บทที่ 3 ไทเรส

บทที่ 3

ไทเรส

2 ปี ก่อน ดี.ดี.

“ไพ โทษทีที่มาช้า ไปกันเถอะ”

“อา ไม่เป็นไร”

ไพเรนทร์ลุกจากที่นั่งในห้องสมุดตามกลุ่มเพื่อนไปตามที่นัดกันไว้ มหาวิทยาลัยเป็นสถานที่แสนมหัศจรรย์ ขนาดคนมืดมนไม่เข้าสังคมอย่างเขา ยังมีคนประเภทพลังงานเหลือล้นเก็บมาเข้ากลุ่มได้

“ว่าแต่คนที่นั่งกับนายเมื่อกี้ไม่ใช่ไทเหรอ นายรู้จักเขาด้วย?”

“ไท?” ไพเรนทร์หันกลับไปมองโต๊ะที่เขาเพิ่งลุกจากมา เพื่อนของเขาคงจะหมายถึงคนที่เดินมานั่งเล่นโทรศัพท์เงียบ ๆ เพราะไม่เหลือที่ว่างที่อื่นแล้ว “ไม่อ่ะ เพื่อนนายเหรอ?”

“หา? อย่าบอกนะว่านายไม่รู้จักไทเรส”

“นั่นมันเดือนคณะเลยนะเว้ย ได้ตามข่าวบ้างไหมเนี่ย”

“เห็นว่าเป็นตัวเต็งเดือนมหา’ลัยด้วยนะ แต่ดันเป็นพวกพูดน้อยไม่สนใจโลกนี่สิ บุคลิกไม่เหมาะเลยชวดตำแหน่งไป”

“ไม่สนใจโลก... จะว่าไปก็คล้าย ๆ นายเลยไม่ใช่หรือไง ไพ?”

“งั้นเหรอ” ไพเรนทร์ตอบส่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเป็นพวกไม่สนใจโลกแบบที่เพื่อนว่าจริง ๆ นั่นแหละ ไพเรนทร์ไม่ได้รู้สึกอยากจะรู้เลยว่าใครเป็นเดือนเป็นดาว เหตุใดเขาต้องสนใจคนเหล่านั้นด้วยเล่า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่ชื่อว่าไทเรสนั้นมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นสมกับที่เป็นเดือนคณะอย่างแท้จริง

“เอ่อ นาย… ไทเรสสินะ”

ไพเรนทร์มองคนตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ เขายิ่งจำหน้าคนไม่ค่อยเก่งอยู่ด้วย แต่ด้วยรูปลักษณ์สูงหล่อขาวตี๋กับสีหน้าเฉยเมยไม่แยแสใครคงจะหนีไม่พ้นเดือนคณะที่เพื่อน ๆ พูดถึงกัน

“ไทก็พอ” ดวงตาที่ติดจะตี่แต่กลับเรียวคมเสริมให้ใบหน้าทรงรีดูเท่ห์ทรงเสน่ห์เหลือบมองป้ายชื่อพนักงานบนอกของอีกฝ่าย “ไพเรนทร์”

“...เรียกไพเฉย ๆ ก็ได้”

คำว่าโลกกลมคงไม่ได้มีไว้แค่เพื่อเปรียบเปรย ไพเรนทร์สมัครงานพิเศษที่ร้านอาหารกลางคืนใกล้มหาวิทยาลัยเพื่อหารายได้เสริมมาประทังชีวิตนักศึกษา ไม่นึกเลยว่ามาทำงานวันแรกก็จะเจอเพื่อนพนักงานฝึกหัดเป็นเดือนคณะ ว่าแต่ไม่ใช่ว่าพวกเดือนถ้าอยากจะหาเงินมีวิธีอื่นที่สบายและได้เงินเยอะกว่าอย่างถ่ายโฆษณาอะไรเทือกนั้นหรอกหรือ

“เอ้า! พวกเด็กใหม่ มาฟังทางนี้”

