LOGINSa gabi ng championship game ng kanyang asawa, na siyang star hockey player, matapos nitong maiuwi ang tropeo, hayagang itinakwil si Lori sa harap ng milyon-milyong manonood. Sa matinding pagkabigla, nasaksihan niyang ang kanyang matalik na kaibigan ang pinili ng asawa bilang bago nitong mate. Si Lori Steward ang pinakatapat na asawa at Luna na maaaring hilingin ng sinuman. Ngunit tila walang halaga ang lahat ng kanyang sakripisyo—hindi lamang dahil isa siyang Omega, kundi dahil itinuturing din siyang baog at hindi pa nakapagbibigay ng tagapagmana sa Alpha mula nang sila ay maging magkapareha. Ipinahiya si Lori, kinutya dahil sa kanyang katawan at pagiging baog, at pinaratangan pang nagtaksil sa kanilang itinuturing na “diyos,” si Alpha Silas. Ngunit hindi roon nagtapos ang kanyang kahihiyan. Ang pinakamalalim at pinakamadilim niyang trauma ay ibinunyag sa harap ng milyon-milyong tao—at alam ni Lori na iisa lamang ang taong maaaring nagtaksil sa kanya nang ganoon: ang kanyang matalik na kaibigan. Dahil sa paratang ng pagtataksil laban sa kanya, muntik nang batuhin si Lori hanggang mamatay. Binigyan siya ng ultimatum na agad lisanin ang pack nang walang dalang kahit isang maliit na bagay mula sa kanila. Halos hubaran siya nang tuluyan at hinabol ng mga mandirigma ng pack na minsan niyang minahal, ipinagtanggol, at itinuring na pamilya. Tumakbo si Lori na wasak ang puso, dala ang kanyang pagbubuntis at ang natitira niyang pag-asa. Ngunit isang bagay lamang ang nangingibabaw sa kanyang isipan. Paghihiganti. Sisiguraduhin niyang magbabayad silang lahat sa ginawa nila sa kanya.
View MoreLori Steward
“Buntis ako, Lori.”
Halos pabulong lamang ang boses ni Janie, at agad akong napalingon sa sobrang gulat. Kasabay nito, mabilis na napuno ng saya ang dibdib ko para sa pinakamatalik kong kaibigan.
“Janie! Oh, aking Goddess!”
Mabilis kong tinawid ang VIP suite at niyakap siya nang mahigpit.
“Napakagandang balita! Sobrang saya ko para sa’yo!”
Tumawa siya nang mahina, pero hindi iyon kasing saya ng inaasahan ko.
Napakunot ang noo ko habang bumibitaw ako sa yakap upang tingnan ang mukha niya.
May ngiti siya, pero hindi iyon umaabot sa kanyang mga mata.
“Kailan mo nalaman? Ilang buwan na? Sandali—sino ang ama?”
Hinawakan ko ang magkabilang kamay niya at hinila siya papunta sa sofa, halos hindi mapakali sa excitement.
“Sabihin mo sa akin ang lahat. Huwag mong iiwan kahit isang detalye. At please… sabihin mong mate mo ang ama!”
“Dalawang buwan.”
Hinaplos ni Janie ang emerald-green niyang damit bago naupo sa tabi ko.
“At ang ama…”
Bahagya niyang ikiniling ang ulo, habang isang kakaibang ngisi ang lumitaw sa labi niya.
“Malalaman mo mamaya ngayong gabi. At oo, mate ko siya.”
“Ano naman ang ibig sabihin niyan?”
Tumawa ako, medyo nalilito.
“Kilala ko ba siya? Kasama ba siya sa team?”
“Parang gano’n.”
Inilayo niya ang tingin at tumingin sa napakalaking bintana na nakatanaw sa ice rink.
Unti-unti nang napupuno ang apatnapung libong upuan ng arena, at siguradong wala nang bakanteng puwesto bago pa man magsimula ang laro.
Milyun-milyon pa ang nanonood mula sa kani-kanilang bahay.
At nakaramdam ako ng kakaibang bugso ng pagmamalaki sa dibdib ko.
Gabi rin ito ni Silas.
Ang gabing matatanggap niya ang championship medal dahil siguradong mananalo siya.
Lahat kami ay kumbinsido roon.
“May balita rin ako,” sabi ko.
Hindi ko namalayang umangat ang kamay ko patungo sa tiyan ko, pero agad akong huminto bago pa iyon tuluyang dumikit.
Ayokong makahalata siya.
Pero gustong-gusto ko na rin sabihin sa kanya.
Siya ang pinakamatalik kong kaibigan.
Ang pinakamalapit kong maituturing na pamilya bukod kay Silas.
