Magulong tadhana

Andrea's POV

“It's been a while… Andrea…”

Hindi ko alam kung ilang taon ang ginugol ko para lang makalimutan siya, at mas lalong hindi ko inaasahan na magkikita kami sa hindi kaaya-ayang sitwasyon.

“Ezekiel.” Nanlamig ang aking boses, hindi ako natutuwa sa nangyayari ngayong araw.

Gulat man siyang makita ako peo napalitan ito ng ngiti na ikinainis ko. “Mukhang itinadhana na magkita tayo ngayon. Matagal ko ng gustong makausap ka, at mapaliwanag ang lahat—” hindi ko siya pinatapos gamit ang sampal na matagal ko ng gustong ibigay sa kanya.

Natigilan siya ngunit agad na nakarecover sa ginawa ko.

“Magpaliwanag? Makausap? Nahihibang ka na ba?” Tanong ko ng may poot.

Napabuntong-hininga siya ng malalim. “I have been looking for you, Andrea. You blocked in social media, change your surname, and even disappear without a trace.”

“Dahil ayokong makita ka. Ayokong makausap ka, at higit sa lahat ayokong marinig ang paliwanag mo.”

Sinubukan niyang lumapit sa akin ngunit umatras ako, kaya naman hindi na niya itinuloy pa ang balak niya. “I've hurt you, alam ko ‘yun. But I want to clarify some things and I'm willing to explain everything.”

“As if naman na hinihingi ko paliwanag mo? It's been what? Three years? I heal myself, Ezekiel. Kinalimutan kita at mananatiling ganoon iyon, kaya mabuti pa save your explanation.” Naglakad ako palapit sa kanya at dagdag, “Kalimutan mong nagkita tayo dito, Ezekiel.”

Matapos kong sabihin iyon, naglakad ako paalis ngunit hinawakan niya ang kamay ko upang pigilan ako. Marahas kong hinila ito palayo bago matalim na tumitig sa kanya.

“Huwag mo akong hahawakan.”

“Andrea, please—”

“Enough, Ezekiel. Sapat na sa akin malaman na okay ka, at mas lalong sapat na sa akin malaman na walang nagbago sayo pagkatapos mo akong saktan. So, zip it.”

Hindi siya sumagot.

Napalunok ako habang pinipigilan ang emosyon ko na mangibabaw. “Gagawin ko ulit ‘yung ginawa ko noon. Ang kalimutan na nagkita tayo.”

Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya at mabilis na lumisan dahil baka hindi ko pa mapigilan ang mga luha ako. Akala ko okay na ako, na once magkita kami hindi na ako maaapektuhan. Pero nagkamali pala ako dahil nakaramdam ako ng kirot sa puso ko.

Kirot na matagal kong itinago at ngayon bumalik siya.

Isinantabi ko ang nangyari matapos kong makabalik sa lamesa namin. Pero mula sa aking kinatatayuan rinig ko kung gaano kasaya ang aking ina sa kasal niya, pakiramdam ko tuloy ako ‘yung naging hadlang sa kasiyahan niya. Masyado lang siguro akong naging overreacted, at wala na siguro akong magagawa pa.

Bumalik ako sa aking kinauupuan, kaya naman napabaling ang tingin nila sa akin. Napansin ko ang pagaalinlangang sa mukha ni mama, kaya naman bumuntong hininga ako.

“Nag overreact ako, ma. Siguro hindi lang ako sanay na mag madadagdag sa pamilya natin, at hindi ko akalain na darating sa point na ikakasal ka ulit…” sambit ko.

Napangiti siya at nawala ang pagaalinlangang sa mata niya. “Ayokong biglain ka at alam kong naguguluhan ka kasi ilang buwan pa lamang kami magkakilala. Pero mahal ko si Eduardo, anak… blessing mo nalang ang kailangan ko…”

Siguro nga oras na para hayaan kong maging masaya si mama. “Kung diyan ka masaya. Okay…”

Napapalakpak sa tuwa si mama.

“Pero…”

Napangiwi siya. “Ano iyon?”

Lumingon ako kay Eduardo. “Kapag nalaman kong sinaktan mo ang mama ko, Eduardo. Ako ang makakalaban mo. Sisiguraduhin kong mararamdaman mo ‘yung sakit na pinaramdam mo sa nanay ko, nagkakaintindihan ba tayo?”

Tumango siya bilang pagsang-ayon. “I promise.”

Nagsimula na silang magkwento at batid kong masaya talaga si mama sa piling niya. Pinagpaplanuhan nila ‘yung kasal habang ako lumilipad ang isip ko. Sandaling nagbalik sa akin ang nangyari, nang magtagpo ang aming mga mata, at ang pareho niyang pabango na naglakbay sa aking ilong.

Walang nagbago kay Ezekiel.

Kung ano siya noon, ganoon pa rin siya ngayon.

Napailing ako dahil hindi ko dapat isipin ang lalaking iyon.

“Maganda ang pamamalakad mo sa restaurant, Andrea. Hindi nakapagtataka kung bakit naging manager ka doon,” papuri sa akin ni Eduardo.

“Ginagawa ko lang ang trabaho ko,” tugon ko.

“Bakit hindi ka magtrabaho sa kumpanya ko? ‘yung anak ko ang papalit sa akin dahil nais kong mag focus sa mama mo, at I think you are fit to be a secretary. The pay is high and you don't have to settle in the restaurant,” pag-alok niya sa akin.

“Oo nga naman, anak! At least makikilala mong lubos ang anak ni Eduardo,” pagsang-ayon naman ni mama.

Pilit akong ngumiti. “Hindi na siguro. I'd rather stay in the restaurant, and ayokong isipin ng mga co-workers ko na dahil si Eduardo and mapapangasawa mo ay aalis na ako, ma.”

“Parehong-pareho kayo ng anak ko mag-isip. I think magkakasundo kayo, Andrea.”

Ngumiti nalang ako pero curious ako sa anak niya. Hindi niya sinabi kung babae ba o lalaki, pero hoping talaga na magkasundo kami.

“Ayan na pala siya,” saad ni Eduardo.

Nanatili ako sa aking kinauupuan at hindi lumingon pero ng makalapit sa amin ‘yung anak na tinutukoy niya, naamoy ko ‘yung pamilya na pabangong iyon.

“Andrea, I'd like you to meet my son. Ezekiel Montemayor,” pakilala na Eduardo.

Nanigas ako sa aking kinauupuan lalo na ng magtama muli ang aming mga mata. Hindi maaari!

Hindi pwedeng siya ang anak ng mapapangasawa ni mama.

“Ikaw?” Bigla akong napatayo.

Gulat din ang expression niya. “Ikaw ang anak ni Josephine?” Tanong niya.

“At ikaw ang anak ni Eduardo?”

“Magkakilala kayo?”

“Oo—”

“Hindi!” I deny.

“Siya nga pala ang nagiisa kong anak sa una kong asawa, Andrea. Kababalik lang niya galing states, at saktong narito ka kaya naman inimbitahan ko na siya. Tutal bukas na bukas ay magkakasama na kayo sa iisang bubong,” paliwanag ni Eduardo.

“Ano?!” Napasigaw ako sa gulat.

Tumayo si mama at kinuha ang kamay ko. “Doon na tayo titira sa bahay ni Eduardo, anak! Magiging isang pamilya na tayo!”

Para akong binuhusan ng napakalamig na tubig. Napabaling ang tingin ko kay Ezekiel, na kapwa gulat sa nangyayari.

“Ikaw, ako, si Eduardo at si Ezekiel. One big happy family!” dagdag pa niya.

Hindi…

Hindi!