พนักงานประจำซึ่งมีหน้าที่ดูแลพนักงานใหม่เรียกคนทั้งสอง

“อื้ม ดี แต่งตัวเรียบร้อยดีมาก” รุ่นพี่พนักงานกวาดสายตามองรุ่นน้องทั้งคู่จนไปสะดุดที่ป้ายชื่อ “ไทเรสเหรอ? ชื่อฝรั่งชะมัด ชื่อคนไทยควรจะเป็นไทเรศอะไรทำนองนั้นสิ”

“ตอนแรกก็จะชื่อนั้น แต่แม่อยากให้โกอินเตอร์” ไทเรสตอบหน้าตาย

รุ่นพี่หลุดขำพรืดออกมา “ฮ่า ๆ อะไรกันล่ะนั่น ว่าแต่ชื่อพวกนายสองคนแยกกันก็ไม่เท่าไร พอมาอยู่ด้วยกันแล้วตลกเป็นบ้า ไทเรศกับไพเรนทร์ ทุเรศกับพิเรนทร์ ฮ่า ๆ ๆ”

“…”

“…”

ทั้งไพเรนทร์และไทเรสมองรุ่นพี่กุมท้องหัวเราะลั่นด้วยสายตาว่างเปล่า แม้ในใจจะแอบเห็นด้วยเล็ก ๆ แต่สำหรับคนพูดน้อยเป็นทุนเดิมอย่างพวกเขานั้นไม่มีความเห็นให้กับมุกตลกนี้จริง ๆ

และนั่นก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ไพเรนทร์ได้พูดคุยกับไทเรส แม้ทั้งคู่จะเป็นคนเงียบ ๆ เหมือนกัน แต่ด้านความนิยมนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไทเรสแค่ยืนอยู่เฉย ๆ ก็เป็นตัวเรียกลูกค้าแล้ว ระหว่างทำงานที่นี่ไพเรนทร์ยังเห็นแมวมองมาทาบทามให้เขาไปเป็นนายแบบบ้างล่ะ เป็นดาราบ้างล่ะ แต่ไทเรสก็เมินเฉยแล้วทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารแห่งนี้ต่อไป

ไพเรนทร์มืดมน ไทเรสเงียบขรึม ด้วยความที่ทั้งคู่มีนิสัยเช่นนี้ แม้จะอยู่คณะเดียวกันและทำงานพิเศษที่เดียวกัน ก็ไม่ได้สนิทสนมกันเท่าไรนัก ไพเรนทร์เองก็พอใจกับสถานะคนรู้จักผิวเผิน เขาไม่ได้ต้องการรู้จักคนเยอะ ยิ่งเป็นตัวดึงดูดสายตาอย่างไทเรส เขายิ่งไม่ค่อยอยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว

แต่แท้จริงแล้ว สาเหตุที่ไพเรนทร์พยายามตีตัวออกหากจากไทเรส เริ่มมาจากเหตุการณ์หนึ่ง…

ในที่สุดก็เลิกงานเสียที

วันนี้มีลูกค้าเมาไม่ยอมกลับ เขาเลยต้องรอปิดร้านจนดึกดื่น พรุ่งนี้มีคาบเรียนช่วงเช้าเสียด้วย

ไพเรนทร์เดินโซเซเข้าไปเก็บของในห้องพนักงานด้วยความเหนื่อยอ่อน มีคนประตูเปิดตามหลังเขามา คงจะเป็นไทเรส พวกรุ่นพี่กลับกันไปหมดแล้ว ทิ้งงานล่วงเวลาไว้ให้เด็กใหม่อย่างพวกเขา

โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อมือของไพเรนทร์ถูกดึงไปข้างหลัง ไพเรนทร์รีบกระชากมือกลับด้วยความตกใจ แต่เขากลับสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้

“ทะ ไท?”