“Pero hindi ko pa puwedeng sabihin. Gusto kong si Silas muna ang mabigla. Pagkatapos ng laro, habang hawak niya ang tropeo, iaanunsyo ko sa lahat.”
Biglang napalingon si Janie sa akin at bahagyang ikiniling ang ulo.
“Iaanunsyo ang ano?”
“Sabi ko nga, hindi ko pa puwedeng sabihin!”
Humagikgik ako nang pilya.
“Magtiwala ka sa akin. Ito ang magiging pinakamagandang gabi ng buhay natin. Dobleng selebrasyon.”
“Doble,” mabagal niyang inulit.
“Oo. Sa tingin ko nga.”
Pagkatapos ay tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, at sa pagkakataong iyon, tila totoo ang ngiting lumitaw sa mukha niya.
“Ang ganda mo ngayong gabi,” sabi ni Janie habang sinusuri ng tingin ang silver gown ko. “Hindi maaalis ni Silas ang mga mata niya sa’yo.”
“Sa tingin mo?”
Muli akong humarap sa salamin at inayos ang neckline ng damit ko.
“Gusto kong maging perpekto para sa kanya. Pinakamalaking gabi ito ng career niya.”
“Magiging gabi ito na walang makakalimot.”
Tumayo si Janie at inayos ang tila wala namang gusot sa kanyang damit.
“Kailangan ko nang pumunta sa upuan ko. Magsisimula na ang laro.”
Napakaganda ng laro.
Pinanood ko mula sa owner’s box—isa sa mga pribilehiyo ng pagiging asawa ng Captain—habang si Silas ay tila diyos sa ibabaw ng yelo at ang buong arena ay sumisigaw ng pangalan niya.
At kung ako ang tatanungin?
Diyos talaga siya sa ice rink.
“Crane! Crane! Crane!”
Kasabay nila akong sumigaw hanggang sa mangawit ang lalamunan ko.
Nakadikit ang mga palad ko sa salamin habang pinapanood ko siya.
Nang tumunog ang final buzzer at lumiwanag ang scoreboard para ipakita ang aming tagumpay, umiiyak na ako.
Masayang luha.
Luha ng pagmamalaki para sa asawa ko.
At luha para sa lihim na malapit ko nang ibahagi sa buong mundo.
Bumaba ako sa ice level habang malakas ang kabog ng dibdib ko.
Ginabayan ako ng mga staff patungo sa stage kung saan gaganapin ang trophy presentation.
Nasa rink pa si Silas, tumatanggap ng pagbati mula sa kanyang mga teammate at reporters.
Nagtagpo ang mga mata namin mula sa malayo.
Ngumiti ako nang malaki at kumaway.
“Lori.”
Lumapit siya sa akin.
Patungo sa stage.
Pero hindi niya ako hinalikan.
Hindi man lang niya ako hinawakan.
“Hindi ka pa dapat nandito sa ibaba.”
“Gusto ko lang maging malapit sa’yo. Nanalo ka, baby.”
Inabot ko sana ang kamay niya, pero agad niya iyong inilayo bago ko pa mahawakan.
“Silas? Anong problema?”
“Wala.”
Ang asul niyang mga mata, na dati’y laging mainit kapag nakatingin sa akin, ay malamig ngayon.
“Lumayo ka lang muna hanggang matapos ang ceremony. Kaya mo ba ‘yon?”
Masakit ang mga salita niya.
Pero tumango ako.
“Of course. Kung ano ang kailangan mo.”
May nangyari ba?
May nagpagalit ba sa kanya?
Gabi niya ito.
Walang dapat sumira sa tagumpay niya.
Kung gano’n…
ano ang nangyayari?
“Salamat sa lahat ng tumulong upang maging posible ang gabing ito,” sabi ni Silas.
Umalingawngaw ang boses niya sa buong arena matapos siyang bigyan ng medal at mikropono para sa kanyang speech.
“Sa mga teammates ko, sa coach ko, at sa pack ko.”
Huminto siya.
Muling sumabog sa sigawan ang buong arena.
“Hindi naging madali ang season na ito. Maraming balakid, distractions, at maging mga taong nagkunwaring sumusuporta sa akin habang palihim akong sinasaksak sa likod.”
Napakunot ang noo ko.
Bago iyon.
Tinitigan ko ang side profile niya mula sa kaunting distansya sa pagitan namin habang pilit akong nakangiti.
Nag-aalala na ako.
May nangyari ba talaga?
“Pero ang gabing ito ay hindi lamang tungkol sa hockey.”
Lumingon si Silas.
At sa akin tumigil ang kanyang mga mata.
“Ang gabing ito ay tungkol sa katotohanan.”
Nanlamig ako.
“Tungkol sa paglalantad sa mga kasinungalingang matagal nang nabubulok sa loob ng Glendale Pack.”
