พระเอกหลงยุค

พระเอกหลงยุค

last updateLast Updated : 2025-05-17
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
97Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อพระเอกในนิยายที่อ่านทะลุมิติออกมานอนอยู่ข้างๆ ระหว่างเลี้ยงดูกับหาวิธีส่งกลับไป เราควรเลือกอะไรก่อนดี

View More

Chapter 1

1

الساعة التاسعة وأربعون دقيقة مساءً. أنظر إلى الساعة المعلقة على الحائط للمرة الثالثة في أقل من دقيقة، دون أن أرى عقرب الثواني يتقدم حقًا، دون أن أسمع ذلك الطقطقة الخافتة التي توقِّت الصمت الخانق في الشقة. قطعة اللحم التي أعددتها بعناية لا تزال راقدة في طبقها منذ ساعات، فاترة في أحسن الأحوال، ويافعة على الأرجح. والشموع التي أشعلتها آخر النهار لم يعد يصدر عنها سوى ضوء خافت يرتجف، بالكاد حي، مثلي أنا الليلة.

مفرش المائدة الأبيض الذي اخترته هذا الصباح بعد تردد، وكويته باهتمام كاد يلامس الحنان، يبدو فجأة في غير مكانه، شبه متغطرس في كماله الذي لا تشوبه شائبة. ثلاثة أطباق. مصطفة بدقة بلغت حد العبث. واحد له، وواحد لي... وثالث، وضعته هناك دون أن يعلم به. طبق فارغ. مهدىً للصمت، أو ربما للأمل. لم أعد أعرف تحديدًا.

اليوم مرت ثلاث سنوات بالضبط، ثلاث سنوات منذ أن نطقنا بوعود لم يكن أحد يصغي إليها حقًا. ثلاث سنوات منذ التزمنا بشيء بدا أقرب إلى حل عملي منه إلى قسم عاطفي، ثلاث سنوات من زواج بُني على ضباب، على منطقة رمادية، على مساحة وسيطة محرجة لم أعرف أبدًا كيف أسميها. ثلاث سنوات من التنازلات، والتنهدات المكبوتة، والنظرات المتجنبة.

أعتقد أنني، منذ البداية، عرفت دائمًا أنني كنت خيار العقل. خيارًا افتراضيًا. وسيلة لإسكات الشائعات، وإرضاء التقاليد، وتجنب فضيحة لم يكن أحد يريد مواجهتها.

وأنا؟ قبلت. لأنني كنت قد وقعت في حبه بجنون بالفعل. رويدًا رويدًا أيضًا، دون أن أدري. أحببته حتى قبل أن يراني. حتى قبل أن يكلمني. ولعلي أحببته تحديدًا لأنه لم يكن ينظر إلي. لأنني صدقت أنني أستطيع إجبار تلك النظرة على الوجود. استفزازها، ترويضها، إيقاظها.

لكنه لم ينظر إليّ قط كامرأة يُرغب فيها. أبدًا بتلك الشهوة في العينين التي تمنيتها كثيرًا. لمسني أحيانًا، بحنان بعيد هو ذاك الذي يُخصص لذكرى، أو لواجب. لكن أبدًا بتلك الشحنة في الأصابع، أبدًا باستعجال رجل يحب. كنت رفيقته، حضوره، استقراره. ربما كنت حتى خطأه.

وأمه... أمه لم تكلف نفسها عناء إخفاء ازدرائها عني. عرفت دائمًا أنني لست التي كانت ستختارها له. لم أكن جميلة كأخته، ولا لامعة كصديقاته. لم أكن خصبة. "ثلاث سنوات بلا طفل"، قالتها لي يومًا بنبرة جامدة، شبه طبية. وكأنني قطعة أثاث بالية، أو جهاز منزلي لا يؤدي وظيفته.

لكن ها هو ذا. قبل ثلاثة أيام، تسللت معجزة صامتة إلى حياتي. كانت السماء تمطر ذلك اليوم. كنت أعبر الشارع وأفكر في شيء آخر. لم أعد أذكر حتى في ماذا. ربما فيه. ربما فينا. صرير إطارات، حادث تم تفاديه بمعجزة، ورجل غريب صرخ فيَّ أن أنتبه، ثم أخذني إلى المستشفى، مُصرًا رغم احتجاجاتي على أن أُجري بعض الفحوص. فقط للاطمئنان. فقط للتأكد.

