CHAPTER 4

“Daddy, narinig mo ba ang sinabi ko?”

Inalog ni Zachy ang kamay ni Theo.

“Gusto ni Zachy ng chocolate cake!”

Bumalik ang tingin ni Theo sa anak. Yumuko siya at tiningnan ito habang malalim at mahinahon ang boses na sumagot.

“Kakababa mo lang ng lagnat. Hindi ka pa puwedeng kumain niyan.”

Agad na nadismaya si Zachy. Umusli ang labi nito at hindi na nagsalita.

Marahang ginulo ni Theo ang buhok ng bata.

“Kapag tuluyan ka nang gumaling sa sipon, bibilhan ka ulit ni Daddy.”

“Sige po!”

Masunuring tumango si Zachy. Hindi ito nagwala o nagpilit. Sa halip, itinuro nito ang cake display at masayang nagtanong:

“Eh, paano kung strawberry cake na lang muna ang bilhin natin ngayon? 'Yung paborito ni Mommy!”

“Hmm.”

Tumango si Theo. Pagkatapos, inutusan niya ang staff na i-pack ang isang pirasong strawberry cake. Kinuha niya ang cellphone at nagbayad gamit ang QR code.

Sa buong oras na iyon, hindi na siya muling tumingin sa direksyon ni Allara.

Tahimik lang na nakaupo si Allara, walang kurap na pinagmamasdan silang mag-ama.

Sa paraan ng mahinahon at mapagpasensiyang pag-aalaga ni Theo kay Zachy, masasabi mong isa talaga siyang huwarang ama.

Pero kung nabubuhay pa ang sarili niyang mga anak...

Ganoon din kaya siya ka-patient at kalambing sa kambal nila?

Kung dati iyon, malamang ay agad siyang tatayo at haharapin si Theo. Tatanungin niya ito, sisigawan, at hihingi ng paliwanag.

Pero ngayon, hindi na.

Sapat na ang pag-iwas nito sa kanya para makuha niya ang sagot na kailangan niya.

Ang batang si Zachy ang umuubos sa lahat ng pagmamahal ni Theo bilang isang ama.

Matagal na nitong nakalimutan ang kambal nila. May bago na itong pamilya, may bago nang anak, at matagal na ring hindi ang dating huwarang asawa si Theo.

Nabago na ang lahat sa pagsasama nila. Wala nang saysay ang walang katapusang pagtatanong at pag-aaway.

Pero habang nakikita niyang ganoon kamahal ni Theo ang batang iyon, hindi niya kayang pigilan ang sarili na magalit at magkimkim ng sama ng loob.

Hindi niya matanggap na parang walang nangyari.

Hindi niya matanggap na ang dalawang anak niya ay basta na lang napalitan!

Paano nagagawang mamuhay nang payapa ni Theo matapos ang lahat ng ginawa niya?

Samantala, tila walang kamalay-malay si Theo sa galit at sakit na nararamdaman ni Allara.

Bitbit ang cake sa isang kamay at hawak ang kamay ng bata sa kabila, lumabas siya ng café.

Matangkad at tuwid ang tindig ng lalaki. Sa tabi niya, masayang naglalakad si Zachy. Magkasabay silang naglakad sa ilalim ng sikat ng araw papunta sa Maybach na nakaparada sa gilid ng kalsada.

Isa talaga itong magandang tingnan at nakakaantig na eksena.

Napatingin ang isang batang babaeng part-time staff ng café sa mag-amang papalayo. Napahawak pa siya sa magkabilang pisngi habang napabuntong-hininga.

“Dapat talaga gwapo ang mapapangasawa mo! Tingnan mo naman, gwapo na si Daddy, gwapo pa si baby! Grabe, ang ganda ng genes! Sinong babae kaya ang napakaswerte para mapangasawa ang lalaking 'yan?”

Hindi kayang takpan ng mahinang background music ng café ang boses ng staff.

Bawat salitang binitiwan nito ay malinaw na narinig ni Allara.

At sa sandaling iyon, para bang bawat salita ay isa pang sampal sa kanya.

Maingat na sumulyap si Alexa sa kaibigan.

“Allara... Okay ka lang ba?”

