Pagsuyo?

Andrea's POV

“Simula ngayon magiging isang pamilya na tayo.”

Hanggang ngayon nage-echo ‘yan sa isip ko at hanggang ngayon tutol ako sa nais ng akong ina na manatili kami sa bahay ng nobyo niya—fiance pala. Pero wala na akong magawa kundi magpanggap na hindi nage-exist si Ezekiel sa buhay ko.

“Andrea!” pinitik ni Katie yung daliri niya sa harap ko. “Kanina ka pa tulala diyan.”

Tatlong beses akong napakurap ng mata. “Ha?”

“Anong ha? Kanina pa kita tinatawag pero parang wala kang naririnig.”

I sighed. “I'm sorry. Ano nga ulit ‘yun?”

“May naghahanap sayong customer sa labas.”

“Sino naman?”

Nagkibit balikat siya. “Ewan ko. Pero pogi yung lalaki.” Kumindat siya sa akin bago umalis. Lalo tuloy akong naintriga kung sino ‘yung lalaking naghahanap sa akin.

Lumabas na ako ng kusina bago inayos ang sarili ko dahil masyadong okupado yung isip ko. Magtutungo na sana ako sa mesa ng customer na sinabi ni Katie ng makarinig ako ng nagsisigawan.

Nagtungo ako sa kinaroroonan ng waiter namin na sinisigawan ng customer. Bumaling ang aking paningin sa nagkalat na sabaw sa sahig atsaka nilingon ang lalaking patuloy pa rin sa pagsigaw.

“Excuse me, sir. May problema po ba?”

“At sino ka naman?” Tanong niya.

Ngumiti ako at sagot, “I'm Andrea, the manager of this restaurant. May problema po ba?”

“So ikaw yung manager? Anong klaseng disiplina ba ang ginagawa mo sa mga waitresses mo?”

Napalingon ako kay Sarah na nakayuko lang. “What exactly happened here, sir?”

Sarkastiko siyang tumawa na tila nainsulto sa tanong ko. “Bakit hindi mo tanungin iyang waitress mo?”

“Sarah, anong nangyari?” Mahina kong tanong.

Tumingin siya sa akin na namumugto ang mga mata. “Binastos niya ako, ma'am.”

“Sinungaling!” Tugon ng customer.

“Totoo ba iyon, Sarah?”

Tumango siya. “After ko makalapit sa mesa nila para ibigay ‘yung order nila, hinipuan niya ako… sinubukan ko siyang kumprontahin pero sinigawan niya lang ako…”

Bahagya akong ngumiti. “Pumasok ka na sa kusina. Ako ng bahala dito.”

Pagkatapos kong sabihin iyon ay nagaalinlangan na umalis si Sarah. Tsaka ko nilingon yung lalaking kalbo na parang sasabog na ‘yung ulo sa galit.

“Sa tingin ko kayo ang may kasalanan, sir. Kung hindi niyo hinipuan ‘yung waitress ko, edi hindi niya kayo kokomprontahin. I don't tolerate that kind of behaviour in my restaurant,” saad ko.

Natawa siya. “Kilala mo ba kung sino ako?”

“Hindi at wala akong pakialam.”

“Pwede kitang kasuhan sa pambibintang mo sa akin, Miss.”

Pilit pa rin akong ngumiti kahit naiinis na ako. “At pwede rin po kitang kasuhan sa panghihipo mo, kaya it's a tie.”

Sinimulan niya akong itulak-tulak pero nanatili akong nakangiti. “Isa ka lang namang hamak na manager. Ako? Anak ako ng isang mayamang businessman at kaya kong ipasara itong restaurant na ‘to!”

Ngumisi siya sa akin. “Pero hindi ko gagawin iyon kung sasama ka sa akin mamayang gabi. Kakalimutan ko rin ang pambibintang na ginawa mo. What do you think?”

