In Bed With My Scumbag Ex

Andrea's POV

Special ang araw na ito sa aking ina, kaya naman hinalungkat ko yung pinaka magara kong damit sa cabinet at pumunta sa mamahaling restaurant na ito. Ipakikilala na kasi ng aking ina ang lalaking bukambibig niya.

Mula sa aking kinatatayuan, natanaw ko ang aking ina na masayang nakikipagkwentuhan sa isang lalaki. Iyon na marahil ang nobyo niya, kaya naman agad akong nagtungo sa kanilang kinaroroonan.

“Ma,” tawag ko sa kanya dahilan para mapalingon siya sa akin.

“Andrea!” Tumayo si mama at hinalikan ako sa pisngi. “Mabuti naman at nakarating ka, akala ko hindi mo ako sisiputin.”

Pilit akong ngumiti dahil hindi ako komportable sa presensya ng lalaking nasa tabi harap niya. “Alam mo namang malakas ka sa akin hindi ba?” Biro ko.

Inalok niya akong maupo sa tabi niya, kaya naman mas nakita ko ang mukha ng nobyo niya. In fairness, magaling pumili nanay ko. Mana siya sakin. Gwapo, matipuno, at kahit may edad na malakas pa din ang dating ng lalaki. Batid ko ring mayaman siya dahil sa mamahaling suit na suot niya, na kadalasan kong nakikita sa mga customer namin.

“Eduardo, siya nga pala ‘yung anak ko.”

Ngumiti sa akin yung lalaki bago inilahad ang kanyang kamay. “Ikinagagalak kong makilala ka, Andrea. You're mother can't stop talking about you.”

Natawa si mama. “Proud ako sa anak ko. Ever since mamatay yung papa niya, siya na ang katuwang ko sa buhay. Oo nga pala, manager siya ng restaurant na pagmamay-ari mo, Eduardo.”

“Ha?” Bigla akong nagtaka.

“Nakalimutan kong sabihin, Andrea. Iyong restaurant na pinagtatrabahuhan mo? Siya pala ang may-ari nun!” Bulalas ni mama.

Nanlaki ‘yung mga mata ko.

Sobrang yaman naman ng lalaking ito?

“Hindi naman, Josephine. Actually, co-owner ako sa restaurant na iyon.”

“Ganoon na rin iyon,” sagot niya.

Tumikhim ako at tanong, “Kung ganoon, boss kita?”

Parang ang uncomfortable naman ata nun? Boss ko siya tapos nobyo ni mama.

“I think I am. Pero hindi mo ako kailangang tawagin na boss dahil magiging isang pamilya na tayo soon,” saad naman niya na lalong nagpataka sa akin.

“Magiging isang pamilya? Sandali lang, ah? Para yatang naguguluhan ako.” Ibinaling ko ang aking tingin sa aking ina at tanong, “Hindi ba’t ang dinner na ito ay para makilala ko yung boyfriend mo? Pero bakit parang may hindi ka sinasabi, ma?”

Hindi siya sumagot bagkus nagpalitan sila ng tingin.

“Ma!” Pagtaas ko ng boses.

“Andrea, huminahon ka muna.”

Nagsalubong ‘yung kilay ko. “May hindi ka ba sinasabi?”

Malalim siyang napabuntong-hininga para lalo akong maghinala. “Ma.”

“Andrea,” hinawakan niya ang kamay ko. “Alam ko napag usapan na natin ‘to noon, at alam ko wala sa plano kung ano man ang sasabihin ko sayo ngayon. Pero mahal namin ang isa't-isa, at matagal ng panahon simula ng nakaramdam ako ng ganito.”

Napakunot-noo ako. “Ano—” napatingin ako sa kanyang daliri ng may kuminang doon.

Halos lumuwa ang mata ko ng marealize kung ano ang tinutukoy niya, dahilan para bitawan ko ang kamay niya. “Ma, hindi.”

“Andrea, pakinggan mo muna ako.”

