Kabanata 1

ANG PRESYO NG ISANG KASAL

Hindi puwede! Napabitaw si Elena sa hawak niyang kape nang bigla niyang marinig ang malamig at parang galing sa hukay na boses ng kanyang ama. Tumilapon ang mainit na likido sa mesa, ngunit wala siyang pakialam. Mas matindi ang init ng galit at kaba na bumalot sa kanyang dibdib ngayon Anong ibig mong sabihin na hindi puwede?” tanong niya, nanginginig pa ang boses, pilit na pinipigilan ang luhang kanina pa gustong kumawala sa mga mata niya. Papa, sinabi mong may solusyon na tayo sa utang... akala ko ba maayos na natin ito? Yumuko ang kanyang ama. Isang matandang lalaki na tila biglang tumanda nang sampung taon sa isang gabing lumipas. Sa ibabaw ng lumang mesa sa salas, naroon ang mga nakalatag na dokumento, mga dilaw na resibo, at isang makinang na kontrata isang papel na parang may hawak ng guillotine na handang pugutan ng ulo ang kanilang pamilya. May solusyon, mahina nitong sagot, halos hindi marinig Kung ganon, bakit parang gusto mo akong ilibing nang buhay?! sigaw ni Elena, hindi na napigilan ang sarili. Hindi sumagot ang ama niya. Nanatiling nakayuko. Sa halip, marahan nitong itinulak ang isang dokumento palapit sa kinaroroonan niya. Nanginginig ang mga daliri ni Elena habang dinampot ito. Nabasa niya ang unang mga titik na parang sumampal sa mukha niya MARRIAGE AGREEMENT.Nanlaki ang mga mata niya. Pakiramdam niya ay biglang nawalan ng hangin ang buong paligid Kasal?! Tumango ang ama niya. Isang taon. Isang taon lang, anak. ISANG TAON?! Napahawak sa dibdib si Elena, tila aatakihin sa puso. “Papa, hindi ito teleserye sa telebisyon! Hindi ako puwedeng basta basta magpakasal sa kung sino sino lang! Hindi siya kung sino sino... pabulong na wika ng matanda, parang hirap na hirap bigkasin ang mga salita. Mas masama ba?! Napapikit si Elena, gusto nang humagulgol. Sino?! Si Adrian. Parang biglang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ni Elena. Tumigil ang pagtibok ng puso niya nang ilang segundo. Adrian... Ang Adrian na iyon? Ang walang awa, walang emosyon, at kilabot na CEO ng Santos Empire? Ang lalaking laging laman ng pahina ng mga business magazine, ang bilyonaryong kasinglamig ng yelo ang mga mata, at ang balitang kayang tanggalin sa trabaho ang isang empleyado dahil lang sa maling timpla ng kape?! Hindi. Mabilis niyang itinulak pabalik ang kontrata, parang may nakakahawang sakit iyon. Hindi ako papayag. Hinding hindi. Kapag hindi ka pumayag, mawawala sa atin ang bahay, seryosong wika ng ama niya. Natigilan siya. Papa... Pati ang negosyo. At hindi lang iyon, dagdag ng ama, bago bumuntunghininga nang malalim. May labinlimang milyong pisong utang tayo. Natahimik si Elena. Labinlimang milyon. Isang napakalaking halaga na hinding hindi niya kailanman mahahawakan o mababayaran, kahit magtrabaho pa siya hanggang tumanda at mamatay. Pero... bakit ako? boses niya, basang basa na ng luha. “Bakit kailangang ako ang magbayad ng kasalanang hindi ko naman ginawa? Dahil iyon ang kondisyon niya. Napapikit si Elena. Napakahigpit ng pagkakahawak niya sa gilid ng mesa hanggang sa namuti ang mga knuckles niya. Napakawalanghiya niya... Anak Hindi! Sino ba siya para bumili ng buhay ko?! Biglang bumukas ang p***o. Mahina pero may awtoridad. Parehong napalingon ang mag-ama sa entrance. Isang matangkad na lalaki ang pumasok. Nakaitim na designer suit na sakto sa maskulado nitong katawan. Malinis ang pagkakaayos ng buhok, parang laging handa sa photoshoot. Walang bakas ng kahit anong emosyon sa mukha maskara ng isang tunay na hari ng negosyo. At ang mga mata nito... mga matang kayang tumusok sa kaluluwa ng sinumang tumingin. Si Adrian. Tumigil ito sa mismong harap ni Elena. Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa na parang isa siyang item sa catalog. Hindi kita binibili, malamig na sambit nito. Ang boses ay baritonong parang galing sa pelikula. Napataas ang kilay ni Elena sa halo-halong galit at pagkabigla. Talaga? Ano’ tawag mo dito sa papel na to?! Binibigyan kita ng pagpipilian. Anong klaseng pagpipilian naman iyan?! Bahagyang yumuko si Adrian, pinantayan ang mukha ni Elena, at may inilapag itong bagong kopya ng kontrata sa mesa. Magpakasal ka sa akin. E paano kung tumanggi ako?! hamon ni Elena, taas noo kahit nanginginig ang tuhod. Bayaran ng pamilya mo ang labinlimang milyon sa loob ng pitong araw. Napanganga si Elena. Pitong araw?! Baliw ka ba?! Tumango si Adrian nang walang pag aalinlangan. May problema ba? OO! Saan kami kukuha ng ganoong kalaking halaga sa loob ng isang linggo?! Hindi ko naman sinabi na madali, sagot ni Adrian, kalmado pa rin habang nakahalukipkip. Napapikit si Elena sa sobrang inis at napahawak sa noo niya. Napaka arogante mo. Alam ko. Walang puso. Alam ko rin. Walang hiya! Isang saglit na katahimikan ang namagitan. At doon, sa unang pagkakataon, tila may bahagyang kumurba sa labi ni Adrian isang mapanganib, halos hindi mapansing ngiti. Depende. Depende saan?! singhal ni Elena, namumula na sa galit at hiya ang buong mukha. Depende kung asawa na kita. Nanigas si Elena. Umiinit ang magkabilang pisngi niya, hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa matinding pagkainis. Hinding hindi kita pakakasalan! Sigurado ka? Oo! Maski mamatay ako! Tumalikod si Adrian. Ayaw nang magsayang ng laway. Kung ganon, pitong araw. Humakbang ito patungo sa p***o. Bawat yabag ay parang mabigat na orasan na tumutunog sa tahimik na salas. Ngunit bago ito tuluyang lumabas, huminto ito at lumingon muli kay Elena. Ang mga mata nito ay seryoso at walang pahiwatig ng biro. Pag isipan mong mabuti, Elena, sabi nito. Dahil kapag natapos ang pitong araw. tumitig ito nang diretso sa kanya, wala nang bahay, wala nang negosyo, at wala nang pamilyang maililigtas. Tuluyang isinara ni Adrian ang p***o. Nanatiling nakatitig si Elena sa kontratang nakalatag. Nagngangalit ang mga ngipin niya sa galit. Nanginginig siya sa takot. Pero higit sa lahat... hindi niya kayang intindihin kung bakit sa dinami rami ng lalaki sa mundong ito, ang pinakamalamig at pinakawalang awang nilalang pa ang itinakda ng tadhana para maging asawa niya. Bakit kasi. bakit kasi ang gwapo niya?! bulyaw ng kunsensya niya. Biglang naramdaman ni Elena ang marahang tapik sa balikat niya. Paglingon niya, naroon ang kanyang ama, basang basa rin ng luha ang mga mata. Anak. Napakurap si Elena. Agad niyang tinalikuran ang ama para itago ang mukha. Wala! Wala akong sinabi Pero sa malalim at magulong sulok ng isip niya, iisang tanong lang ang paulit ulit na sumasayaw Paano ko kaya pakakasalan ang isang lalaking gustong gusto kong sapakin sa mukha araw araw?