ไทเรสยกข้อมือข้างนั้นของเขาขึ้นไปดูใกล้ ๆ ดวงตาเรียวคมจ้องเขม็ง ร่างสูงตัดสินใจปลดนาฬิกาข้อมือของอีกฝ่ายออก

ไพเรนทร์เบิกตากว้าง นาฬิกาข้อมือของเขาเป็นนาฬิการาคาถูกยี่ห้อทั่วไปที่หาได้ตามท้องตลาด ขโมยไปก็ขายไม่คุ้มค่าเหนื่อยจากการปล้นเสียด้วยซ้ำ เช่นนั้นแล้ว จุดประสงค์ของไทเรสคือ…

สายนาฬิกาเส้นหนาถูกปลดออก เผยร่องรอยที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลัง บนข้อมือขาวซีดเต็มไปด้วยเส้นสีแดงนับสิบเส้น รอยกรีดข้อมือ ร่องรอยแห่งความลังเลที่จะจากโลกนี้ไปของไพเรนทร์

ไทเรสปรายตาจากข้อมือมาจ้องสบไพเรนทร์ แววตาเฉยเมยของเขาดูเหมือนจะ…กำลังโกรธ?

ไทเรสไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ยึดข้อมือของไพเรนทร์ไว้อย่างนั้น ล้วงในกระเป๋าหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาติดลงบนข้อมือของไพเรนทร์แล้วออกจากห้องพนักงานไป

ไพเรนทร์ได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม เมื่อครู่เขาตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ทั้งยังกลัวที่ความลับถูกเปิดเผย ความเหนื่อยล้าก็ยิ่งบีบเค้นให้ใจสับสน

ไพเรนทร์มองประตูที่ไทเรสจากไป สลับกับมองพลาสเตอร์บนข้อมือของตนเอง

ผู้ที่อยากจากไปอย่างสงบย่อมไม่ต้องการให้คนอื่นล่วงรู้ความในใจ ไม่ต้องการความเห็นอกเห็นใจและการเยียวยา

เขาหวาดกลัวตัวแปรที่อาจจะฉุดรั้งเขาจากความตาย

ไพเรนทร์ไม่ได้เกลียดไทเรส แต่เขาต้องหนีจากอีกฝ่าย

“ไทเรส แลกไลน์กัน”

“มาเมกเฟรนด์ เอ้ย! ไว้ติดต่อเรื่องงานน่ะ”

เอาอีกแล้ว วันนี้ก็ยังคงเป็นวันที่น่ารำคาญเหมือนกับทุก ๆ วัน ไทเรสเดินหนีกลุ่มคนที่คอยตามรังควานเขาในคณะ คนพวกนี้พยายามแลกช่องทางการติดต่อส่วนตัวกับเขา บางคนยังเคยทักเขาในช่องทางอื่นมาแล้วแต่โดนไทเรสเมิน จึงมาเดินตามเขาต้อย ๆ อย่างในตอนนี้

กัดไม่ปล่อยอย่างกับฝูงซอมบี้ไร้สมอง

ร่างสูงสาวเท้าไปยังพื้นที่ซึ่งเงียบสงบที่สุด ห่างไกลจากผู้คนในยุคที่เทคโนโลยีเข้าครอบงำการใช้ชีวิตมากที่สุด ห้องสมุด

แต่แน่นอนว่าของแค่นี้ไม่ทำให้เขาสลัดพวกคนที่มาเกาะแกะหลุด ไทเรสกวาดตามองหาบริเวณที่นั่งในมุมมืดที่ไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจ

มีคนนั่งอยู่งั้นหรือ…

ช่างสิ อย่างไรที่นั่งที่อื่นก็เต็มเกือบหมดแล้ว ดีเสียอีกเขาจะได้ทำเป็นมากับเพื่อน ให้คนพวกนั้นไม่กล้ารบกวน

ไทเรสลากเก้าอี้ที่ว่างอยู่นั่งลงโดยไม่ถามตามมารยาท แต่อีกฝ่ายดูจะไม่รู้ตัวว่ามีคนมานั่งอยู่ข้าง ๆ เสียด้วยซ้ำ ไทเรสถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็รอดพ้นจากฝูงซอมบี้เสียที

แม้จะเป็นมุมมืด แต่ก็เป็นพื้นที่สาธารณะ ไม่มีคนไทยคนไหนไม่ชอบมานอนตากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำฟรีหรอก แต่กลับกลายเป็นว่าบริเวณนี้ไม่มีคนผ่านมาเลยสักคน

