บทที่ 4 ซอมบี้และเจ้านาย

บทที่ 4

ซอมบี้และเจ้านาย

วันแห่งอุบัติการณ์หมอกโลหิต

“เกิดอะไรขึ้น?!”

“หอพักมันหายไป... จู่ ๆ ก็หายไปเลย!”

“แล้วต้นไม้พวกนี้มาจากไหน? ทำไมถึงมีป่ามาโผล่ตรงนี้ได้ล่ะ หอพักหายไปไหน?!”

รอบด้านเต็มไปด้วยความอลหม่าน เสียงจากทุกทิศทางฟังดูก้องชอบกล พาให้ไทเรสปวดศีรษะยิ่งกว่าเดิม

ศีรษะ…

ไพ!!

“…”

ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากลำคอของเขา เขามาช้าไป กว่าจะรู้ว่าไพอยู่ที่ไหน กว่าจะวิ่งมาถึงหอพัก ร่างของไพก็…

ไทเรสกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ น้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหล…

ไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นเลือด

ใช่แล้ว ในตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นร่างที่กำลังร่วงโรยลงมาจากดาดฟ้าหอพัก เขารู้แค่ว่าต้องวิ่งไปหาไพเรนทร์ให้ได้ และดูเหมือนว่าศีรษะของพวกเขาจะชนกันอย่างแรง พวกเขาทั้งสองตายแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

แล้วทำไมหัวของเขาถึงได้ปวดเช่นนี้กัน ทำไมเสียงโหวกเหวกโวยวายถึงได้กวนใจเขามากกว่าปกติถึงเพียงนี้ ภายในร่างของไทเรสปวดตุบทั่วทุกอณูสร้างความอึดอัดทรมานเกินบรรยาย

ราวกับว่า มีอะไรบางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมา

“ไท ไทจริง ๆ ด้วย!”

“ว้าย! เลือดเต็มไปหมดเลย นายบาดเจ็บเหรอ?”

หญิงสาวสองคนที่ไทคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนร่วมคณะช่วยกันพลิกตัวเขาขึ้นมา ไทเรสจึงได้เห็น ทุกอย่างกลายเป็นสีแดง เบื้องหน้าของเขาแทนที่จะเป็นหอพักซึ่งไพเรนทร์เพิ่งจะกระโดดลงมากลับกลายเป็นป่าสนสูงชะลูด ตามกิ่งใบยังเคลือบชั้นหิมะที่ละลายอย่างรวดเร็วเมื่อแวดล้อมด้วยอากาศร้อนอบอ้าวของประเทศไทย กลายเป็นสายฝนเม็ดโตตกโปรยปรายลงมา ความขัดแย้งแห่งภูมิประเทศเหล่านี้ดูราวกับภาพตัดต่อ โดยรอบเต็มไปด้วยผู้คนกรีดร้องวิ่งหนีซากศพร่างชุ่มเลือดเดินได้ นี่เขาหลุดเข้ามาในฉากกองถ่ายภาพยนตร์ซอมบี้หรืออย่างไรกัน

“ลุกไหวไหม? รีบหนีกันเถอะ พวกซอมบี้ใกล้เข้ามาแล้ว”

ซอมบี้? คนพวกนี้พูดอะไรกัน นี่เขาอยู่ในกองถ่ายจริง ๆ หรือ?

หญิงสาวทั้งสองช่วยพยุงไทเรสให้ลุกขึ้นยืน คนหนึ่งกลับกรีดร้องเสียงดังลั่นจนไทเรสแก้วหูสั่น

“ไท! นาย นายทำอะไร?!”

ไทเรสขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไร

กลิ่นคาวลอยโชยเตะจมูก รสชาติจืดชืดอมหวานปะแล่ม ๆ ที่ไม่รู้จักอบอวลอยู่ในปาก ให้ความรู้สึกเหมือนกัดเนื้อวัวดิบสอดไส้สนิม เป็นรสชาติที่น่าสะอิดสะเอียน แต่ลึก ๆ ในใจกลับบอกให้เขาขบเคี้ยว ให้เขากัดกิน และกลืนมันลงคอ

สิ่งที่อยู่ในปากของเขาคือมือของหญิงสาวคนที่กรีดร้อง

“ตา… รูม่านตาของเขาขยายค้างไปแล้ว ไทเรสตายไปแล้ว เขาเป็นซอมบี้!”

