เข้าสู่ระบบจุ๊บ!“ขอบคุณนะครับคนดี ของคุณที่เลือกพี่” พี่เตอร์จูบหน้าผากฉันแล้วก็กอดฉันแน่นอีกครั้ง เราสองคนนั่งกอดกันด้วยความรู้สึกที่มันดีจนบรรยายไม่ถูก ไหนจะส่วนนั้นที่ยังประสานกันอยู่เป็นเครื่องตอกย้ำว่าเราสองคนเป็นคน ๆ เดียวกัน“เอ่อ...พัดลมขอเคลียร์เรื่องพี่มิกซ์ต่อได้ไหมคะ” หลังจากนั่งกอดนั่งซึ้งกันมาสั
“ซี๊ด~ เอาออกก่อนก็ได้ค่ะ” พัดลมครางแต่ผมเอามือมาลูบหน้าอกเธอแทน“เดี๋ยวก็ต้องใส่ใหม่ เอาไว้แบบนี้แหละครับ”“อื้อ~ เอาออกก่อนค่ะ พัดลมมีเรื่องจะคุยกับพี่ พัดลมลืมไปเลย” พัดลมพยายามจะขยับตัวออกแต่ผมกอดเธอเอาไว้“อยู่แบบนี้แหละเชื่อฟังผัวบ้าง”“อื้อ!” ฮึ ๆ ๆ เธอหันมามองผมแล้วก็ครางในลำคอใส่ด้วยความขัด
“อื้อ~ ที่รักขา~ เมียไม่ไหวแล้ว ทำให้หน่อย~ รักเมียที~”“รับปากผัวก่อนครับ ถ้าทำให้ต้องไม่ไล่พี่ไปนอนที่อื่น วันนี้เราเริ่มก่อนไม่ใช่พี่” ผมต้องทำให้พัดลมรับปากก่อนให้ได้ เพราะท่าทางศึกวันนี้จะยาวและมันทำให้พัดลมเจ็บและแสบน้องสาวจนเดินไม่ปกติอีกแน่ ๆ“อื้อ~ พัดลมจะไม่ไล่พี่แล้ว ที่รักใส่เข้ามา ใส่เข
“อืม~ คายทิ้งที่รักมันคาว” ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยกินหรอกครับแต่ครั้งนี้มันออกมาเยอะผมสงสาร น้ำรักผู้ชายไม่ได้หอมหวานเหมือนที่บรรยายเป็นตัวหนังสือในนิยายหรอก“เสียดาย~” พัดลมกลืนน้ำรักทั้งหมดลงไปแถมยังตวัดลิ้นเลียรอบริมฝีปาก ตาก็โคตรเยิ้ม คำว่าเสียดายนี่ทำผมสติกระเจิงอีกแล้ว“พี่มีให้กินทุกวันเสียดายทำไม
“...พี่เตอร์ทำให้พัดลมเป็นผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง”“ฮึ ๆ ๆ เป็นแค่กับผัวไม่เห็นเสียหายตรงไหนเลยที่รัก” ผมโอบเอวเธอแล้วลูบเบา ๆ เธอยังอยู่ในชุดนอนชุดเดิมอยู่เลยครับ ที่จริงชุดนอนชุดนี้ไม่เหมาะกับการใส่นอนเลยสักนิดมันเหมาะกับการใส่มานั่งคร่อมผัวต่างหาก“พูดมาก” พัดลมพูดเบา ๆ แล้วจากนั้นเธอก็ก้มลงมาจูบผม
-30 นาทีต่อมา-ตอนนี้เราสองคนนอนดูหนังในห้องโฮมเทียเตอร์ นอนบนโซฟาตัวใหญ่ที่ปรับนอนได้พร้อมกับหรี่ไฟจนสลัว และภาพในจอก็คือพระเอกนางเอกหนังแอ็คชั่นที่กำลังจูบกันดุเดือดบนเตียงก่อนที่จะออกไปทำภารกิจ“พี่เตอร์~”“หืม” ผมขานรับทั้งที่ตายังจ้องหน้าจอ แกล้งจ้องทั้งที่ใจกำลังรอเวลาว่าเมื่อไหร่ยาปลุกเซ็กส์จ
(กูว่ามึงนั่งหน้าด้านอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ เดี๋ยวกูทำให้น้องเขาออกมาหามึงเอง เดี๋ยวให้ออกมาเช็ดน้ำมูกให้พี่เตอร์เลย)“เหอะ! ไม่ออกมาหรอก เกลียดกูซะขนาดนั้น มึงบอกแค่นั้นก็พอ” บอกตรง ๆ ว่าผมน้อยใจครับ ที่จริงคีย์การ์ดห้องเธอผมก็มี มันอยู่ในกระเป๋าเงินผมด้วยซ้ำ แต่ผมไม่อยากทำให้เธอรู้สึกว่าเธอโดนผมคุกค
“อ้าว! ไหนบอกว่าจะพาไปกินข้าวที่ร้านอร่อยไงคะ”“ที่นี่ไงครับร้านอร่อย ไม่ต้องสงสัยหรอกตามพี่มาก็พอ” พี่เตอร์จอดรถแล้วก็รีบกุลีกุจอลงมาเปิดประตูให้ฉัน ฉันก็ลงรถแบบงง ๆ เหมือนกันค่ะ“ครัวของสนามนี่พัดลมกินบ่อยแล้วนะคะ ไหนพี่เตอร์บอกว่าเป็นร้านที่ไม่เคยพาไปไง” ฉันเดินไปด้วยถามไปแต่พี่ตอร์ก็เอาแต่ยิ้ม แ
“เอ่อ...” ฉันเอาแต่มองหน้าเขาแล้วก็เงียบเขาก็เลยทำท่าเหมือนจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง“มีอะไรคะ”“พี่พูดความจริงทุกอย่างออกไปหมดแล้ว แต่เราจะเชื่อหรือไม่เชื่อพี่ก็ไม่ว่านะพัดลม เพราะพี่เป็นคนที่ทำให้เราไม่เชื่อใจเอง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของพี่เองที่ไม่พูดความจริง แล้วก็คิดประชดโง่ ๆ”“ค่ะ” ฉ
“...แล้วจะอยู่แบบนี้ตลอดเวลาเลยเหรอคะ ไม่อายคนรึไง พี่ไม่อายแต่พัดลมอายนะที่มีผู้ชายมานั่งหน้าห้องแบบนี้” ฉันไม่ได้อายอย่างที่พูดหรอก ไม่ได้รู้จักใครในชั้นนี้อยู่แล้วเพราะต่างคนต่างอยู่ แต่เขาที่นั่งแล้วคนเดินผ่านไปผ่านมาต่างหากที่จะอาย ฉันไม่อยากให้มีใครมามองเขาแล้วรู้สึกตลก สมเพช หรืออะไรต่าง ๆ นา