ไทเรสแอบชำเลืองมองคนด้านข้าง เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในรุ่นของตน แต่ถึงมีไทเรสก็ไม่ได้สนใจ อีกอย่าง อีกฝ่ายก็ดูมืดมนจืดชืด ไว้ผมหน้าม้าปรกใบหน้า และยังแผ่รังสีไม่น่าคบหาอีกต่างหาก เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วไปที่ไม่มีอะไรดึงดูดสายตาสักเท่าไรนัก มีแค่ผิวซึ่งขาวจนซีดที่ดูสะดุดตาเพียงเล็กน้อย

ชายหนุ่มเอะใจ หรือว่าเจ้าหมอนี่จะเป็นขั้วตรงข้ามกับเขา พวกที่ผู้คนไม่อยากเข้าใกล้

บนโต๊ะเกิดแรงสั่นสะเทือน โทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายส่งสัญญาณแจ้งเตือน สายตาของไทเรสไวกว่าความยับยั้งชั่งใจ เขาได้แอบดูข้อความส่วนตัวของอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว

ใบสมัครพนักงานเสิร์ฟงั้นหรือ…

ไทเรสกวาดสายตาไปทั่วโรงอาหาร จนไปสะดุดเข้ากับสีขาวซีด

เจอแล้ว มานั่งอยู่นี่เอง!

เดือนคณะผู้ขยาดตำแหน่งของตนเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านหลังของเจ้าหนุ่มมืดมน ตอนนี้คนคนนี้เปรียบเสมือนยันต์กันภัยสำหรับเขา เป็นยาไล่แมลงที่จะคอยแผ่ออร่ามืดมนปัดเป่าพวกเหลือบไรที่ตามเกาะแกะรังควานเขาไปให้พ้น

พักหลังมานี้ ไทเรสมักจะมองหาอีกฝ่ายเพื่อวนเวียนอยู่ไม่ไกลจนกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว นอกจากจะเป็นตัวไล่คนแล้ว การที่ได้อยู่ใกล้อีกฝ่ายยังทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย แม้จะไม่เคยพูดคุยกันสักคำ แค่มองหน้ากันยังไม่เคยเลยด้วยซ้ำ เหมือนการไม่ก้าวก่ายความเงียบของกันและกันกลายเป็นกฎในการอยู่ร่วมกันของพวกเขาโดยไม่ต้องมีใครบอกไปแล้ว

ไทเรสแอบชะเง้อมองหน้าจอโทรศัพท์ของอีกฝ่ายด้วยความเคยชิน เขารู้ว่านี่เป็นนิสัยที่ไม่ดีนัก แต่เขากลับไม่เคยทนความอยากรู้ได้ว่า วันนี้เจ้าคนมืดมนจะดูของน่าเบื่ออะไรอีก

ชายหนุ่มกลับต้องชะงักงัน ดวงตาเรียวตวัดมองอีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง เขาควรจะทำลายกฎ เข้าไปพูดคุยกับอีกฝ่ายไหม แล้วหากเขาทำลายความเงียบแสนสงบนี้ลงแล้วอีกฝ่ายหนีเขาไปล่ะ...

“ไพ คลาสต่อไปจะเริ่มแล้ว!”

“อืม ขอบใจมาก” ไพเรนทร์ขานรับแล้วเก็บของเข้ากระเป๋า

ไม่ อย่าเพิ่งไป…

มือเรียวเอื้อมออกไปในวินาทีสุดท้าย แต่อีกฝ่ายกลับอยู่ไกลเกินกว่าที่เขาจะไขว้คว้า เป็นเพราะเขาตั้งกฎเกณฑ์งี่เง่าปัญญาอ่อนขึ้นมา จึงไม่สามารถเข้าถึงอีกฝ่ายได้

ไทเรสตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความออกไป

‘ยังรับพนักงานเสิร์ฟไหมครับ?’