وهناك، في غرفة بيضاء جدًا، مع طبيب يبحث عن كلماته، سمعت الجملة التي لم أعد أنتظرها. "أنتِ حامل". استقرت الكلمات عليَّ كريشة واخترقتني كالسكين. ابتسمت دون أن أفهم. بكيت بصمت.

عدت إلى البيت، ويدي على بطني. يد لم تتحرك منذ ذلك الحين. ثلاثة أيام وأنا أشعر به. لا يتحرك بعد، كلا، ما زال مبكرًا. لكنه موجود، ينبض، يتشبث.

لذلك صدقت الليلة. صدقت أنه بإمكاننا أن نبدأ من جديد. أنه سيكون هناك بصيص في عينيه. أنه سيعانقني هذه المرة ويقول لي: "سننجح". أنه سيرى أخيرًا المرأة خلف الصمت.

تزينت كأن لذلك أهمية. وضعت أحمر شفاه لأول مرة منذ أسابيع. ارتديت الفستان الأزرق الذي أثنى عليّ فيه يومًا، في البدايات. وأعددت هذا العشاء. ببطء. بحب. بعناية كادت تكون سخيفة.

وانتظرت حتى العاشرة وتسع عشرة دقيقة مساءً.

لا شيء حتى الآن. لا رسالة. لا اتصال. حتى ولا تأخير مبرر.

اتصلت به، مرة، ثم مرتين، حتى عشر مرات. لكني دائمًا أقع على بريده الصوتي.

هذا الصمت بدأ يثقل عليّ كحجر. يثبتني على هذا الكرسي، يلوي معدتي.

وفجأة، اهتزاز. أنظر، إنه بريد إلكتروني. وأقرأ: "هدية صغيرة لكِ" مرفقة بصورة.

لقطة ضبابية بعض الشيء، ملتقطة على عجل، لكنها واضحة، واضحة بشكل مأساوي: يحتضنها.

أختي؟

أختي نفسها!

وشفاهها تبحث عن شفاهه. تجدها. تنطبعان معًا بحنان مألوف.

ليس خطأ. ليست لحظة مختلسة.

إنه اعتراف.

هو يحبها، وهي تحبه.

وأنا، بقيت هنا، وحيدة، أنتظر عودته ليكذب عليّ مجددًا.

شعرت بالغثيان.

شعرت بشيء ينكسر في داخلي.

لم أصرخ حتى.

لم تكن لدي القوة.

فقط زفرت، كما يزفر المرء حين يتقبل النهاية.

تعرفت على المكان خلفهما. البار. ذاك الذي أقسم أنه لا يضع قدميه فيه. ذاك الذي تعمل فيه هي منذ بضعة أسابيع. ذاك الذي كان يتجنبه دائمًا... على ما يبدو.

تجمّدت للحظة.

ثم أخذت مفاتيحي. ارتديت معطفي.

أغلقت الباب بهدوء.

لم آخذ حقيبتي. ولا هاتفي. حتى ولا خاتم زواجي.

فقط شيء واحد: يدي الموضوعة على بطني.

هذا القلب الصغير غير المرئي.

ذلك الهمس الذي لا يزال هشًا جدًا لدرجة لا تمكنه من إصدار صوت.

هذا الطفل.

لعله كل

ما تبقى لي.

أو لعله...