Nandilim yung paningin ko dahil sa sinabi niya kaya naman walang alinlangan ko siyang sinampal na nakakuha ng atensyon ng ibang customer na kumakain. Dumugo ‘yung labi niya, at kita ko sa mukha niya ang labis na pagkainis.

“How dare you!” Malakas niya akong itinulak dahilan para mawalan ako ng balanse, pero bumagsak ako ng dibdib ng kung sino at nang lingunin ko kung sino ito. Laking gulat ko ng makita si Ezekiel.

“Anong ginagawa—” hindi na niya ako pinatapos sa pagsasalita ng walang pagdadalawang-isip niyang sinuntok yung lalaki. “Ezekiel!”

Nagsimula ng magkagulo yung restaurant at pinipilit silang awatin ng ibang waiters. Nagpapalitan sila ng suntok, at ako naman ay lumapit din para umawat pero nasiko ako nung lalaki dahilan para bumagsak ako sa sahig ng duguan ‘yung ilong.

At bago pa man ako makapagreact muling sinuntok ni Ezekiel ‘yung lalaki. “Walang kahit sino ang pwedeng manakit kay Andrea. Dahil ako ang makakatapat mo.”

******************

Natapos ang kaguluhan at nagsampa ako ng kaso laban sa kalbong ‘yun. Hindi naman nagtagal ang mga pulis, at bumalik rin sa kaayusan ang restaurant. But I'm here, treating this moron. Hindi ko naman sinabing magpakasuperhero siya, ayan tuloy putok ‘yung labi niya.

“Aray!” Reklamo niya after ko idampi ‘yung bulak na may alcohol sa labi niya.

“Huwag kang maarte, Ezekiel. Ginusto mo ‘yan diba?” Suway ko sa kanya.

“Opo, ma.”

At nang-asar pa talaga. Napairap nalang ako habang patuloy na nililinis ‘yung sugat niya. Katahimikan ang namayani sa aming dalawa, at nakatitig lamang siya sa akin na lalong nagpailang sakin.

“Bakit ka nga pala narito?” Tanong ko habang nilalagyan ng bandaid yung sugat niya.

“I want to know your work and also fetch you. I was planning to wait until your shift end,” sagot niya sa akin.

Napataas ako ng kilay dahil sa sagot niya. “Hindi ko kailangan ng sundo, at paano mo nalaman kung saan ako nagtatrabaho?”

“Have you forgot this restaurant was co-owned by my dad?”

Oo nga pala. Nakalimutan kong may-ari ng restaurant na ito ‘yung tatay niya.

“Tapos na at huwag ka ng babalik pa rito, Ezekiel. You're not welcome here,” saad ko.

Akma na sana akong tatalikod ng hablutin niya ‘yung kamay ko at hilahin ako, dahilan para mapaupo ako sa hita niya. Hinapit niya ‘yung bewang ko na tila ayaw akong pakawalan habang sobrang lapit ng mata namin sa isa't-isa.

Mabilis na tumibok ‘yung puso ko na para bang lalabas ito sa dibdib ko. Sandali kaming nagkatitigan, at may something sa mga mata niya na hindi ko maintindihan.

“Anong ginagawa mo, Ezekiel?! Baka may makakita sa atin!”

“Hindi kita bibitawan hangga't hindi mo ako binibigyan ng chance magpaliwanag.”

“Nahihibang ka na ba?!” Iyon lang ang naging tugon ko habang pinipilit kumawala sa kanya.

Pero hindi siya nagpatinag.

“I miss you…”

Napahinto ako sa sinabi niya pero agad din nagsalubong ang kilay ko. “Wala akong oras makipaggaguhan sayo, Ezekiel. Kaya mabuti pa—” pinatahimik niya ako gamit ang halik na siyang gumulat sa akin.

Hindi ako nakakilos.

Hindi ako makapagsalita.

Pero bakit?!

Bakit… hinahayaan ko siya…

Humiwalay siya sa akin at bumulong, “Just give me time to explain, Andrea. That's all I ever wanted…”