Mariing nakatikom ang maputlang mga labi ni Allara. Nakakuyom ang isang kamay niya, at halos bumaon na sa balat ang mga kuko niya.

Sa pagkakaalala niya, workaholic si Theo. Malamig ang ugali nito, pero bilang asawa, hindi naman ito nagkukulang sa mga espesyal na okasyon. Tuwing may birthday o holiday, ipinaghahanda siya nito ng regalo sa pamamagitan ng assistant nito.

Binibigyan siya nito ng respeto at ng karangyang nararapat sa isang Mrs. Martinez.

Akala niya, ganoon talaga si Theo.

Pero sa loob lamang ng dalawang araw, isang matinding sampal ang ibinigay sa kanya ng realidad!

Limang taon ng pagsasama, kasama ang kambal nilang namatay nang maaga...

Hindi pa rin pala sapat ang lahat ng iyon para higitan ang pambibighani ng kabit at ang paulit-ulit na pagtawag ng isang bata ng “Daddy”!

Biglang nag-vibrate ang cellphone sa loob ng bag niya.

Kinuha iyon ni Allara.

Isang text message.

Galing kay Theo.

[Mamayang gabi, uuwi ako.]

Ilang maiikling salita lang.

Walang paliwanag. Walang paghingi ng tawad.

Para iyong isang utos.

Matagal na tinitigan ni Allara ang mensahe bago malamig na napangiti.

Isang mahinang tawa lang ang pinakawalan niya.

Pero sa likod ng munting ngiting iyon ay nakatago ang napakaraming pait, sakit, at luhang matagal na niyang tiniis.

Nang makita ni Alexa ang itsura ni Allara, hindi na niya alam kung ano pa ang sasabihin para maibsan ang sakit na nararamdaman nito. Puno na lamang ng awa ang mga mata niya habang nakatingin sa kaibigan.

Sakto namang tumunog ang cellphone ni Alexa.

Si Jaxton ang tumatawag.

Sinagot niya agad ang tawag.

“Kuya Jax... Ha? Nilalagnat? Ay, okay lang! Mas importante ang bata. Huwag kang mag-alala, ako na ang bahalang magpaliwanag sa kaibigan ko...”

Tahimik na pinagmamasdan siya ni Allara. Nang matapos ang tawag, saka siya nagtanong.

“Anong nangyari?”

Ibinaba ni Alexa ang cellphone at napabuntong-hininga.

“Sabi ng senior ko, nilalagnat daw ang anak niya. Kailangan niya munang dalhin sa ospital, kaya sa ibang araw na lang daw ang meeting ninyo.”

“May asawa na ang senior mo?”

“Hindi. Anak iyon ng dati niyang first love.”

Bahagyang yumuko si Alexa at lumapit kay Allara bago nagpatuloy sa mas mahinang boses.

“Bago pumanaw sa cancer ang first love niya, ipinagkatiwala nito sa kanya ang bata.”

“Ang ibig mong sabihin, hindi niya tunay na anak ang batang iyon?”

“Of course, hindi!”

Nang mapag-usapan si Jaxton, hindi napigilan ni Alexa ang umiling at bumuntong-hininga.

“Naghiwalay sila pagkatapos nilang grumaduate. Nag-abroad ang senior ko, habang nag-asawa naman ang babae. Narinig ko, noong buntis pa lang siya, saka nadiskubre na may cancer siya. Babae pa ang ipinanganak niya, kaya hindi siya tinanggap ng pamilya ng asawa niya. Ayaw rin siyang alagaan ng sarili niyang pamilya dahil baka maging pabigat daw siya.”

“Naawa naman ang senior ko at dahil may pinagsamahan sila noon, siya ang gumastos para sa pagpapagamot ng babae. Nang mamatay ito, walang gustong kumupkop sa bata. Kaya inampon na lang siya ng senior ko.”

Habang nakikinig, hindi namalayang napahawak si Allara sa sarili niyang tiyan.

Nagpatuloy si Alexa.