หลังจากอุบัติการณ์หมอกโลหิต ซอมบี้ที่ไม่รู้ว่ามีจุดเริ่มต้นมาจากไหนก็กระจายตัวอยู่ทั่วทุกแห่งหน แผ่นดินปะปนมั่วไปหมดจนไม่รู้แล้วว่าพื้นบริเวณที่กำลังเหยียบอยู่เคยเป็นผืนดินของประเทศใดมาก่อน มนุษย์ที่เหลือรอดไม่ว่าจะถูกวาร์ปมาจากชาติไหนต่างก็มารวมตัวกัน ช่วยกันสร้างปราการ ก่อตั้งค่ายผู้รอดชีวิตขึ้นชั่วคราวเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์เฉพาะหน้า

แต่กระนั้น ส่วนหลักในพื้นที่ที่ไทเรสอยู่ก็เคยเป็นมหาวิทยาลัยมาก่อน ประชากรในป้อมปราการส่วนใหญ่จึงเป็นนักศึกษา ข่าวลือเรื่องที่เขากลายเป็นซอมบี้แพร่สะพัดในหมู่คนพวกนั้น แม้เขาจะไม่ได้มีรูปลักษณ์ภายนอกเป็นซากศพเละเทะและไม่ได้มีดวงตาเหลือกลอยเหมือนซอมบี้ทั่วไป อีกทั้งไทเรสยังควบคุมสตินึกคิดของตัวเองได้ เขาก็ยังคงเป็นที่หวาดกลัวของมนุษย์คนอื่นอยู่ดี ไม่มีค่ายผู้รอดชีวิตค่ายไหนต้อนรับซอมบี้อย่างเขา ซ้ำยังโดนทำร้ายไล่ตะเพิดเนื่องด้วยนึกว่าเขาจะบุกโจมตี

ไทเรสรอนแรมอยู่ในสมรภูมิแห่งความตาย วนเวียนท่ามกลางผีดิบเดินได้ ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงเป็นซอมบี้ตัวเดียวที่ยังมีสติรู้คิด ไทเรสจึงต้องคอยเฝ้าสังเกตซอมบี้ตัวอื่นเพื่อความอยู่รอด

ซอมบี้พวกนี้ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวสะเปะสะปะ แต่แท้จริงแล้วมีระเบียบแบบแผนอยู่ พวกมันมักจะเคลื่อนตัวกันเป็นกลุ่ม แต่ละกลุ่มหลังจากทำลายเป้าหมายสำเร็จก็จะเดินเซื่องซึมอยู่ที่เดิม สักพักจึงเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียวกันอย่างเร่งรีบ ไปทำลายล้างเป้าหมายถัดไป แล้วก็วนเวียนเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ไทเรสจึงเข้าใจว่าซอมบี้เหล่านั้นทำตามคำสั่งของใครสักคน แต่เขาไม่เคยเห็นหรือสัมผัสถึงตัวผู้ที่ควบคุมพวกมันได้เลยสักครั้ง

แล้วตัวเขาเล่า ไม่มีผู้ควบคุมหรือ?

นอกจากเรื่องพฤติกรรมของฝูง ไทเรสยังได้รู้ว่าการดำรงอยู่ของซอมบี้นั้นต้องใช้พลังงาน ส่วนมากรับพลังงานมาจากการกินมนุษย์เพื่อให้ได้ริ้วพลังสีดำบางอย่าง หากริ้วพลังนั้นหมดไปจากร่าง ร่างของซอมบี้ก็จะเน่าสลาย กลับสู่ซากศพไร้ลมหายใจ

ในตัวเขาเองก็มีพลังสีดำที่ว่านี้เช่นกัน และมันก็กำลังจะหมดลง

แต่ไทเรสไม่อยากฆ่าคน

รสชาติมือของหญิงสาวยังติดอยู่ที่ลิ้น นึกถึงทีไรไทเรสก็คลื่นไส้จนแทบจะอาเจียน แต่ร่างกายกลับย้อนแย้งกับความคิด เนื้อตัวของเขาเต้นลิงโลดด้วยความหิวกระหายทุกครั้งเมื่อได้กลิ่นคนเป็น

เขาไม่อยากหายไปโดยที่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เขายังมีสติสำนึกแห่งความเป็นมนุษย์อยู่ เขาต้องมีโอกาสกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้สิ

