-divorce tayo. Maliban sa mga asset na pagmamay-ari na ng Martinez Corporation bago pa tayo ikasal, gusto kong makuha ang lahat ng iba pang ari-ariang pinaghirapan at pinagsamang binuo natin—maging bago man o pagkatapos ng kasal.”

Dire-diretso niyang sinabi ang lahat, walang kahit katiting na pag-aalinlangan.

Matigas ang desisyon niya. Sa magagandang mata niyang iyon, muling nasilayan ang talas at tapang na matagal nang hindi nakikita ni Theo.

Habang nakatingin sa kanya, saglit na natigilan si Theo.

Para bang nakita niya muli ang dating Allara—ang babaeng kasabay niyang nakipaglaban sa mundo ng negosyo, ang babaeng hindi basta nagpapatalo sa kahit sinong kalaban.

Pero limang taon ang lumipas. Napakaraming bagay na ang nagbago.

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Theo. Kumuha siya ng isang pirasong beef cube gamit ang tinidor at inilagay iyon sa walang lamang mangkok sa harap ni Allara.

“Hindi magandang pag-usapan ang mga ganitong bagay habang kumakain. Alam kong marami kang sama ng loob, pero sabi nga ni Dr. Ramirez, kailangan mong kumain sa tamang oras. Huwag mong sayangin ang lahat ng effort mo nitong mga nakaraang buwan.”

Tiningnan ni Allara ang beef cube sa mangkok niya, saka napatawa nang mapait.

“Theo, sa tuwing nakikita pa lang kita, nasusuka na ako. Paano pa ako makakakain?”

Natigilan si Theo.

Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin sa kanya.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Madilim ang tingin ng lalaki, at bahagyang nagkunot ang noo nito. May bahid na rin ng pagkainip sa kanyang ekspresyon.

Pero hindi nagpaawat si Allara. Hindi siya umiwas ng tingin, ni nagpakita man lang ng senyales na susuko siya.

Mula nang malaman niya ang katotohanan, nangako na siya sa sarili na hindi na niya muling hahayaang apihin ang sarili niya para lang mapanatili ang pagsasama nila.

Naging mabigat ang katahimikan sa pagitan nila.

Malinaw na hindi na nila maipagpapatuloy nang maayos ang hapunan.

Ibinaba ni Theo ang tinidor at minasahe ang pagitan ng kanyang mga kilay.

“Ang mga senior executive na iyon, ikaw mismo ang nag-promote sa kanila. Hindi sila sumusunod kay Astrid. Noong ipinagkatiwala mo sa kanya ang kumpanya, hindi ba ang gusto mo ay matuto siyang tumayo sa sarili niyang mga paa at pamahalaan ito nang mag-isa?

“Binigyan ko lang siya ng shares para magkaroon siya ng mas malaking boses sa kumpanya at mas matulungan kang pamahalaan ito.”

“Hmm. Kung pakikinggan, napakaganda ngang dahilan.” Mapait na ngumiti si Allara. “Pero pagkatapos niyang makuha ang shares, ano ang ginawa niya? Isa-isa niyang sinipa palabas ang mga taong ako mismo ang nag-train at nagpalago!”

“Allara, limang taon ka nang wala sa kumpanya.” Kumunot ang noo ni Theo. “Hindi naman puwedeng walang magbago sa mga empleyado at management ng isang kumpanya sa loob ng limang taon. Huwag kang padalos-dalos. Gaya ng dati, kapag nadadala ka ng emosyon mo, hindi mo na makita kung ano ang tama at mali.”

“Ako ang hindi nakakakita ng tama at mali?! O si Astrid ang walang utang na loob dahil alam niyang may kakampi siyang ikaw kaya nagagawa niyang traydurin ako?!”

Sa sobrang galit, biglang tumayo si Allara.

Pero sa mismong sandaling iyon, bigla siyang nahilo. Umiikot ang paningin niya at halos hindi na niya maaninag ang paligid—

“Allara!”

Mabilis na tumayo si Theo at sinalo siya bago tuluyang bumagsak sa sahig.

Isang pamilyar na amoy ng woody perfume ang agad na bumalot sa kanya.

Buhat na siya ni Theo nang bridal style.

