IKALIMANG KABANATA

Pananaw ni Gabriella

"—at pagkatapos ay dumating si Darius upang angkinin ang alok ngunit nauna ako sa kanya at nakuha ang patente." Patuloy na pagsasalita ni Davis sa isang nakatutulala at walang buhay na tono.

"Maganda," walambuhay kong sabi.

"Maganda? Sinabi ko lang sa iyo kung paano ako nagsumikap sa aking mga paglalakbay at ang nakuha ko lang ay 'Maganda'?" Humarap siya sa akin na naiinis na hindi ako nagpapakita ng labis na paghanga sa kanya tulad ng dati.

"Patawad," humingi ako ng paumanhin nang walang katiting na katapatan. "Wala lang talaga akong interes."

"Anong ibig mong sabihin doon?" Itinaas niya ang isang kilay.

"Kailan ulit tayo makakarating sa bahay ng pamilya mo?" Binalewala ko ang kanyang tanong habang nakatitingin sa labas ng bintana.

"Sa loob ng ilang minuto. Ngunit hindi mo pa ako sinusagot."

Inikot ko ang aking mga mata. "Pagod ako, Davis. Bigla-bigla mo akong hinila, ang pinakakaunti na magagawa mo ay iwanan muna ako sa aking sarili bago tayo makarating."

"Mas magiging masigasig pa si Maddy," pabulong niyang sinabi na sapat ang lakas upang marinig ko, ngunit ipinikit ko ang aking mga mata at nagpanggap na natutulog.

Isang linggo lamang ang nakararaan, nagsimula na sana ako sa isang serye ng mga tanong at humingi ng tawad dahil sa pahayag na iyon, ngunit ngayon?

Inaasam ko ang lahat ng swerte para kay Maddy sa pagtitiis sa kanyang nakaiinis na pag-uugali.

Sa loob ng sampung minuto, pumasok ang sasakyan sa isang napakalaking bakuran.

Minsan lamang ako nakapunta sa bahay ng pamilya Castillo at iyon ay mahigit siyam na taon na ang nakararaan. Mukha itong mas malaki kaysa sa nasa aking alaala.

Mataas ang istraktura at tila umaabot sa napakaraming ektarya. Isang serye ng mga haligi ang nakalinya sa pasukan, na ang bawat isa ay may mga kumplikadong ukit.

Sa gitna ng aming mga sasakyan ay may iba pa, na nangangahulugang kung ano man ang nangyayari ay sapat na seryoso upang magtipon ang buong pamilya.

Naglakad kami ni Davis habang ang aking kamay ay nag-aalanganin sa kanyang hawak.

Kumatok ang kanyang mga magulang upang tawagin kami at naglagay ako ng matigas na ngiti habang binabati sila.

"Davis, tandaan mong kailangan mong maging nasa pinakamagandang pag-uugali at humanga siya sa iyo. Ang anumang maling pagkilos ay maaaring mangahulugan ng pagtatapos ng ating sangay," sabi ng ama ni Davis sa isang seryosong tono.

Puti rin ang mukha ng kanyang ina. Sinusuri ang mga damit at tinatapik ang kanyang mukha. Tumingin ako sa paligid upang makita ang lahat sa isang estado ng pagpapanic.

Ang kanilang enerhiya ay nakaapekto sa akin sa puntong ang aking puso ay nagsimulang tumibok nang mabilis dahil sa kababang kaba.

Bago ko pa matanong si Davis tungkol sa tiyuhin na ito, isang tunog ng patong ang tumunog. Ang mga magulang ni Davis ay naglakad patungo sa harap ng isang malaking hagdanan at hinila ako ni Davis habang ang ibang mga kasapi ng pamilya ay sumunod sa likod.

Biglang tumigil ang pabulong na usapan at tumingin ako pataas upang makita ang isang malaking lalaki na sinusundan ng dalawa pang lalaki na bumababa sa hagdanan.

Habang lumalapit siya, lalong humigpit ang hawak ni Davis, ngunit hindi ako mag-aalala habang ang lalaki ay lumitaw sa paningin.

Lumaki ang aking mga mata at panandaliang huminto ang aking paghinga.

Ngumiti ang ama ni Davis at hum Hakbang pasulong.

"Baitang na kapatid. Maligayang pagbabalik sa bahay. Sana ay hindi masyadong mahirap ang paglalakbay."

Wala siyang nuhang sagot habang ang titig ng lalaki ay lumapag sa akin at hindi gumalaw. Hindi ko magawang alisin ang aking sarili mula rito.

"Tiyuhin," hinila ako ni Davis pasulong. "Ito si Gabriella. Ang aking kasintahan."

'Tigrotta.'

Si Mariano iyon. Ang lalaking kumuha ng aking kauna-unahang pagkakataon kagabi. Ang lalaking tinakasan ko dahil magkaiba kami ng mundo.