“Nagusap na tayo noon. Pumayag ako na makipagrelasyon ka kung kanino man, pero ang ikasal? Bakit biglaan naman yata?” Bulalas ko.

Tumikhim si Eduardo. “Alam kong biglaan ang lahat, Andrea. But I love your mother and I promise to love her until my last breath.”

Sarkastiko akong natawa. “Gasgas na ang linya na ‘yan. Atsaka ilang buwan pa lang kayong magkakilala, ah?”

“Anim na buwan,” tugon ni mama.

“See? Masyado naman atang mabilis para magpakasal ka, Ma. Ano ‘to? Love at first sight? Kalokohan,” saad ko.

Alam kong masyado akong overreacted, pero hindi pa ako ready. Hindi pa ako ready makitang ikasal si mama, at mas lalong hindi ako nakasisiguro na mamahalin nga siya ng lalaking ito. Ngayon lang kami nagkita, at mas lalong hindi ko pa siya lubusang kilala.

“Mahal ko si Eduardo, anak.”

“Ma, nahihibang ka na ba? Anim na buwan pa lang kayong magkakilala.”

“Pero totoo ang nararamdaman namin para sa isa't-isa.” Hinawakan ni mama yung kamay nung lalaki habang nakatitig sa akin ng may sinseridad. “Mahal ko siya, at handa kaming patunayan iyon sayo.”

Nakalimutan kong sa kanya ako nagmana ng katigasan ng ulo.

Hindi ako sumagot at nanatiling tahimik lamang. Hindi ko alam kung ano ang magiging sagot ko, pero nagaalinlangan talaga ako. Walang kasiguraduhan sa relasyon nila, lalo na at malaki ang agwat ng pamumuhay namin.

“Since nandito ka na rin para makilala ako, Andrea. Gusto ko rin ipakilala sayo ang anak ko,” sabi ni Eduardo.

“Anak? May anak ka?”

“Hiwalay sa asawa si Eduardo, anak. May isa silang anak at halos ka-edad mo siya,” pagdagdag ni mama.

Para naman interesado akong makilala ‘yong anak niya.

Masyado na akong nao-overwhelmed sa mga impormasyong nalalaman ko, kaya naman tumayo ako ng walang binibitawang salita.

“Saan ka pupunta, Andy?” Tanong ni mama.

“Magbabanyo lang ako.” Agad ko ng nilisan ang lugar at hinanap yung restroom.

Gusto kong huminga kasi parang hindi ko maproseso ‘yung impormasyon na nalaman ko ngayon lang. Nagtungo ako sa loob ng banyo at matagal na tumitig sa salamin, at pagkatapos bumuntong hininga ako. Siguro ito na ‘yun, wala na akong choice kundi tanggapin na maiinlove si mama.

Pero sa boss ko?

Ngayon palang alam ko na ano pwedeng mangyari.

Pagkatapos kong kalmahin ‘yung sarili ko lumabas na ako ng banyo at naglakad papalayo, pero hindi pa ako nakakalayo mula sa pinanggalingan ko ng mabangga ako ng kung sino. Dahilan para mawalan ako ng balanse, pero bago pa ako bumagsak sa sahig may sumalo sa akin.

Nagtama ang aming paningin na kalaunan ay nagpalaki ng aking mga mata. Malapit ang mukha niya sa akin, at hindi ko mapagkakaila na walang nagbago sa kanya. Parang biglang tumigil ang paggalaw ng mga tao, pero agad akong napabalik sa realidad ng maalala ko kung sino siya.

Mabilis ko siyang tinulak palayo dahilan para mabitawan niya ako at bumagsak sa sahig, iniabot niya sa akin ang kanyang kamay ngunit binalewala ko ito bago kusang tumayo. Pinagpagan ko ‘yung dress ko, atsaka siya nilingon. Bakit ngayon pa?

“Ikaw?” Sambit ko.

Bahagya siyang ngumiti at sagot, “It's been a while… Andrea…”