بداية ما أنا أخيرًا مستعدة لأن أصبحه.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
97 Chapters
1
“หนู ดูสร้อยมั้ยลูก ป้าถักเองทุกเส้นเลยนะขายไม่แพงหรอก ลองเข้ามาดูก่อนก็ได้ ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร” เสียงของแม่ค้าแผงลอยที่ตั้งอยู่ริมทางเดินเท้าเรียกสายตาศศินาให้หันไปมองอย่างไม่อาจปล่อยผ่าน เธอมักจะรู้สึกไม่ดีหากใครตั้งใจพูดด้วยแล้วเมินไปทั้งที่บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไร เพราะความจริงเธอก็แค่มาเดินเล่นไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไรอยู่แล้ว และคนขายของก็คงเรียกแบบนี้ทุกคนเพื่อหาโอกาสในการขาย ถึงจะรู้แบบนั้นแต่ศศินาก็ยังหันไปยิ้มให้และเดินเข้าไปดูอยู่ดี “ตามสบายเลยนะหนู สนใจเส้นไหนก็ถามได้ป้าให้ราคาพิเศษเลย” “ค่ะ” ศศินากวาดตามองบรรดาเชือกถักที่สีสันและลวดลายต่างกันไปแทบไม่มีซ้ำ ก่อนจะสะดุดตากับเส้นที่เป็นเชือกสีดำเล็กๆตรงกลางมีจี้เงินรูปพระจันทร์เสี้ยว ดูเรียบๆแต่ก็น่ารักจนต้องหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ พระจันทร์ก็คือความหมายของชื่อเธอ และเป็นสิ่งที่เธอชอบที่สุดด้วยเหมือนกัน “ชอบอันนั้นเหรอลูก” “ค่ะ” ศศินาตอบก่อนจะส่งไปให้แม่ค้าใส่ถุงผ้าเล็กๆให้ ไม่ได้คิดถามราคาเพราะรู้ว่างานฝีมือแบบนี้ต้องใช้เวลาและความตั้งใจมากๆ หากไม่ได้แพงเกินจริงเธอก็ยินดีจ่าย “อันนี้ป้าแถมให้นะ พอดีมันเหลือเส้นเดียวเหม
Read more
2
“ศิส่งงานไปให้ดูแล้ว พี่ช่วยตรวจให้หน่อยนะคะว่าโอเคมั้ย ถ้าจะแก้ยังไงก็บอกได้ค่ะ”“โอเคศิ พี่ว่าระดับศิคงไม่ต้องแก้หรอก ใช้วันหยุดให้คุ้มเถอะไว้ว่างๆพี่ไปเที่ยวหานะ”“ได้ค่ะพี่เจน”ศศินากดวางสายจากรุ่นพี่ที่เคยเป็นพี่รหัสในสมัยเรียน เป็นคนเดียวที่พอจะติดต่อกันอยู่บ้างแต่ทั้งหมดก็เพราะเรื่องงาน ศศินาเป็นพนักงานประจำในบริษัทดังมาหลายปีตั้งแต่เรียนจบ แต่ก็รับงานออกแบบเว็บไซต์เป็นงานเสริมบ้างตามแต่จะมีเวลาพอ และส่วนใหญ่ก็เป็นรุ่นพี่คนนี้ที่หางานมาให้บ่อยๆ ด้วยความสามารถและประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปี ศศินาเลยเป็นตัวเลือกต้นๆเวลาที่คนอยากจ้าง แต่เธอก็เลือกแค่งานที่อยากทำจริงๆเท่านั้นไม่ได้รับเพราะร้อนเงินอะไรก็เหลือตัวคนเดียวแล้ว จะตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนลืมใช้ชีวิตได้ยังไง เงินสำคัญก็จริงแต่ความสุขในชีวิตก็สำคัญไม่แพ้กัน เธอต้องใช้ชีวิตที่เหลือให้ดีที่สุดเพราะวันนึงที่ไปเจอครอบครัวอีกครั้งจะได้เจออย่างภาคภูมิใจว่าใช้ชีวิตมาดีแล้ว“วันนี้พระจันทร์เต็มดวงนี่นา แต่มองไม่ชัดเลยแฮะ”พึมพำอยู่คนเดียวเพราะเห็นว่าบนฟ้าคืนนี้มีพระจันทร์ลอยอยู่ แต่บนตึกสูงกลางเมืองใหญ่แบบนี้ ถึงจะเห็นก็ไม่ชัดเหมือนต
