Take me home

Andrea's POV

“I miss you…”

“Just give me time to explain, Andrea. That's all I ever wanted.”

Sino namang niloko niya?

Anong akala niya sa akin tanga?

Nilaklak ko ‘yung natitirang alak sa baso ko at humingi ng isa pa. Matapos ko siyang mapagtabuyan paalis ng restaurant kanina, hindi ako umuwi agad. I went to the nearest bar to clear my mind, and also to unwind.

Napalingon ako sa phone ko ng magvibrate ‘to. Tsk! Tumatawag siya! Hinayaan ko lang mag ring ng mag ring yung phone, pero kalaunan ay sinagot ko rin.

“Ano nanamang kailangan mo?” Masungit kong tanong sa kanya.

“Where the hell are you? I went back to your work and you're not there,” sagot niya.

Napairap ako. “Bakit? Anong problema mo?”

“I want to know where—hold on, did I just hear music? Nasa bar ka? Where?”

“Ano bang pakialam mo? Atsaka bakit ko naman sasabihin sayo?”

Sandaling katahimikan ang namayani sa pagitan namin bago siya muling nagsalita. “I'm on my way.”

“Ha? Anong—” napahinto ako kasi pinatay niya na yung tawag. “Bwiset!” Sigaw ko sa phone ko.

Mas-stock na nga ako sa bahay kasama iyong lalaki na ‘yun tapos kailangan ko pang iwasan siya araw-araw. Hindi ko alam kung nakakailang baso ng alak na ba ako, pero gusto kong makalimutan ‘yung sinabi niya sakin. I remove my blazer at iniwan ito sa counter top, I made my way to the dance floor and start moving my hips.

Wala akong pakialam sa malalagkit na tingin sa akin ng mga lalaki sa sulok, basta gusto kong mag-enjoy. Nagsimula akong sumayaw sa dance pole, gumiling at tinitigan ang isa sa mga lalaking nasa sulok ng bar. Umikot ako, sumayaw ng napakalagkit dahil sa init na gumagapang sa katawan ko.

Lasing na nga ako.

Nagpatuloy ako sa pagsayaw ng may humablot sa bewang ko. Nagulat ako sa ginawa niya. “Hi, Miss beautiful. I couldn't help but notice your sexiness from afar…”

Nagsalubong yung kilay ko ng maamoy yung mabaho niyang hininga. Kaya naman itinulak ko siya, “I'm sorry but I don't need your company.” Umirap ako bago bumalik sa pagsasayaw, pero makapal talaga yung mukha niya.

“Huwag ka ng pakipot, Miss. Napapansin ko yung pasimple mong tingin sa akin, kaya naman I took the initiative to join you. Perhaps you want to take this upstairs?” Bulong niya sa tenga ko.

Nangilabot ako sa sinabi niya kaya naman walang alinlangan ko siyang sinampal. “Ang kapal din naman ng mukha mo? Eh ang baho nga ng hininga mo! Magtoothbrush ka muna!”

“Woah! That hurts, dude!” Sigaw ng mga lalaki sa gilid. Kaibigan niya ata.

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya at bumaba ng stage, kaso hindi pa ako nakakalayo ng hilahin niya yung kamay ko at sapilitang sinandal sa pader.

“Akala mo sinong maganda ka?! Walang kahit na sino ang humihinde sakin!” Nagsimula siyang halikan ako sa leeg habang nagpupumiglas.

“Ano ba! Layuan mo ako! Help!” Pero walang pumapansin sakin.

Pinasok niya yung kamay niya sa loob ng palda ko habang ginagawa lahat para makatakas sa kanya, nang walang ano-ano’y may biglang humablot sa kanya palayo sa akin at tumilapon siya sa sahig na duguan na ang mukha.

Nanlaki ang mga mata ko at napabaling sa lalaking nakatayo sa harapan ko.

“Ezekiel…”

“Know who you messing with, moron.”

Lumingon siya sa akin at walang sabing kinuha ang kamay ko bago ako kinaladkas paalis ng bar. Hinila niya ako na para bang wala siyang pakialam kung matalisod ako or ano.

“Bitawan mo nga ako! Ezekiel!” Sigaw ko habang hinihila yung kamay ko. “Bitawan mo sabi ako eh!”

Binitawan niya ako ng nasa tapat na kami ng kotse niya. “Pasok.”

Sarkastiko akong natawa. “Bakit naman ako papasok diyan? Atsaka paano mo ako nahanap?”

“I have my ways, Andrea. Now get in,” utos niya.

“Sino ka naman para sundin ko?”

“Stop being stubborn and do what I said. Muntik ka ng marape, Andrea. And you're still mad at me after saving you? If I didn't came early, he definitely assaulted you!”

“So? I didn't ask for you to help me! Hindi ko rin sinabing hanapin or puntahan mo ako!”

Malalim siyang napabuntong hininga. “Why are you being like this? I know what I've done to you is unforgivable, but pushing me away like this? Bakit ayaw mo akong kausapin, Andy?”

Para akong nainsulto sa tanong niya. “Siguro ka ba diyan sa tanong mo?”

“Oo.”

“Alam mo kung bakit ako nagkakaganito? Dahil sayo, Ezekiel! Bakit kasi bumalik ka pa? Bakit ikaw pa yung naging anak ng mapapangasawa ng nanay ko? Bakit? Bakit? Bakit?!” Nagsimulang pumatak yung luha ko. “Bakit kinailangang ikaw pa?! Bakit sa dinami-dami ng pwede niyang maging anak ikaw pa? Bakit kung kailan okay na ako, bumalik ka pa?!”

“I tried my best, Andrea. I've suffered from my decisions, at saktan ka ang pinaka maling nagawa ko…”

Mas lalo akong natawa sa sinabi niya. “Bullshit.”

“I still care for you.”

“Really, huh?” Naglakad ako palapit sa kanya dahilan para maamoy ko yung pabango niya. Bigla akong nakaramdam ng init sa katawan, pero ng akmang aatras ako. Natapisod kaya, pero nasalo niya agad ako.

Nagtama ang aming mga paningin. Sobrang lapit ng mukha niya, pati na rin ng labi niya…

“Prove to me that you're heart isn't mine anymore…” sambit niya.

“Gusto mong patunayan ko sayo yan?”

Tumango siya. “Oo.”

Hinila ko ang kwelyo niya at sagot, “Kaya kong makasama ka sa kama ng hindi naaapektuhan.” Walang alinlangan ko siyang hinalikan na agad naman niyang tinugunan.

Sinandal niya ako sa kotse habang pinulupot ko naman ang braso ko sa leeg niya. Namayani yung init sa katawan ko, nanindig yung balahibo ko ng hawakan niya ako sa bewang. May kung ano sa loob ko na nag-click.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko.

Dahil ba ‘to sa alak?

Naging agresibo ang halik namin na tila kapwa uhaw kaming dalawa. Hindi ko na matandaan kailan ko huling natikman ang labi niya, pero hinahatak ako ni lalo.

Humiwalay ako sa kanya habang habol ang aking hininga. “Take me home, Ezekiel.”