4

"Sana ay ipagpaumanhin mo ang paglapit ko at pagpapakilala sa sarili?" Nagtaas siya ng madilim at nagtatanong na mga kilay sa ibabaw ng mahiwagang berdeng mga mata. "Ako si Simon Hamilton,"

Napakasekse talaga ng boses niya, pag-amin ni Sara. Malalim at paos, na may bahagyang tono ng kadiliman at pagiging sensual. Ang uri ng boses na garantisadong magpapadala ng nginig ng kagalakan sa likod ng mga babae.

Sa likod ng ibang mga babae, mabilis na itinama ni Sara sa sarili. Mabuti na lamang at lubos siyang immune sa mga mayabang na lalaki tulad ni Simon Hamilton. Lalo na sa mismong si Simon Hamilton.

"Hindi ko kailangang malaman kung sino ka, Mr. Hamilton," sabi niya. Tulad ng kung paano niya alam kung ano talaga ito. Ang mga lalaking nagpapaligsahan para sa kanyang atensyon ay tila naunawaan na siya ay isang lalaking dapat pag-ingatan—kung sa ibang dahilan man kumpara sa kay Sara—at ngayon ay unti-unting lumayo sa isang ligtas na distansya, na nag-iwan sa kanilang dalawa na completamente nag-iisa sa isang silid na puno ng pinakamayayaman at pinaka-mababangong tao sa New York.

"Hindi?" Ang kanyang kilay ay tumaas nang nagtatanong.

Nagbigay siya ng isang ngiti ng pangaral. "Siyempre hindi. Matapos ang paraan ng pag-arte mo kahapon nang magkasalubong tayo, wala akong nakikitang dahilan kung bakit ko gustong makilala ka sa anumang paraan."

Pinag-aralan ni Simon ang babae sa kapansin-pansing pulang gown sa pamamagitan ng nanliliit na mga talukap ng mata habang nadarama niya ang panggagaya sa ilalim ng paos na tono nito.

Ang kanyang kagandahan ay lalong naging malinaw ngayon na nakatayo siya sa tabi ng malalalim na kulay-tsokolateng mga mata na iyon, ang perpektong ilong, ang puno at sensual na mga labi sa ibabaw ng matulis na baba. Ang kanyang balat na kulay alabastro ay may pino at makinis na hitsura ng porselana sa kahubaran ng kanyang mga balikat sa strapless gown.

At siya ay tiyak na walang suot sa ilalim ng gown na iyon! Well…ang kanyang mga dibdib ay tiyak na wala. Ang parang berry na mga patak ay nakatutuksong nakaguhit laban sa sutla na materyal, ang perpektong lapat ng gown sa kabuuan ng kanyang mga balakang ay tiyak na nagpapahintulot lamang para sa isang pares ng napakanipis na panty. Panty na kaparehong matingkad na pula ng kanyang gown? At gawa kaya ang mga ito sa laso? O sutla?

Huminga nang malalim si Simon habang ang kanyang mainit at sabik na ari ay nagbigay ng isang pintig ng tugon sa isip pa lamang na makita ang hugis-katawang babaeng ito na walang suot kundi isang pares ng maikli at ma-sutlang pulang panty.

"At ikaw ay…?" tanong niya,

"Sara,"

Ang kanyang ngiti ay nanunukso. "Sara lang?" tanong niya,

Nagbigay siya ng isang ringal na pagtango ng kanyang ulo. "Sara lang,"

Ang malamig na tono sa kanyang boses, pati na rin ang kanyang pagkilos, ay talagang nagsisimulang mang-inis—at mang-akit!—nang labis sa kanya. "Isang karangalan na makilala ka…. Muli….. Sara lang,"

Ang sensual na kabuuan ng kanyang mga labi ay kumurba sa isang pangaral na ngiti. "Hindi mo ba muna kailangang makilala ako nang mas mabuti bago magdesisyon niyan?"

"Well, alam ko na na ikaw ay…. Isang napaka… Deretsahang magsalita na binibini," mabagal niyang ibinulong.

Ang mahiwagang ngiting iyon ay lumawak, na nagpapakita ng puti at pantay na mga ngipin. "Tunay nga,"

Oo, tiyak na panggagaya, napansin ni Simon nang may kapaitan, at alam niya ang dahilan para rito. Karaniwang nangangailangan ang isang magandang babae ng mas matagal kaysa sa dalawang minutong pagkakasama upang magdesisyon na maaari siyang maging mapanganib, ngunit ang binibining ito ay hinuhusgahan siya batay sa nangyari sa kanilang unang pagkikita.