Read more
3
“อ๊ายยย! ไอ้ผีบ้า ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” เพราะเสียงฟ้าผ่าที่ดังขึ้นมาตอนนั้น ทำให้ศศินาสติแตกจนร้องตะโกนออกมาดังลั่น ดาบไม้ในมือฟาดไปที่คนบนเตียงเต็มแรงด้วยความหวาดกลัวว่าอีกคนจะเป็นผีจริงๆ “โอ๊ย! ใครมันบังอาจนัก” เสียงทุ้มตวาดลั่นก่อนจะผุดลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ มือหนากุมแขนข้างขวาที่ถูกตีแล้วนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ก่อนจะหันมามองคนที่ยืนสั่นอยู่ข้างเตียงอย่างเอาเรื่อง “นี่เจ้า!...เจ้า…” ใบหน้าหล่อเหลาที่หันมาทำเอาศศินาตกตะลึงอีกรอบ แต่ท่าทางที่เปลี่ยนจากโกรธเป็นตกใจนั่นก็ยิ่งทำให้ศศินาแปลกใจไปด้วยเช่นกัน เธอต่างหากที่ต้องตกใจแล้วคนที่บุกรุกห้องคนอื่นอย่างหมอนี่จะมาตกใจทำไม ท่าทางสับสนและมองไปรอบๆห้องสลับมองเธอนั้นดูยังไงก็ประหลาด ตกลงระหว่างเธอกับหมอนี่ใครควรตกใจกันแน่ “เจ้า…เป็นใครกัน” “ฉันสิต้องถามว่าคุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง” ศศินาย้อนกลับอย่างเอาเรื่อง ดาบไม้ในมือยกขึ้นมาชี้หน้าคนบนเตียงอีกครั้ง เธอกลัวจนสั่นไปหมดแต่ต้องคุมสติไม่ให้แสดงออกมาเพราะไม่มีใครมาช่วยเธอได้ ที่แน่ๆหมอนี่ไม่ใช่ผีเพราะเธอตีแล้วเจ็บ “นี่เรือนเจ้ารึ เป็นไปได้อย่างไรในเมื่อข้านอนอยู่ในเรือนข้า แล้วทำไมทุกอย
Read more
4
คนบนเตียงเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นน้ำตาที่เริ่มไหลจากผู้หญิงตรงหน้า จากที่กรุ่นโกรธก็เริ่มสงบลงและเรียกหาสติของตัวเองให้กลับมามากขึ้น ก็จริงที่ว่าเธอไม่น่าใช่ผี แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น“ขอร้อง คุณออกไปเถอะนะ ถ้าอยากได้เงินก็เอาไปแต่ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตที่เหลือให้ดีๆแค่นั้นเอง ฮึก ทำไมต้องเป็นฉันด้วย ฮือ”ศศินาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เธอมองคนบนเตียงด้วยสายตาอ้อนวอนปนตัดพ้อ ไม่เข้าใจเลยว่าคนที่โดดเดี่ยวเช่นเธอจะต้องโชคร้ายไปถึงไหน ไม่เคยขอความสุขอะไรด้วยซ้ำในชีวิตที่ว่างเปล่ามาตลอดแบบนี้“แม่หญิง…เจ้าอย่าร้อง ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้าเลย ข้าก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้ากลัว”ใบหน้างดงามสลดลงทันที ก่อนจะหันไปมองนอกระเบียงที่ยังมีฝนตกหนักอยู่ด้วยความสับสน ศศินาที่เห็นว่าอีกคนดูไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายเธอจริงๆถึงได้เบาใจลงนิดหน่อย เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ไม่ว่ายังไงก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง“ถ้าคุณไม่ใช่คนร้าย ฉันก็ไม่ใช่ผี ไม่ใช่ตัวอะไรทั้งนั้นเพราะนี่คือห้องของฉัน แล้วฉันก็อยากรู้ว่าคุณเข้ามาได้ยังไง”“นี่เรือนเจ้าจริงๆงั้นห