Habang unti-unting nawawala sa ulirat, narinig niyang inuutusan nito si Aling Nena na tawagin ang driver at ihanda ang sasakyan dahil dadalhin siya sa ospital.

Nang maalala niyang buntis siya, biglang kinabahan si Allara.

Pinilit niyang manatiling gising at itinaas ang kamay para mahigpit na hawakan ang laylayan ng damit ni Theo.

Natigil ang lalaki sa paglalakad palabas ng bahay. Yumuko siya at tiningnan ang babae.

“Nagising ka na?”

Dahan-dahang iminulat ni Allara ang mga mata. Maputla ang mukha niya at nakakunot ang noo habang nakatingin sa kanya.

“Ayokong pumunta sa ospital…”

“Anong oras na, pero nag-iinarte ka pa rin!”

“Hindi ako nag-iinarte…” Mas hinigpitan ni Allara ang pagkakahawak sa damit niya. “Medyo bumaba lang ang blood sugar ko. Matagal ko na itong problema. Hindi naman kailangang palakihin pa…”

Nang marinig iyon, bahagyang lumuwag ang ekspresyon ni Theo.

Nagdalawang-isip siya sandali bago umikot at naglakad paakyat ng hagdan habang karga pa rin si Allara.

Pagkatapos, nagbilin siya kay Aling Nena.

“Aling Nena, painitin mo ulit ang hapunan at dalhin sa kuwarto.”

“Opo!” sagot ni Aling Nena.

…

Sa master bedroom, second floor.

Dahan-dahang inihiga ni Theo si Allara sa kama.

Sumandal si Allara sa headboard at inayos ang pagkakaupo. Itinaas niya ang kamay at minasahe ang sentido.

Kanina, nahilo lang siya dahil sa sobrang emosyon at biglaang pagtayo. Medyo nakabawi na siya ngayon, kahit nanghihina pa rin ang kanyang katawan.

Umupo si Theo sa gilid ng kama. Makikita sa madilim niyang mga mata ang maputlang mukha ni Allara.

“Hindi ka na naman ba kumain sa tamang oras ngayon?”

Natigil ang kamay ni Allara sa pagmamasahe sa kanyang sentido.

Tumingala siya at sinalubong ang tingin ni Theo. Mapait siyang ngumiti.

“Kapag nalaman ng isang babae na nagloko ang asawa niya at may anak pa ito sa ibang babae, sa tingin mo ba makakakain pa siya nang maayos?”

Bahagyang natigilan si Theo.

“Sinabi mong pupunta ka sa ibang bansa para sa business trip, pero ang totoo, nasa Mandani Bay ka pala. Doon kayo nag-celebrate ni Astrid ng birthday ng anak ninyo!”

Bahagyang nagkunot ang noo ni Theo.

“Paano mo nalaman ang tungkol sa Mandani Bay? Iniimbestigahan mo ba ako?”

Napatawa nang malamig si Allara.

“Hindi ka naman natakot na itago roon ang kabit mo at ang anak ninyo. Bakit ka matatakot na imbestigahan kita? O sa tingin mo, dapat habang-buhay akong maging isang hangal na kaya mong lokohin?”

“Hindi ko naman planong itago iyon sa'yo habambuhay.”

Komplikado ang naging ekspresyon ni Theo.

“Maraming bagay ang kailangang ipaliwanag. Sa tamang panahon, sasabihin ko rin sa'yo ang lahat…”

“Magpapaliwanag ka?”

Hindi napigilan ni Allara ang galit.

“Tinatawag kang Daddy ng batang iyon, at Mommy naman ang tawag niya kay Astrid! Halos kamukha mo pa siya! Hindi pa ba sapat ang lahat ng iyon? Ano pa ba ang kailangan mong ipaliwanag? Na hindi mo sinasadyang itago sa akin ang lahat? O na hindi mo sinasadyang makipagrelasyon kay Astrid noong kasagsagan pa lang ng pagluluksa natin sa kambal natin?!”

Habang nagsasalita, lalong tumitindi ang galit ni Allara.

Sa huli, hindi na niya napigilan ang sarili at itinaas ang kamay para sampalin si Theo!