Tumango siya. "Lumipat lang ako rito mula sa England," sabi niya sa halip, na ayaw hayaang kumapit ito sa alaala niya, "Nandoon ako sa loob ng sampung taon,"

Nagbigay si Sara ng isang pagtanggap sa pagtango ng kanyang ulo. "Mabuti naman para sa iyo. At paano mo naiibigan ang New York?"

Nagkibit-balikat siya ng kanyang malalapad na balikat. "Well, hanggang ngayon ay napag-alaman ko na ito ay tunay na isang lungsod na hindi kailanman natutulog."

Iyon ang isa sa mga bagay na palaging minamahal ni Sara tungkol sa New York din. Ang kanyang negosyo bilang isang interior designer ay yumabong dalawang taon pa lamang ang nakalipas at bago iyon ay nagtrabaho siya bilang isang executive assistant para sa kanyang kapatid. Well, hanggang sa nalaman niya ang katotohanan tungkol sa kanyang ex na si Bruce Bennet at kung bakit ito pumasok sa isang relasyon sa kanya. Ang hiwalayan ay naging magulo at nawalan si Sara ng sanggol. Ang karanasang iyon ay nag-iwan kay Sara ng pananaw na kapag minsan nang nabigo ay mas nag-iingat na—at sa intensyong hindi kailanman magpapakasal sa kahit kanino.

Nagkibit-balikat siya. "Sige na nga. Kung wala man lang iba, kailangan mong pahalagahan ang katotohanang makakabili ka ng maayos na tasa ng kape rito sa anumang oras ng araw o gabi."

Ang paos na berdeng mga mata ay uminit sa sensual na pag-anyaya. "Nalaman ko na ang percolator sa aking apartment ay gumagawa ng napakahusay na tasa ng kape. Araw man o gabi…"

"Wow." Tumingin si Sara sa kanya nang may paghanga. "Inabot ka ng…ano…? Buong limang minutong pagkakasama bago ako imbitahan pabalik sa iyong apartment." Nagpatuloy siya nang tuyo sa kanyang nagtatanong na tingin, "Tiyak na kailangang maging isang rekor iyon, kahit para sa isang lalaking tulad mo?"

Natigil si Simon, ngayon ay tiyak na na hindi siya nagkamali tungkol sa matalim na gilid ng panggagaya na tila nasa ilalim ng bawat salitang sinasabi ng babaeng ito sa kanya. "Isang lalaking tulad ko…?" marahan niyang itinulak.

Nagkibit-balikat siya ng mga hubad na balikat na iyon, ang galaw ay nag-aakit ng atensyon sa puno at maseselang pag-umbok ng kanyang mga dibdib sa ibabaw ng neckline ng ma-sutlang pulang gown. "Aking kinatatakutan na alam ko na kung anong uri ng lalaki ka, Mr. Hamilton,"

"Talaga? At anong uri ng lalaki kaya iyon…?"

Ang kanyang mga mata ay tumingin sa kanya nang walang kukurap-kurap. "Bakit, alam ko na ikaw ay kasing-yabang pa rin ng dati. Ang iyong pag-uugali noong una tayong magkita ay isang bahagi lamang ng tipak ng yelo. Hindi ka humihingi ng paumanhin kahit na mali ka. Marahil ang uri ng lalaki na napakamamatay ng pagiging may isang layunin sa kanyang paghahabol sa isang babaeng ninanais niya tulad ng kung paano siya malamig at kalkulado kapag nagtatapos ng isang relasyon."

Pumutok ang tindig ni Simon, ang kanyang tamad na katatawanan ay naglaho sa harap ng kanyang pag-atake. "Hihingi ako ng paumanhin…?"

Masyado bang lumayo ang narating niya? Naitanong ni Sara sa sarili nang may panloob na pagsimangot. Bagaman ang mga pangyayari ay maaaring maging dahilan upang magkaroon siya ng pagkiling na ayawan at hindi sang-ayunan si Simon Hamilton, ngunit ngayong nakasalamuha niya ito rito, walang pag-aalinlangan na siya ay isang puwersang dapat kilalanin sa New York—parehong sa propesyonal at panlipunang paraan. Ang katotohanang mukha na siyang bawat pulgada ng makapangyarihan at mayabang na bilyonaryong negosyante na siya nga, sa halip na ang nanunuksong lalaki ilang segundo ang nakalipas, ay magpapahiwatig na talagang lumagpas siya sa hangganan. Hanggang sa kung ano ang kinalaman niya, kahit paano.

Gusto lamang ipaalam ni Sara sa kanya na wala siyang intensyon na maging flattered man lang sa kanyang kapansin-pansing atensyon, lalo na ang mahulog sa kanyang nanunukso at walang dudang nasanay na—karisma. Nagbigay siya ng isang magaan at deliberate na pampalipas-oras na tawa. "Sinasabi ko lamang ang aking naobserbahan,"