Read more
5
“แปลกคนเสียจริง” อคิราห์บ่นขณะที่มองตามศศินาเดินออกไปจากห้องทั้งที่ยังคุยกันไม่เข้าใจด้วยซ้ำ แต่ความแปลกของสถานที่ก็ยังคงดึงความสนใจของอคิราห์ให้กวาดตามองไปรอบๆห้องแบบหยุดไม่ได้เช่นกัน พอรู้ว่าศศินาไม่ใช่ผีสางนางไม้ที่ไหนก็เลยพอวางใจลงบ้าง มือหนาลูบที่เตียงไปมาก่อนจะจับผ้าห่มผืนหนาที่ตัวเองนั่งทับอยู่ “อืม นุ่มมาก ถึงว่าหลับสบายซะจนไม่อยากตื่นเลยทีเดียว ต้องไปบอกให้ช่างทำเครื่องเรือนทำให้บ้างเสียแล้ว ว่าแต่กลิ่นหอมนี่มันออกมาจากที่ใดกัน” อคิราห์หยิบผ้าห่มขึ้นมาสูดดมก่อนจะหลับตาพริ้มด้วยความพอใจ พอนึกได้ว่านี่ไม่ใช่ของตัวเองก็รีบวางลงพร้อมจัดให้เข้าที่เข้าทางแล้วโดดลงจากเตียงทันที “แม่หญิงนั่น หายไปที่ใดกันนะ” ร่างสูงค่อยๆเดินไปทางที่ศศินาเดินหายไปเมื่อครู่ ขณะที่สายตาก็สำรวจทุกอย่างไม่หยุดด้วยความสนอกสนใจปนความตื่นเต้น ไม่ว่าจะเป็นของชิ้นไหนที่เห็นก็ไม่มีเหมือนที่เรือนตัวเองสักชิ้นเดียว นอกจากการใช้งานที่เหมือนกันเช่นเตียงเมื่อครู่ กับโต๊ะเก้าอี้ที่เห็นในห้องที่เพิ่งออกมาเจอตอนนี้ “นี่มันคือสิ่งใดอีก ไยถึงประหลาดนัก” อคิราห์เดินเข้าไปมองจอทีวีติดผนัง
Read more
6
ศศินาบอกก่อนจะหันมาจัดการกับจานข้าวผัดตรงหน้าตัวเองทันทีด้วยความหิว อคิราห์มองจานข้าวผัดที่หน้าตาดูไม่น่ากินเท่าไหร่ตรงหน้าตัวเองก่อนจะนิ่วหน้าอีกครั้ง มันไม่มีความสวยงามสักนิด ไม่เคยกินอาหารที่ไหนที่ไม่เคยจัดสำรับแบบนี้มาก่อน จานข้าวที่ดูคลุกทุกอย่างมารวมกันแบบนี้มันเหมือนกับที่บ่าวไพร่เอาไปให้พวกหมาแมวใต้เรือนกินแท้ๆ หากเป็นสำรับที่เรือนแม้แต่ผักก็ยังต้องแกะสลักออกมาให้สวยงามเลยด้วยซ้ำใบหน้าหล่อเหลาเหยเกก่อนจะหันไปมองศศินาที่นั่งอยู่ห่างไปด้วยความระแวง ไม่เคยมีแม่หญิงที่ไหนแข็งกระด้างใส่แบบนี้มาก่อนเช่นกัน แต่พอเห็นว่าศศินากินเหมือนอร่อยนักหนาก็รู้สึกหิวขึ้นมาจนต้องก้มลงไปจัดการอย่างจำใจ ศศินาลอบมองคนเรื่องมากด้วยความหมั่นไส้ แต่พอเห็นท่าทางตาโตตอนกินเข้าไปคำแรกก็แอบยิ้มสะใจ คงคิดว่ามันจะไม่อร่อยสินะแต่เรื่องทำอาหารศศินามั่นใจมากว่าเธอทำอร่อยแน่นอน เธอฝึกกับแม่มาตั้งแต่เด็กจนโตเรื่องอะไรจะไม่อร่อย อาจไม่เท่ามืออาชีพแต่ก็มั่นใจได้ว่าไม่มีทางออกมาแย่แน่นอน “อร่อยมาก นี่มันเรียกว่าอะไรหรือแม่หญิง” “ข้าวผัดหมูธรรมดานี่แหละค่ะ มันอร่อยมากจริงๆเหรอ” ศศินาแปลกใจไม่น้
Read more
7
