CHAPTER 02

"I SLEPT WITH MY SISTER'S FIANCÉ"

ARIELLE’S POINT OF VIEW

Hindi ko alam kung paano ko nagawang maupo rito sa dining table, sa harap mismo ni Eleazar at sa tabi nito ay Ate Lynna na halos hindi maibsan ang saya sa tuwing tinitingnan ang fiancé niya.

Napakagat ako ng labi, pilit pinipigilan ang sarili na huwag mag-react sa bawat tawa at paglalambing ni Ate sa kanya. Mula kanina ah hindi ko magawang tingnan si Eleazar nang diretso. Hindi ko alam kung dahil sa hiya, sa kaba, o sa galit... o baka lahat-lahat na.

“Eleazar, tikman mo ‘tong adobo ni Mommy,” masiglang sabi ni Ate Lynna habang nilalagyan ng iba't ibang pagkain ang pinggan nito. “Masarap ‘to, promise. Favorite ko ‘to simula pa noong bata ako.”

Ngumiti lang si Eleazar, tipid at mahinahon. “Sure,” aniya, sabay sulyap sa kanya.

Napayuko ako, kunwari’y abala sa pagkain, pero ramdam kong uminit ang batok ko.

"Nakakainis. Bakit kailangan pang siya? Bakit siya pa ang napili ni Ate?!" tanong na walang sawang tumakbo sa utak ko habang pinapakinggan ko silang dalawa. Sa dami kasi nang lalaki, nagkataon pa talagang sa kanya napunta si Ate.

“Anak, bakit tahimik ka, Arielle?” tanong ni Mommy, dahilan para mapatingin ako sa kanila.

Ngumiti ako ng pilit. “Ah, wala po. Pagod lang po siguro sa exam,” sagot ko, sabay salok ng kanin kahit wala naman akong gana.

“Si Eleazar pala, anak,” dagdag ni Mommy, “is working as a businessman, right, hijo?”

Ramdam ko ang mga mata niyang nakatitig sa akin kahit na nakayuko ako. “Yes, tita. I handle several investments here and abroad.”

Napatingin ako sa direksyong niya at saglit kaming nagtagpo ng mga mata. Mabilis kong ibinaling ang tingin sa pinggan ko at nagpanggap na walang nangyari.

Bumaling ako kay Ate Lynna at nakita kong nakatingin siya kay Eleazar, nakangiti at parang tuwang-tuwa. “He’s so hardworking, Ma. Kahit minsan, gusto ko na siyang sabunutan dahil puro trabaho, pero okay lang worth it naman,” biro niya, sabay tawa at mahinang tulak sa braso ni Eleazar.

At gaya ng dati, wala lang itong reaksyon. Naka-ngiti, pero tipid. Habang ako ay hindi na malaman kung anong itsura dahil sa inis na nararamdaman ko habang nakikinig sa kanilang dalawa.

Maya-maya pa ay ramdam ko ang paghigpit nang pagkakahawak ko sa tinidor. Hindi ko maintindihan kung ano bang dapat kong maramdaman. Selos? Galit? Takot o ano. Basta ang alam ko ay naiinis ako.

“Do you like the food?” tanong ni Mommy kay Eleazar.

“Yes, tita. It’s delicious,” sagot niya, pero kahit ‘yon, parang sa akin nakatingin.

Napakagat ako ng labi at tumikhim. “I’m done, Mom,” bigla kong sambit, sabay tayo at bitbit ng pinggan.

“Hindi mo pa nga nauubos—”

“Busog na po ako," agarang dugtong ko at nagsimulang maglakad paalis nang dining area.

*****

Paglabas ko ay dumiretsyo ako sa bakuran ng bahay. Kailangan kong makalanghap nang sariwang hangin. Kailangan kong kalmahin ang sarili ko kahit pa ang loob ko ay parang gustong sumabog sa halo-halong emosyon.

Ang hangin sa labas ay malamig, at bahagyang pinaypay ng hangin ang buhok ko. Huminga ako nang malalim, tumingala sa kalangitan, pilit pinapaniwala ang sarili na ayos lang ako.

Wala naman dapat akong maramdaman, hindi ba?

Matagal na ‘yon. Dalawang taon na ang nakalipas.

At nang huli kaming magkita ay nagpaalam naman kami nang maayos sa isa't isa. Wala naman kaming sinabi na kahit ano, basta nagpaalam lang.

Sinabi pa nga niya noon, “Let’s forget it ever happened. Maybe it’s better that way.”