Siya ang aking hinaharap na mambabatas na tiyuhin. Bwisit.

"Ang iyong kasintahan?" Ang kanyang garalgal na boses ay may katuwaan sa likod nito.

Hindi ko siya matitigan. Ang aking mga mata ay pumupunta sa lahat ng dako maliban sa kanya. Inasam kong bumukas ang lupa at lamunin ako nang buo.

"Pinuno, naiset na ang pagpupulong." Isang lalaki ang naglakad patungo sa kanya.

Kasalaniyang tumingin siya sa aking direksyon at pagkatapos ay natigilan. Lumaki ang aming mga mata sa parehong pagkakataon.

Si Vincent iyon. Ang kanang kamay ni Mariano. Ang kanyang presensya ay nagpatunay lamang sa katotohanang hindi ako nag-iilusyon.

Ang katahimikan na sumunod sa natigilang ekspresyon ni Vincent ay tumagal lamang ng isang segundo bago maayos na tumingin palayo si Mariano sa akin na tila wala akong iba kundi isang muwebles.

"Vincent." Ang kanyang boses ay mababa at pantay.

Mabilis na ibinalik ni Vincent ang kanyang atensyon sa kanya. "Panginoon."

"Iusog mo ang pagpupulong nang tatlumpung minuto," sabi niya nang kaswal, na tila isang bagay na naisip lamang pagkatapos. "Mayroon akong maliit na bagay na kailangang asikasuhin muna."

"Siyempre." Hindi nagtanong si Vincent.

Naramdaman kong ang mga matang iyon na magkaiba ang kulay ay dahan-dahang bumalik sa akin nang maikli bago siya humarap upang kausapin ang ama ni Davis at ang silid ay muling pumutok sa daldalan at paggalaw.

Hindi gumagana nang maayos ang aking mga binti.

"Ayos ka lang ba?" Yumuko si Davis sa akin.

"Ako ay… Pakiramdam ko ay medyo nahihilo ako sa totoo lang." Hindi iyon ganap na kasinungalingan. Umiikot ang aking ulo at nakaramdam ako ng kaunting pagkahilo. "Maaari ko bang gamitin ang isa sa mga silid upang maupo nang sandali?"

Agad akong itinuro ng ina ni Davis sa kaliwang pasilyo, ikatlong p***o. Pinasalamatan ko siya at naglakad nang matatag hangga't pinapayagan ng aking mga binti.

Ang silid ay isang maliit na silid-tanggapan, tahimik at mabuway ang ilaw na may malalaking kurtina na nakasara. Isinandal ko ang aking likod sa p***o sa sandaling sumara ito at ipinikit nang mahigpit ang aking mga mata.

Si Mariano ang tiyuhin ni Davis.

Si Mariano ang bagong pinuno ng pamilya.

Si Mariano—

Bumukas ang p***o sa aking likuran. Natapilok ako pasulong at umikot upang makita ang paksa ng aking bawal na pagkatagpo.

Pumasok siya sa loob at isinara ang p***o sa kanyang likuran nang may tahimik na tunog. Mukha siyang katulad ng sa Vegas. Hindi nagmamadali. Walang pakialam. Tila ang mundo ay nag-aayos ng sarili sa paligid ng kanyang iskedyul.

"Mabilis kang tumakbo para sa isang taong may masakit na binti." Ang kanyang boses ay mababa at nanunukso.

Natuyo ang aking bibig.

"Hindi ko alam ang sinasabi mo."

"Hindi?" Humakbang siya nang isa pasulong at humakbang ako nang isa pabalik hanggang sa ang likod ng aking mga tuhod ay nakakita sa gilid ng isang upuan. Tumigil siya nang sapat na malapit na kailangan kong itaas ang aking ulo upang hawakan ang kanyang titig.

"Dahil bumalik ako sa isang walang taong silid at sa isang babaeng hindi man lamang nag-iwan ng pangalan."

"Ako… Isa itong pagkakamali. Isang gabi. Iyon lamang iyon."

Iniyukayok niya ang kanyang ulo habang pinag-aaralan ako. "Iyon lang ba?"

"Oo." Lumabas ang aking boses nang mas maliit kaysa sa inakala ko.

Natahimik siya nang sandali. Pagkatapos ay tumaas ang sulok ng kanyang bibig.

"Paano kung ipaalam ko sa iyo ang isang lihim, tigrotta?"

Hindi ako makahinga.

"Anong lihim?"

Yumuko siya hanggang sa ang kanyang bibig ay malapit sa aking tainga.

"Nakatadhana ka talagang maging akin kailanman."

"Ano?—" Hingal kong sabi ngunit bago ko pa maunawaan ang kanyang mga salita, ang p***o ay bumukas nang malakas.

Tumingin ako upang makita si Davis. Nakatayo siya sa frame ng p***o, ang kanyang titig ay pumumutol sa pagitan naming dalawa.