อคิราห์เถียงกลับด้วยความไม่พอใจ ศศินาถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าปลงๆเพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้“คุณไม่เชื่อก็ถูกแล้วแต่มันคือเรื่องจริง ไม่งั้นฉันคงไม่หายกลัวตั้งแต่ที่รู้ชื่อแล้วก็เมืองที่คุณอยู่หรอก เพราะรู้ว่าคุณมาจากในนั้นเลยวางใจไง แต่เราก็ต้องหาวิธีที่จะทำให้คุณกลับไปไม่งั้นจะคุณจะทำยังไงคะถ้ากลับบ้านไม่ได้จริงๆ”“ข้า…แต่ข้าเป็นคนนะไม่ใช่ผีสางที่ไหน”“ฉันรู้ค่ะ คุณเป็นคนแน่ๆแต่แค่อยู่ในโลกนั้น ยังไงคุณก็ต้องหาทางกลับไป”“ข้าอยากกลับอยู่แล้ว แต่ข้าจะเชื่อเรื่องนี้ได้อย่างไรกัน”“ถ้าคุณอ่านมันทั้งหมดคุณจะเข้าใจเองค่ะ เอาเป็นว่าคุณอ่านก่อนระหว่างนี้ฉันจะออกไปหาของที่จำเป็นมาให้คุณเพราะไม่รู้ว่าจะใช้เวลากี่วันถึงจะกลับไปได้”“ของจำเป็นหรือ ข้าไม่ต้องการสิ่งใดหรอกแม่หญิงขอบใจเจ้ามาก”“แต่ฉันว่าจำเป็นมาก คุณจะใส่ชุดแบบนี้ตลอดไม่ได้”ศศินามองชุดโจงกระเบนเต็มยศอย่างหนักใจ นี่ถ้าไม่รู้จักก็คงคิดได้แค่เป็นผีสางจริงๆนั่นแหละ ใครที่ไหนจะมาใส่ชุดไทยโบราณแบบนี้กัน ถึงจะสวยงามมากๆก็เถอะนะ“ชุดข้ามันทำไมรึ”“ช่างเถอะ เอาเป็นว่าคุณอ่านหนังสือนี่ให้หมดรอฉันกลับมา ได้มั้ยคะ”ศศินาตัดบทเพราะไม่อย
Read more
8
อคิราห์ถามเสียงสูงพลางมองชุดเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงวอร์มขายาวที่ศศินายื่นให้ด้วยความระแวง ดูยังไงก็แปลกเกินกว่าจะใส่ได้ ศศินากรอกตามองบนกับความเรื่องเยอะของพ่อพระเอกก่อนจะประชดออกมา“มันก็ดีกว่าชุดโบราณเต็มยศของคุณก็แล้วกัน อยู่ที่นี่ขืนใส่แบบนี้เดินเค้าหาว่าคุณเป็นคนบ้าแน่ๆ”“เจ้านี่หยาบคายนัก ชุดนี้ต้องใช้เวลาตัดเย็บอยู่กี่เดือนกันเจ้ารู้หรือไม่”“รู้เจ้าค่ะว่ามันงามมากแล้วก็น่าจะล้ำค่าสุดๆเลยด้วย แต่คุณจะมาใส่ที่นี่ไม่ได้เก็บไว้ไปใส่ที่เรือนคุณนะเจ้าคะ”ศศินาประชดพลางถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนใจ ไม่คิดว่าจะมาดื้อกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย ให้ตายเถอะ“ข้าไม่ใส่”“แต่คุณต้องอาบน้ำ ต้องใส่ชุดนี่ด้วยถ้าไม่ใส่ก็เชิญออกไปอยู่ที่อื่นค่ะ”“นี่เจ้าจะไล่ข้าออกจากเรือนทั้งที่ข้าก็ไม่รู้จักที่นี่งั้นรึ เจ้าจะใจดำเกินไปแล้วนะแม่หญิง”“ทำขนาดนี้ยังจะว่าใจดำอีกนะ เดี๋ยวก็ไล่ไปจริงๆซะเลยดีมั้ยเนี่ย”ศศินาบ่นอย่างเหนื่อยใจ พ่อพระเอกนี่มีแต่ความเยอะจนน่าหมั่นไส้ไปหมด หากเป็นคนอื่นที่เค้าเจอพระเอกนิยายออกมาแบบนี้คงได้แต่หลงในความหล่อจนเพ้อแน่ๆ น่าจะมีแต่เธอละมั้งที่รำคาญจนอยากไล่กลับไปเร็วๆซะที หล่อแ
Read more
9