“Ano’ng ginagawa mo?” tahimik kong binigkas gamit ang mga labi ko.
Pero lalo lamang lumamig ang titig niya.
“Ang ating Luna,” patuloy ni Silas.
Bawat salita niya ay puno ng lason.
“Si Lori. Ang babaeng nakatayo sa harap ninyo. Suot ang mark ko. Nakatira sa bahay ko. Kumakain ng pagkain ko.”
Lumapit siya ng isang hakbang sa akin.
“Matagal na niya tayong niloloko.”
Biglang natahimik ang buong paligid.
Napakatahimik.
Naririnig ko ang sarili kong puso na mabilis na tumitibok.
“Silas, ano’ng…”
Tumawa siya bago muling humarap sa crowd.
“Ang babaeng ito…”
Huminto siya.
“Ang Omega na ito na kinaawaan ko at iniahon ko…”
Naramdaman kong nanigas ang buong katawan ko.
“…ipinagkakalat ang mga hita niya para sa kalahati ng pack.”
Parang huminto ang paghinga ko.
“Bago pa man kami naging mates, ibinebenta niya ang sarili niya sa mga miyembro ng pack para sa pera, parang isang ordinaryong puta.”
“Hindi…”
“At pagkatapos naming maging mates?”
Sumikip ang panga niya.
“Hindi pa rin siya tumigil.”
Nagsimulang umalingawngaw ang bulungan sa arena.
“Dahil tila hindi sapat ang isang lalaki para sa isang sirang babaeng tulad niya.”
“Hindi!”
Biglang kumawala sa bibig ko ang sigaw.
“Sinungaling ‘yan! Hindi ko kailanman… Silas, hinding-hindi ko gagawin ‘yon—”
“Kung gano’n, ipaliwanag mo ito.”
Itinuro niya ang napakalaking screen sa ibabaw ng rink.
At agad nanigas ang likod ko.
Ako iyon.
Hubad.
Nakasabog sa kama.
May kasamang isang lalaki na nakapatong sa akin habang nakikipagtalik sa akin.
Hindi malinaw ang kalidad ng video, pero walang duda.
Ako iyon.
Ang auburn kong buhok.
Ang mga kurba ng katawan ko.
Pati ang boses ko.
Ang mga ungol ko ay kaparehong-kapareho ng tunog ko sa tuwing nagtatalik kami ni Silas.
Isa-isang lumitaw ang mga litrato sa screen.
At bawat larawan ay mas lantad kaysa sa nauna.
Pero wala akong maalala.
Wala.
“Silas, hindi… hindi ‘yan…”
Nanginginig ako nang sobra kaya halos hindi na ako makatayo.
“Hindi ko maalala…”
Napasinghap ako.
“May nag-set up sa akin.”
“May nag-set up sa’yo?”
Malupit ang tawa ni Silas.
“Parehong palusot ng lahat ng cheater.”
Tumingin siya sa akin na para bang basura ako.
“Nakakaawa ka.”
Tinalikuran niya ako.
Humaharap siyang muli sa crowd.
“Ako, si Silas Crane, Alpha ng Glendale Pack at Captain ng team na ito, ay hayagang tinatanggihan si Lori Crane bilang aking mate at Luna.”
Parang may humiwa sa dibdib ko.
“Aalisin sa kanya ang kanyang titulo, posisyon, at karapatang manatili sa aking pack.”
Agad dumating ang sakit.
Parang may puwersang pumunit sa loob ko.
Nanghina ang mga tuhod ko at tuluyan akong lumuhod sa sahig.
“Silas…”
Napasinghap ako.
“Please…”
Hindi ako makabuo ng salita.
Pero sa halip na lumapit sa akin, iniunat niya ang isang kamay sa gilid ng stage.
At lumakad si Janie papunta sa kanya.
Hinawakan niya ang kamay ni Silas.
At hinila siya nito sa dibdib niya.
“May isa pa akong announcement,” sabi ni Silas sa isang matagumpay na tinig.
“Ngayong gabi, inaangkin ko ang tunay kong mate.”
Parang huminto ang mundo ko.
“Ang destined mate ko…”
Hinigpitan niya ang hawak kay Janie.
“Si Janie Sims.”
Hindi ako makahinga.
“At hinihintay namin ang aming unang anak.”
Ngumiti sa akin si Janie.
At walang tunog na binigkas gamit ang kanyang mga labi:
“Congratulations, Lori.”
Lumawak ang ngiti niya.
“Sa wakas, nakuha mo rin ang nararapat sa’yo.”