แต่นั่นเป็นแค่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ไทเรสรู้ดีกว่าใครว่าเขานั้นตายไปแล้วจริง ๆ และเขาก็หาหนทางอื่นนอกจากการกินมนุษย์เพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองหายไปตลอดกาลไม่ได้อีกแล้ว ไทเรสเดินลึกเข้าไปในซากป่าสน ล้มตัวลงนอนระหว่างรากไม้ใหญ่ เลือกที่นอนหลับสุดท้ายอันสงบเงียบที่สุดเหมือนได้กลับไปอยู่ในห้องสมุดอีกครา

ไทเรสถอนหายใจ เขาคิดถึงความสงบยามเมื่อได้นั่งเงียบ ๆ อยู่รอบตัวไพเรนทร์เหลือเกิน

ฉันขอโทษที่ช่วยนายไว้ไม่ได้ ไพเรนทร์

ไอสีดำริ้วสุดท้ายเหือดหาย วาระสุดท้ายของซอมบี้ได้มาถึงแล้ว

ไทเรสเบิกตาโพลง พลังแข็งแกร่งอัดแทรกเข้ามาในร่าง ทุกสัดส่วนรู้สึกไร้เทียมทานราวกับเขาเป็นยอดมนุษย์ ไม่สิ เป็นยอดซอมบี้!

ซอมบี้ไทเรสไม่สลายหายไป ด้วยพลังที่ได้รับมาเขาคงจะอยู่ได้ไปอีกหลายวัน

ชั่วจังหวะที่ไทเรสกำลังจะหมดพลังตาย ก็จะมีพลังส่งมาให้เขาอยู่เสมอ ไทเรสเริ่มตั้งข้อสงสัย ในเมื่อซอมบี้ตัวอื่นถูกควบคุมโดยพลังงานสีดำนี้ หรือว่าคนที่ส่งพลังมาให้เขาจะเป็นเจ้านายของเขา

ไทเรสจึงทำลายล้าง ต่อยต้นสนล้มเกลื่อนป่า มุ่งมั่นใช้พลังจนหมดเพื่อให้เจ้านายส่งพลังมาอีกครั้ง

เห็นแล้ว ทางนั้น!

ไทเรสใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดที่มีติดตามร่องรอยแห่งริ้วพลังที่มองไม่เห็นจนออกนอกพื้นที่มหาวิทยาลัย ผ่านสมรภูมิคนเป็นและคนตาย หนีทหารและฆาตกร ปีนเขา ลงห้วย ทำทุกวิถีทางเพื่อตามร่องรอยที่เขาสัมผัสได้

ผ่านไปหลายปี จนสิ้นสุดขอบแผ่นดินเขาก็ยังไม่เจอเจ้านาย ไทเรสตัดสินใจกระโดดออกจากผืนดิน ว่ายน้ำตามร่องรอยของเจ้านายไป มหาสมุทรกว้างใหญ่ลึกล้ำแฝงไปด้วยภยันตรายมากมาย ไทเรสเคยถูกฉลามกัดจนขาขาดเนื้อแหว่งไปหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาบาดเจ็บทพลังของเจ้านายก็จะมาช่วยเยียวยาจนร่างกายกลับมามีสภาพเดิม ซอมบี้ว่ายน้ำผ่านคลื่นไม่รู้จบ เขาหมดแรงจนจมลงไปนอนอยู่ใต้ก้นสมุทรอยู่หลายครั้ง แต่เขาไม่มีวันตาย ตราบใดที่เจ้านายยังมีชีวิตอยู่เขาก็ไม่มีวันตาย

ผ่านไปกี่ปี ไม่มีใครมานับให้ซอมบี้อย่างเขาฟัง แต่เขาเห็นการต่อสู้มามาก เขาเข้าใจว่าทำไมมนุษย์ถึงต้องฆ่ากันเองในยุคโลกาวินาศแบบนี้

เพราะผู้สังหารจะได้รับชีวิตของคนที่ตาย กลายเป็นนายแห่งผู้ถูกสังหาร

ไทเรสหวังว่าผู้ที่ ‘สังหาร’ เขาจะยังมีชีวิตอยู่

ค่ายกักกันไอทมิฬ เขตการปกครองที่สิบเอ็ด

“เฮ้ย! ตื่นสิวะ”

ไพเรนทร์เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าช่างพร่ามัวราวกับอยู่บนยอดเขาอันปกคลุมไปด้วยไอหมอกหนา