“Premature baby ang batang babae, kaya mahina ang katawan niya at medyo mahirap alagaan. Nakita ko siya minsan noong nagkaroon ng salu-salo sa bahay ng professor namin. Limang taon na siya pero mukha pa ring dalawa o tatlong taong gulang dahil sobrang liit at payat niya. Pero ang ganda ng bata, parang magiging beauty paglaki. Hindi rin siya masyadong kamukha ng nanay niya... Hay, basta, madalas siyang magkasakit. Sabi ng mga doktor, baka hindi siya nakaka-adjust sa klima at kapaligiran sa ibang bansa. Kung anu-ano na ang pinagdaanan nila, kaya sa huli, nagdesisyon ang senior ko na umuwi na lang dito sa bansa kasama ang bata at dito na manirahan.”

Hindi maiwasang humanga ni Allara kay Jaxton.

Kahit hindi niya tunay na anak ang batang iyon, handa siyang gawin ang lahat para maalagaan ito.

Kahit papaano, matapos marinig ang kuwento ni Alexa, panatag na ang loob ni Allara tungkol sa pagkatao ni Jaxton.

At pagdating naman sa kakayahan nito bilang abogado, wala na siyang dahilan para magduda.

Napagdesisyunan niyang si Jaxton na ang hihilingin niyang humawak sa divorce case niya.

“Alexa, sabihin mo sa senior mo na alagaan muna niya nang mabuti ang bata. Hindi ako nagmamadali. Kaya kong maghintay.”

Gumawa si Alexa ng OK sign.

“Sige. Ime-message ko siya.”

...

Pagkalabas nila ng café, naghiwalay na ng landas sina Allara at Alexa.

Hindi umuwi si Allara. May isa pa siyang kailangang asikasuhin.

Sa harap ng gusali ng White Gold Jewels, ipinarada niya ang kotse at bumaba habang dala ang handbag niya.

Anim na taon na ang nakalipas mula nang itatag nila ni Theo ang kompanyang ito.

Si Allara ang may hawak ng 61% ng shares, habang 30% naman ang kay Theo. Ang natitirang 9% ay pag-aari ng iba pang shareholders.

Bilang isa sa mga founder, si Allara mismo ang nanguna sa kompanya noong unang taon nito. Sa pamumuno niya, nakapagtala agad ang White Gold Jewels ng kahanga-hangang sales at performance.

Sa loob lamang ng isang taon, mabilis itong sumikat sa international jewelry rankings bilang isang bagong powerhouse sa industriya.

Siya mismo ang nagturo at nagsanay kay Astrid. Noong limang buwan na ang kanyang pagbubuntis, itinaas niya ang posisyon nito bilang vice president ng kompanya. Pagkatapos, nagdesisyon siyang pansamantalang umatras sa trabaho para manatili sa bahay at alagaan ang pagbubuntis niya.

Naalala pa niya ang araw na iyon.

Halos maiyak sa tuwa si Astrid habang hawak ang mga kamay niya. Buong tapang itong nangako:

“Ate Allara, hindi ko sasayangin ang tiwala at lahat ng itinuro mo sa akin! Huwag kang mag-alala. Magpahinga ka lang sa bahay at alagaan ang baby mo. Ako at ang buong team ang bahalang magbantay sa kompanya. Hihintayin ka naming bumalik para sama-sama nating makamit ulit ang mas malalaking tagumpay!”

Pero ngayon...

Ang mismong founder ng kompanya ay nakatayo sa lobby ng sarili niyang gusali, habang hinaharangan ng dalawang security guard.

“Hoy! Hindi puwedeng basta-basta pumasok ang mga walang kinalaman dito! Bawal ang mga hindi awtorisadong tao!”

Malamig na tiningnan ni Allara ang dalawang guard.

Limang taon.

Napakahaba na rin pala ng limang taon. Maraming bagay ang nagbago—pati ang mga bagay na hindi niya akalaing magbabago.

Kakabuka pa lang sana niya ng bibig para magsalita nang bumukas ang elevator sa loob ng lobby.

Mula roon ay lumabas si Astrid, kasama ang ilang empleyado.

Diretso silang naglakad papunta sa kinaroroonan ni Allara.

At sa wakas, magkakaharap na ang babaeng minsang nagtiwala kay Astrid at ang babaeng unti-unting umagaw sa lahat ng kanya.