Init 5: 5 taon

Luna’s POV

Limang taon na ang lumipas simula nang makauwi ako sa Pilipinas. I’m wearing a limited edition dress with red wine lipstick and long curly hair.

Malaki na rin ang nagbago sa akin simula nang huling pagtapak ko sa lugar kung saan ako unang nagmahal, unang nasaktan, at ginago ng taong minahal ko.

At malaki na rin ang baby ko; her name is Vianna Grace Alegra. My cute, five-year-old baby girl, namana niya ang talino ko at ganda, mayroon rin namang features ng ama niya na makikita mo rin sa kanya.

“Mamá, ¿dónde está tita ninang Pearl? Ya la extraño,” tanong niya sa akin.

“Ninang estará ocupada, está en el hospital, cariño, al fin y al cabo es doctora. ¿Pero la visitaremos más tarde, de acuerdo?” sabi ko sa kanya. Nakakaintindi naman siya ng wikang Tagalog, kaso nahihirapan siyang isalita ito.

“But Mommy, I want to see tita now,” pagmamaktol niya sa akin, at sumimangot naman nang tinignan ko siya.

Itong ugali na ito, alam ko na kung saan nagmana—edi saan? Sa tatay niyang h*******k. “I know, baby, but before that, we need to go to the hotel to put our luggage first,” malumanay kong sabi sa kanya.

“You wait here, okay? I’ll just go get a cab for us,” I said to her, and tumango naman siya sa akin.

Meron naman siyang kasamang yaya kaya not to worry. Naglakad ako papunta sa unahan para kumuha ng taxi nang may mabangga akong matigas.

“O-omaygod, I’m so sorry, sir,” sabi ko at pinulot ang mga papers na nagkalat sa sahig. Nanigas ako nang tawagin niya ang pangalan ko, kaya hindi ako makatayo sa pagkakaluhod ko.

“Luna, is that you?” sabi niya. Pamilyar na pamilyar ang boses na iyon.

Dahan-dahan akong tumayo at humarap sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko o kung makakapagsalita pa ba ako. Bakit sa dinarami-rami ng araw, bakit ngayon ko pa nakita ang lalaking matagal ko nang gustong kalimutan?

“I’m sorry, my name is not Luna,” sabi ko, hindi ko pinahalata na nababalisa na ako kaya binigay ko kaagad sa kanya ang mga papel at akmang maglalakad na sana nang hawakan niya ang braso ko.

“No, I know it’s you, Luna. Come on, let’s talk,” mahinang sabi niya. Pakiramdam ko may nag-iba sa kanya ngayon, hindi ko lang alam kung ano.

“Excuse me! How many times do I need to tell you I’m not Luna? I don’t even know you,” sabi ko habang pilit na kumakalas sa paghawak niya sa braso ko.

Lumingon pa ako sa kinaroroonan nila Vianna, sana hindi niya kami makita. “Please stop grabbing me, bitawan mo ako,” sabi ko, at sa huling pagkakataon ay nakuha ko rin ang braso ko na namumula na.

“Luna, please talk to me… You’re still my wife, Luna. I didn’t sign the annulment papers,” sabi niya pa sa akin.

Nagulat ako. Bakit hindi ko alam na hindi pa kami annulled? Ang sabi ni atty. okay na lahat. Kailangan kong tawagan si Pearl mamaya; this is fucked up.

“Daddy!” sigaw ng bata ang nagpatigil sa kanya sa pagtingin sa akin. Napalingon rin ako sa bata—mukhang pinagloloko ako ng lalaking ito.

Malaki na pala ang bata na ito, kasing-kaedad lang sila ni Vianna. Bago pa siya makalingon sa akin, naglakad na ako pabalik kay Via. Sakto naman at mayroong taxi na huminto kaagad pagka-para ko.

Hindi pwedeng magkita si Via at Alex; dapat hindi niya malaman na mayroon kaming naging anak nang lumayas ako sa buhay niya.