“คุณใส่อะไรออกมาเนี่ย!” ศศินาแทบกรี๊ดเมื่อเห็นว่าอคิราห์ใส่เพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวออกมา ร่างกายใหญ่โตที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเลยแทบจะเปลือยอวดสายตาเธออยู่แล้ว ศศินารีบดึงสายตากลับมาทั้งที่ใจเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่ได้ เธอคิดว่าตัวเองมีภูมิต้านทานคนหน้าตาดีพอสมควรเลยนะ แต่ทำไมกับอคิราห์ถึงได้ทำให้เธอเสียอาการบ่อยขนาดนี้ก็ไม่รู้ ต้องเป็นเพราะเธออ่านเรื่องของอคิราห์มานานเลยเผลอจินตนาการถึงพ่อพระเอกนี่มาเยอะเกินไปแน่ๆ เจอตัวจริงเลยต้านไม่ไหวแบบนี้ ศศินาดื่มน้ำแล้วกระแอมกระไอปรับสีหน้าท่าทางใหม่ จำต้องหันกลับมาหาตัวต้นเหตุอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอเลยต้องบังคับสายตาให้อยู่ที่หน้าหล่อๆนั่นแทนร่างกายอีกคนตลอดเวลา “ทำไมคุณไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนออกมา แต่งตัวแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย” “อยู่ที่เรือนข้าก็นุ่งเพียงโสร่งเท่านั้น แต่ไม่ได้เล็กถึงเพียงนี้ต่างหากเล่า” “ก็นั่นมันเรือนคุณแต่นี่ไม่ใช่ไง โอ้ย!อยากจะบ้า คุณต้องใส่ทั้งหมดที่ให้ไปให้เรียบร้อยเข้าใจมั้ย” “ข้าก็อยากทำอย่างนั้นนะ แต่เจ้าให้สิ่งที่ยากแก่ข้ามาเสียแล้ว ข้าดูอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าต้องเอาด้านไหนไว้ตรงหน้าเจ้าเข้าใจหรือไม
Read more
10
“ไม่ได้ปลูกเองซะหน่อย นี่น่ะเรียกว่าคอนโดค่ะคุณ เป็นตึกสูงๆที่มีหลายชั้นมากๆ แต่ละชั้นก็จะแยกเป็นห้องอีกหลายห้อง เพราะงั้นนี่เป็นห้องเดียวที่ฉันเป็นเจ้าของ อยู่รวมกับเจ้าของห้องคนอื่นๆในตึกนี้อีกหลายร้อยคนเลยค่ะ ตึกอื่นๆที่คุณมองเห็นนั่นก็เหมือนกัน บางที่ก็เป็นที่ทำงาน ที่เรียน แล้วก็เป็นร้านค้าหลายๆร้านรวมกันเรียกว่าห้างสรรพสินค้า พอจะเข้าใจมากขึ้นมั้ยคะ” ศศินาอธิบายอย่างใจเย็น เข้าใจว่าสำหรับอคิราห์เรื่องพวกนี้ดูจะแปลกจนเข้าใจยากแน่ๆ “งั้นเมืองเจ้าก็ไม่มีเรือนแยก ไม่ได้ที่ดินให้ปลูกของกินแบบที่เมืองข้าเลยงั้นหรือ” “มีสิคะ แต่ที่ในเมืองมันแพงมากๆ คนที่มีเงินเยอะๆก็ซื้อได้หรือถ้ามีบ้านอยู่แล้วก็ไม่ต้องมาซื้อห้องแบบนี้ มันมีที่อยู่หลายแบบมากๆแล้วแต่เราจะสะดวกอยู่ค่ะ บางคนเป็นครอบครัวใหญ่ก็ต้องอยู่บ้านใหญ่ๆ อย่างฉันตัวคนเดียวก็อยู่ห้องแบบนี้สะดวกกว่า ถ้าคุณเรียกว่าเมืองแบบที่คุณอยู่ที่นี่ก็เป็นเมืองที่ใหญ่มากๆมีหลายเมืองเหมือนกับที่คุณอยู่เลยค่ะ มีบ้านเรือนแตกต่างไปแต่ละพื้นที่ด้วยคงต้องอธิบายอีกนานกว่าจะเข้าใจทั้งหมด เอาเป็นว่ารู้ไว้คร่าวๆก็พอถ้าคุณยังไม่กลับไปจะหาแผนที่มาเปิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status