At sumang-ayon naman ako, kasi hanggang doon lang naman talaga ang pwede, at wala akong dapat asahan sa kanya.

Napatulala ako sa maliit na fountain sa gitna ng hardin. Gano’n pa rin ang lugar, tahimik, puno ng mga halaman na si Mommy ang nagtanim, at may upuang kahoy na madalas kong tambayan tuwing gabi.

Doon ako naupo, tinanggal ang slip-ons, at marahang hinilot ang sentido ko.

Dalawang taon na ang nakalipas at dapat ay hindi na ako umakto nang ganito. Pakiramdam ko nga ay ako lang ang may pake sa aking dalawa, one-night stand lang iyon, bagay na dapat kalimutan kaagad.

Napangiti ako, mapait. “Of course, Arielle,” mahina kong bulong sa sarili, “akala mo naman may karapatan kang magalit.”

Bumunot ako ng malalim na hinga at pinilit na ngumiti.

"Act normal, hndi mo pwedeng ipahalata. Hindi dapat. After all, wala naman talagang label sa inyo,"sabi ko sa sarili ko

"Just two people, caught up in the wrong and heated moment," I added.

Tahimik pa rin a,kong nakatingin sa fountain, sinusundan ng tingin ang bawat patak ng tubig na tumatama sa batong bilog sa gitna. Nakakakalma sana, kung hindi lang ganito kabigat ang dibdib ko.

Napahinga ako nang malalim at marahang napapikit, sinusubukang alisin ang bigat na nararamdaman sa dibdib ko.

“It’s fine, Arielle. Just act normal,” muling bulong ko sa sarili ko, umaasa na sana mawala na itong bigat na nararamdaman ko kasi nakakapagod. Baka mahalata pa ako nila Mommy at mas lalong maging komplikado ang sitwasyon.

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

Muntik ko pang mabitawan ang hawak kong baso ng tubig sa gulat. Kilalang-kilala ko ‘yung boses na ‘yon.

Dahan-dahan akong lumingon sa likuran ko at si Eleazar nakasandal sa may pader naka-krus ang mga braso. Pero wala na ang coat niya, at nakatupi ang manggas hanggang siko. Mukhang kalmado, pero ‘yung titig niya… matalim. Tahimik. At may kung anong hindi ko mabasa.

Napakurap ako, pilit pinapanatiling normal Ang boses.

“Dito? Sa mismong bakuran namin?” balik-tanong ko sa kanya, sinadyang gawing kaswal ang tono. “Shouldn’t I be the one asking you that, Mr. Ramirez?”

Bahagya siyang ngumiti, ‘yung tipid na ngiti na gustong-gusto kong makita sa kanya.

“Eleazar,” mahinang sabi niya, sabay lakad palapit sa direksyon ko. “You used to call me Eleazar.”

Parang bigla akong nawala sa ulirat sa narinig ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis pa lalo sa kanya.

“Well, things change,” sabi ko, sabay iwas ng tingin. “You’re my sister’s fiancé now. Calling you by your first name doesn’t seem… appropriate, don’t you think?”

Tumigil siya sa ilang hakbang para mapanatili ang distansya sa pagitan namin. Tahimik lang siya, nakatingin, habang ako naman ay pilit nagkukunwaring hindi naaapektuhan sa presensya niya.

“Didn’t expect to see you here,” mahinang sabi ko, halos pabulong. “I mean, in this house, in that dining table…” Natawa ako nang pilit. “Small world, huh?”

“Too small,” aniya, mahinahon pero may bigat.

Muli akong napatingin sa kanya, at sa muling pagkakataon mula nang dumating siya, nagtama ulit ang mga mata namin. Doon ko lang ulit nakita ‘yung parehong titig na nakita ko dalawang taon na ang nakakalipas, ‘yung titig na hindi ko makalimutan kahit anong pilit ibaon sa limot.

Pero bago pa ako tuluyang lamunin ng alaala, ay umiwas ako ng tingin at tumayo mula sa pagkakaupo.

“Anyway,” sabi ko, pilit pinapakalma ang tono, “you should probably go back inside. My sister might look for you.”

At bago pa siya makasagot, tinalikuran ko na siya, bitbit ‘yung bigat na kanina ko pa nararamdaman.

Pero bago pa ako tuluyang nakalayo sa kanya ay muli siyang nagsalita.

“Arielle…”

Tumigil ako. Hindi ako lumingon. Pero sa isang iglap, bumalik lahat ng damdamin na pilit kong tinatakasan.

TO BE CONTINUED.....