Napaling ang mukha ng lalaki sa lakas ng sampal. Agad ding dumilim ang kanyang ekspresyon.

“Allara Martinez! Limang taon na! Hindi ka pa ba tapos sa kabaliwan mo?!”

Mariin niyang hinawakan ang pulso ni Allara. Nag-aalab sa galit ang kanyang mga mata.

“Magkaiba si Zachy at ang dalawa nating anak. Wala siyang kasalanan sa lahat ng ito…”

“Theo, limang taong gulang na ang batang iyon!”

Namumula ang mga mata ni Allara habang mariin siyang nakatitig sa lalaki.

“Apat na buwan lang ang pagitan ng edad niya at ng kambal natin! Noong ipinagdiriwang mo ang birthday niya, naisip mo ba kahit minsan ang dalawa nating anak? Sinasabi mong wala siyang kasalanan? Eh, ang mga anak natin, ano? Karapat-dapat ba silang mamatay?! Nakalimutan mo na bang namatay sila dahil sa'yo? Dahil sa'yo, Theo!”

Sa huling mga salita, halos mapunit ang lalamunan ni Allara sa lakas ng sigaw.

Iyon ang sigaw ng isang inang wasak na wasak ang puso.

Limang taon na ang nakalipas, si Theo ang target ng kidnapping incident. Pero sa huli, ang dalawang anak nila ang nagbayad ng lahat.

Sa loob ng limang taon, sinisi ni Allara ang sarili niya nang paulit-ulit.

Napakaraming gabi siyang nagigising mula sa bangungot, umiiyak hanggang sa mawalan ng boses. Paulit-ulit niyang iniisip kung ano sana ang maaari niyang gawin para maiwasan ang kidnapping na iyon. O kung may iba ba siyang puwedeng ginawa para mailigtas ang kambal nila.

May mga panahong halos mabaliw na siya sa pagsisisi. May mga pagkakataon ding sinaktan niya ang sarili niya dahil hindi niya matanggap ang nangyari.

Pero kahit kailan, hindi niya sinisi si Theo.

Dahil minsan, sa kalaliman ng gabi, personal niyang nakita si Theo na palihim na umiiyak mag-isa sa study room.

Dahil doon, naniwala siyang tulad niya, mahal na mahal din ni Theo ang mga anak nila. Naniwala siyang walang sinuman ang mas ayaw sa nangyari kaysa sa asawa niya.

Hanggang sa makita niya mismo kung paano kargahin at lambingin ni Theo ang batang iyon.

Doon niya lang napagtanto na ang lahat ng paniniwala niya ay bunga lamang ng sarili niyang ilusyon.

Napakabulag niya. Napakatanga!

Gaya ng nakaraang limang taon, palaging nauuwi sa malamig na pagtalikod ni Theo ang bawat pagtatalo nila.

At ganoon din ang nangyari ngayon.

Pero sa pagkakataong ito, nang tumalikod si Theo, namumula ang mga mata ni Allara habang nakatitig sa likod nito.

Isa-isa niyang binigkas ang bawat salita.

“Theo, gusto kong makipaghiwalay sa'yo. Ikaw at si Astrid—hinding-hindi ko kayo mapapatawad!”

Saglit na natigilan si Theo.

Pero pagkatapos lamang ng isang segundo, nagpatuloy siya sa paglalakad nang hindi man lang lumilingon.

…

Pagkatapos ng gabing iyon, tatlong araw na namang hindi umuwi si Theo.

Wala na ring pakialam si Allara.

Ngayong buo na ang desisyon niyang makipaghiwalay, hindi na kailangang malaman ni Theo ang tungkol sa batang dinadala niya.

Maingat niyang itinago ang resulta ng pregnancy checkup at palihim na sinimulang planuhin ang pagpunta sa ibang bansa pagkatapos ng divorce para doon manganak.

Sa mga susunod na taon, siya na mismo ang mag-aalaga sa kanyang anak.

Magsisimula siyang muli ng bagong buhay—kasama ang batang ito, malayo sa lalaking minsang sumira sa kanyang mundo.

Sa pagkakataong ito, hindi na niya kailangan si Theo para mabuo ang kanyang pamilya.