Lori StewardNakatayo lang ako roon na parang tanga habang muling nababasag ang puso ko.Pinapanood kong idiniin ni Silas si Janie sa boards ng rink na parang siya lang ang babaeng naging mahalaga sa buong mundo.Gumagala ang mga kamay niya sa kurba ng balakang ni Janie habang nakapulupot ang mga daliri nito sa buhok niya.At naramdaman ko na naman ang pamilyar na hapdi sa likod ng mga mata ko.Ipinangako ko sa sarili kong hindi na ako iiyak dahil sa kanya.Pero naroon pa rin iyon.Isang luha ang dumulas sa pisngi ko bago ko pa naisip na punasan iyon.“Umiiyak ka.”Napapitlag ako sa boses ni Dante.At doon ko naalala na nasa likod ko pala siya sa buong oras na iyon.Nang humarap ako sa kanya, nakatitig na siya nang matindi sa akin.“Hindi ako umiiyak…”Maliit ang boses ko.“Masakit silang tingnan, oo.”Tapat kong sinabi sa kanya.“Pero umiyak dahil sa kanya?”Umiling ako.“Hindi na ulit.”“Masakit…”Mahina niyang inulit.Pagkatapos ay lumapit siya ng isang hakbang.Sapat para maamoy k
Lori Steward“Agad kang magsisimula bilang medic ng team. Ibibigay ko sa’yo ang training schedules namin.”Huminto siya at sinalubong ang mga mata ko mula sa kabilang dulo ng breakfast table.“Sigurado akong alam mo na ang schedule, pero para pormal lang.”Halos walang tunog ang kubyertos niya habang ginagamit iyon sa plato.“Huwag kang male-late. Huwag kang magpapakita ng kahinaan. At huwag mong asahang papasok tayo roon bilang mag-asawa.”Tinitigan ko si Dante mula sa kabilang bahagi ng mesa.Parang papel ang lasa ng pagkain sa bibig ko.Dalawang linggo na ang lumipas mula nang ikasal kami, at pakiramdam ko ay nabubulok lang ako sa mansyon na ito kasama niya habang nagpapagaling.Dito rin dinadala ang mga doktor para sa antenatal checkups ko.Hanggang ngayon, sinusubukan ko pa ring tanggapin ang katotohanang asawa na ako ngayon ng isang billionaire ilang linggo lamang matapos akong ipahiya ng sarili kong mate.“Hindi ko naman inaasahang hahawakan mo ang kamay ko,” tahimik kong sabi
Lori Steward“Kailangan mong basahing mabuti ang lahat ng terms and conditions ng kontrata bago mo ito pirmahan.”Inilapag niya ang dokumento sa hospital bed habang kumakain ako ng almusal.“Hindi ako nagbibigay ng second chances.”Matigas at malamig ang boses niya, katulad noong nakaraang gabi.Nakatayo siya sa harap ko, hawak ang isang panulat, at mukhang hindi man lang siya nakatulog kahit isang minuto.Ako naman, halos hindi rin nakapikit.Buong gabi kong pinag-isipan kung ano ang mga posibilidad ko at kung ano ang maaaring ibig sabihin ng kasunduang ito para sa buhay ko.Isa-isa kong binasa ang mga nakasulat sa kontrata, marahang binibigkas ang mga salita habang lalo akong nagugulat sa bawat susunod na clause.“…bawal mahulog ang loob sa isa’t isa.”Inaasahan ko na ang clause na iyon.“…mananatiling lihim ang kasal hanggang sa magdesisyon si Dante na maaari na itong ihayag.”Hindi rin iyon masyadong mahirap para sa akin.“…aakuin ni Dante ang buong legal at financial responsibili
Lori Steward“Ang mga anak ko… Oh, Goddess. Sila ba… sila ba…?”Agad akong napabangon, at mabilis na gumalaw ang mga kamay ko sa paligid ng tiyan ko. Pilit kong inaalam kung may nararamdaman akong sakit doon, kung ayos lang sila, kung sila ba ay—“Maayos ang mga baby mo, ma’am. At maituturing iyong isang himala matapos ang lahat ng pinagdaanan ng katawan mo.”May narinig akong boses sa tabi ko.Hindi ko man alam kung sino ang nagsasalita, agad kong naramdaman ang matinding ginhawang kumalat sa dibdib ko.At doon ko nagsimulang maramdaman ang lahat ng iba pang sakit nang sabay-sabay na bumalik sa alaala ko ang mga nangyari noong championship night.Masakit ang puso ko.Parang may napakalalim na butas doon na iniwan ng rejection ni Silas.Sobrang sakit na kusang tumulo ang mga luha mula sa gilid ng mga mata ko.Pero alam kong hindi iyon ang dapat kong isipin ngayon.Maayos ang mga baby ko.Iyon lamang ang mahalaga.Ligtas sila.Malusog.Hindi sila napatay ng pack na dapat sana’y nagpopr


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.