“ให้ตายสิ! ช่วงนี้ชักจะบ่อยเกินไปแล้วนะ อย่าให้ฉันจับได้นะว่าแกแกล้งเป็นลมเพื่อที่จะอู้งานน่ะ”

จริงสิ ก่อนหน้านี้เขากำลังล้างห้องน้ำในค่ายกักกัน แล้วจู่ ๆ ภาพก็วูบดับไป ไพเรนทร์ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่เขากลับวิงเวียนจนต้องล้มลงไปใหม่ เขานั้นมีพาหะของโรคธาลัสซีเมียตามฉบับของคนไทย บางครั้งที่กินธาตุเหล็กไม่เพียงพอก็ทำให้โลหิตจางจนวูบไปได้บ้าง แต่ก็ไม่ควรจะบ่อยเท่านี้ ในตอนนี้ไพเรนทร์รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเหมือนกับพลังงานถูกสูบออกไปจากร่าง ไม่ต่างจากตอนที่ถ่ายเทพลังงานเข้าเครื่องกักเก็บมรณาในทุกเช้า

เป็นภาระให้คนอื่นอีกแล้ว ชีวิตของเขาช่างไร้ประโยชน์

“เดี๋ยวเถอะ อย่าเพิ่งรีบลุกสิครับ ทำไมไม่นอนรอผมมาตรวจดี ๆ เล่า”

ไพเรนทร์ชำเลืองมอง เป็นคุณหมอโรเบิร์ตผู้แสนใจดีอีกแล้ว

“ผมไม่เป็นไรแล้วครับ ขอโทษที่รบกวน คุณหมอกลับไปเถอะครับ”

“จะให้ผมกลับไปได้ยังไงกันครับ... ในเมื่อคุณฆ่าผมไปแล้ว!”

โรเบิร์ตผลักไพเรนทร์ลงไปนอนใหม่แล้วขึ้นคร่อมทับให้เขาหนีไปไหนไม่ได้ ไพเรนทร์ที่กำลังตื่นตกใจพยายามจะขัดขืน แต่ศีรษะของเขาก็ถูกชนเข้าอย่างแรง หน้าผากของคุณหมอทับหน้าผากของเขากดศีรษะไว้กับพื้นแน่น เลือดแดงฉานไหลจากร่างของโรเบิร์ตทิ่มแทงเข้าสู่ร่างของเขาผ่านทางหน้าผากที่แนบสนิท

“ผม ผมไม่ได้ฆ่าคุณ!” ไพเรนทร์ร้องเสียงหลง หน้าผากของเขาปวดแสบไปหมด อาการปวดยังร้าวกระจายจนเจ็บไปทั่วทั้งศีรษะ

“ฆาตกรไม่เคยยอมรับความผิดของตัวเองหรอก” โรเบิร์ตรวบข้อมือของไพเรนทร์ที่พยายามผลักตัวเขาออกไปกดไว้กับพื้นจนดิ้นรนขัดขืนไม่ได้อีก “ผมจะปลดปล่อยคุณจากความทรมานนี้เอง!”

“ราตรีสวัสดิ์ครับ”

“เฮือก!”

ไพเรนทร์สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจสุดขีด เขาหอบหายใจรัวแรงแต่อากาศจากเครื่องที่ตั้งระบบควบคุมสำหรับมนุษย์ในสภาพกึ่งหลับกลับจ่ายอากาศมาได้ไม่เร็วพอจนเครื่องร้องแจ้งเตือน ไพเรนทร์หันหน้าไปมาเพื่อมองรอบด้านอย่างแตกตื่น เจ้าหน้าที่ในค่ายกักกันล่ะ? คุณหมอโรเบิร์ตล่ะ? ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นสีเขียว…

ไพเรนทร์สงบลง เมื่อครู่เขาเพียงแค่ฝันร้ายไป ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในค่ายกักกันเขตที่สิบเอ็ดอีกต่อไป เขากลายเป็นหนูทดลองในสถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดาตั้งนานแล้ว

“ฆาตกรไม่เคยยอมรับความผิดของตัวเองอย่างนั้นเหรอ…”

ไพเรนทร์มองไอทมิฬที่ไหลเวียนผ่านฝ่ามือ ใช่แล้ว เขาปลุกพลังแห่งความตายขึ้นมาได้เพราะเขาฆ่าไท