Mag-log inจุ๊บ!“ขอบคุณนะครับคนดี ของคุณที่เลือกพี่” พี่เตอร์จูบหน้าผากฉันแล้วก็กอดฉันแน่นอีกครั้ง เราสองคนนั่งกอดกันด้วยความรู้สึกที่มันดีจนบรรยายไม่ถูก ไหนจะส่วนนั้นที่ยังประสานกันอยู่เป็นเครื่องตอกย้ำว่าเราสองคนเป็นคน ๆ เดียวกัน“เอ่อ...พัดลมขอเคลียร์เรื่องพี่มิกซ์ต่อได้ไหมคะ” หลังจากนั่งกอดนั่งซึ้งกันมาสั
“ซี๊ด~ เอาออกก่อนก็ได้ค่ะ” พัดลมครางแต่ผมเอามือมาลูบหน้าอกเธอแทน“เดี๋ยวก็ต้องใส่ใหม่ เอาไว้แบบนี้แหละครับ”“อื้อ~ เอาออกก่อนค่ะ พัดลมมีเรื่องจะคุยกับพี่ พัดลมลืมไปเลย” พัดลมพยายามจะขยับตัวออกแต่ผมกอดเธอเอาไว้“อยู่แบบนี้แหละเชื่อฟังผัวบ้าง”“อื้อ!” ฮึ ๆ ๆ เธอหันมามองผมแล้วก็ครางในลำคอใส่ด้วยความขัด
“อื้อ~ ที่รักขา~ เมียไม่ไหวแล้ว ทำให้หน่อย~ รักเมียที~”“รับปากผัวก่อนครับ ถ้าทำให้ต้องไม่ไล่พี่ไปนอนที่อื่น วันนี้เราเริ่มก่อนไม่ใช่พี่” ผมต้องทำให้พัดลมรับปากก่อนให้ได้ เพราะท่าทางศึกวันนี้จะยาวและมันทำให้พัดลมเจ็บและแสบน้องสาวจนเดินไม่ปกติอีกแน่ ๆ“อื้อ~ พัดลมจะไม่ไล่พี่แล้ว ที่รักใส่เข้ามา ใส่เข
“อืม~ คายทิ้งที่รักมันคาว” ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยกินหรอกครับแต่ครั้งนี้มันออกมาเยอะผมสงสาร น้ำรักผู้ชายไม่ได้หอมหวานเหมือนที่บรรยายเป็นตัวหนังสือในนิยายหรอก“เสียดาย~” พัดลมกลืนน้ำรักทั้งหมดลงไปแถมยังตวัดลิ้นเลียรอบริมฝีปาก ตาก็โคตรเยิ้ม คำว่าเสียดายนี่ทำผมสติกระเจิงอีกแล้ว“พี่มีให้กินทุกวันเสียดายทำไม
“...พี่เตอร์ทำให้พัดลมเป็นผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง”“ฮึ ๆ ๆ เป็นแค่กับผัวไม่เห็นเสียหายตรงไหนเลยที่รัก” ผมโอบเอวเธอแล้วลูบเบา ๆ เธอยังอยู่ในชุดนอนชุดเดิมอยู่เลยครับ ที่จริงชุดนอนชุดนี้ไม่เหมาะกับการใส่นอนเลยสักนิดมันเหมาะกับการใส่มานั่งคร่อมผัวต่างหาก“พูดมาก” พัดลมพูดเบา ๆ แล้วจากนั้นเธอก็ก้มลงมาจูบผม
-30 นาทีต่อมา-ตอนนี้เราสองคนนอนดูหนังในห้องโฮมเทียเตอร์ นอนบนโซฟาตัวใหญ่ที่ปรับนอนได้พร้อมกับหรี่ไฟจนสลัว และภาพในจอก็คือพระเอกนางเอกหนังแอ็คชั่นที่กำลังจูบกันดุเดือดบนเตียงก่อนที่จะออกไปทำภารกิจ“พี่เตอร์~”“หืม” ผมขานรับทั้งที่ตายังจ้องหน้าจอ แกล้งจ้องทั้งที่ใจกำลังรอเวลาว่าเมื่อไหร่ยาปลุกเซ็กส์จ
“เฮ้อ! เด็กไอ้ซีเจย์” ผมตัดสินใจพูดความจริงเพราะไม่ว่ายังไงสุดท้ายไอ้เปอร์ก็หาวิธีเสือกเพื่อสืบความจริงได้อยู่ดี(มึงเซ็ตฉากเหรอ)“เปล่าแค่บังเอิญ ไอ้ซีเจย์มันสับรางไม่ทันเลยไม่เข้ามหาลัย มันก็เลยฝากเด็กใหม่ของมันให้กูพาไปหามันที่ห้องกู” ใช่ครับผู้หญิงที่พัดลมเห็นเมื่อช่วงเย็นไม่ได้เป็นอะไรกับผม เป็
“เฮ้ยพัดลม ใจเย็นก่อนโทรไปตอนนี้เดี๋ยวทะเลาะกันไปใหญ่” คูเปอร์ห้ามฉันแต่ฉันแย่งโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้ในมือ“พัดลม ไม่เอาน่า เมาแล้วอย่างี่เง่าสิฮันนี่”“ฮันนี่พ่อง! กูเป็นอดีตซ้อมึง! ส่วนอีซ้อตัวล่าสุดขึ้นคอนโดกับพี่ชายมึงไปแล้วไอ้เปอร์!” หมดกันเผลอพูดออกไปแล้ว ฉันรู้ทุกอย่างจำได้หมด เคย
“พะ พัดลม คือ...” ทันทีที่รถของคูเปอร์กับสุเมธมาถึงแถมยังมาถึงพร้อม ๆ กันสองคนนั้นก็รีบลงจากรถมาหาฉันที่ลงจากรถเหมือนกันพอดีด้วยสีหน้าไม่สบายใจทั้งคู่“ไม่เจอกันหรอกเห็นจอดอยู่ก่อนแล้ว พอดีรปภ. โบกให้จอดช่องนี้น่ะเปอร์ก็เลยได้จอดข้างกัน” ฉันรู้ว่าสองคนนี้เป็นห่วง แต่ฉันเลือกที่จะโกหกว่าไม่เห็นเพราะ
“เห็นค่ะ”“เห็นเหรอ? แล้วไม่คิดจะให้โอกาสกันบ้างเหรอพัดลม หรือว่ารอโอกาสนี้มานานแล้ว”“พูดบ้าอะไรของพี่ อย่ามาหาเรื่องพัดลมนะ”“ฮึ! ตั้งแต่เราคบกันมา นอนกอดกันทุกคืนเคย เราเคยรักพี่บ้างไหมพี่อยากรู้ บางทีพี่ก็สงสัยนะว่าที่เราคบกับพี่เพราะเราชอบพี่ หรือแค่เพราะเรา...พลาดเสียตัวให้พี่กันแน่”เพี้ยะ!“