“Mommy, who’s that guy you were talking to earlier?” she asked.

“Naku, baby, a random guy. Don’t worry, you won’t see him again,” sabi ko sabay halik sa buhok niya.

Kasabay ng pag-andar ng taxi palayo, hindi ko mapigilang mapabuntong-hininga habang mahigpit na hinahawakan ang nanginginig kong mga kamay. Sa rearview mirror, natanaw ko pa si Alex na nakatayo pa rin sa gilid ng daan, mukhang gulong-gulo at tila sinusubukang sundan ng tingin ang sasakyan namin. Agad kong iniwas ang paningin ko at binalingan ang anak ko na abala sa paglalaro ng bracelet niya.

Pagdating namin sa hotel, agad kaming umakyat sa aming kwarto para ayusin ang mga gamit. Hindi na ako nag-aksaya ng oras habang si Via ay abalang nanonood ng cartoons sa TV kasama ang yaya niya, pumasok ako sa banyo at nanginginig na kinuha ang cellphone ko mula sa bag. Mabilis kong hinanap ang contact ni Pearl at tinawagan siya.

Hindi pa tumatagal ng tatlong ring ay sinagot na niya ito.

“Hello, sis? Napa-tawag ka? Kakarating niyo lang ba diyan sa hotel?” bungad agad ni Pearl sa kabilang linya, medyo hiningal pa siya, parang galing sa pag-ikot sa ward nila sa ospital.

“Bes… we have a major problem,” nanginginig ang boses na panimula ko habang nakasandal sa pader. “Nakita ko siya. Si Alex. At ang mas malala… sinabi niyang hindi niya pinirmahan ang mga annulment papers namin. Wife pa rin daw niya ako, Bes! Paano nangyari yon? Sabi ng abogado natin dati, tapos na ang lahat!”

Natahimik ang kabilang linya ng ilang segundo bago narinig ang pagbuntong-hininga ni Pearl. “What? Anong ibig mong sabihin? Imposible, Luna. Inasikaso lahat ni Atty. Lana noon bago ka umalis papuntang States ha…”

“Yun din ang akala ko!” halos pumiyok na ang boses ko sa sobrang kaba. “At ang mas nakakatakot pa, may kasama siyang bata kanina. Kasing-edad lang ni Vianna. Kung hindi ako umalis agad, baka nakita pa niya ang anak ko. Pearl, natatakot ako. Ayokong sirain niya ulit ang buhay ko, lalo na ngayong kasama ko si Via.”

“Calm down, muna, Luna. Huwag kang mag-panic nang todo diyan,” pag-aalo ni Pearl, kahit ramdam ko rin ang tensiyon sa boses niya. “May duty pa ako rito sa ospital ngayon, pero pagtapos ng shift ko, didiretsohan ko diyan sa hotel niyo. Tatawagan ko rin si Atty. Lana mamaya para i-verify kung ano ang status ng mga dokumentong iyon. For now, stay inside the room. Huwag muna kayong lalabas ni Via, okay?”

“Sige, sige. Mag-ingat ka rito, Bes. Bilisan mo ha,” sabi ko bago ibaba ang tawag.

Napaupo ako sa gilid ng kama at napasabunot sa sarili kong buhok. Limang taon kong itinayo ang sarili ko, limang taong pinag-aralan kong kalimutan ang sakit at ang pang-iinsulto ng pamilyang iyon, tapos sa isang iglap lang, heto na naman ako—bumabalik ang takot na baka muli nilang agawin sa akin ang nag-iisa kong kayamanan.

Inayos ko ang ekspresyon ng mukha ko at lumabas para silipin si Via bago pa man siya magtaka kung bakit matagal ako sa loob. Nakangiti siyang lumingon sa akin habang kumakain ng chocolates.

Hinding-hindi ko hahayaang mangyari iyon, bulong ko sa sarili ko. Ibibigay ko ang lahat para kay Vianna, kahit sino pa ang humadlang.