อาณาจักรรักอสรพิษ l THE BEAST X SERPENT

อาณาจักรรักอสรพิษ l THE BEAST X SERPENT

last updateLast Updated : 2024-12-19
By:  ฮอฮันOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
56Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"จงสำนึกผิดต่อบาปของเจ้า แม้ต้องแลกด้วยร่างกายและวิญญาณ ก็จงน้อมรับการชำระแค้นจากข้าเสีย" บาบารัส พญางูยักษ์สลักคำสาปด้วยนำเสียงกึกก้องกัมปนาทหมายให้กรีนชดใช้ในสิ่งที่ก่อ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 รางวัลชีวิตที่อยากได้

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
56 Chapters
ตอนที่ 1 รางวัลชีวิตที่อยากได้
เสียงกลุ่มนักศึกษาปีสี่คณะโบราณคดีของมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเพื่อเตรียมตัวจะไปทัศนศึกษา เข้าแคมป์ในพื้นที่ป่าอุทยานในครั้งนี้ และในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าล้อรถก็กำลังจะหมุนเพื่อเดินทางไปยังที่หมาย นักศึกษาต่างพากันตื่นเต้นและเข้าแถวเพื่อเช็กจำนวนคนในการเตรียมตัวขึ้นรถทัวร์นำเที่ยวที่คณะจัดจ้าง หญิงสาวผิวขาว นัยน์ตาสีน้ำตาลทองบ่งบอกถึงความเป็นลูกครึ่งต่างสัญชาติได้ชัดเจน กรีนเด็กสาวผู้เป็นที่รักของเพื่อน ๆ กำลังเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่ เธอนั้นรักเพื่อน ๆ กลุ่มนี้มากและพวกเขาก็เป็นเหมือนครอบครัวของเธอจริง ๆ “รอฉันด้วยสิ” กรีนเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสและหันมาที่เธอด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินขึ้นรถเมื่อทำการลงชื่อเข้ากิจกรรมกันเรียบร้อยแล้ว บนรถทัวร์นักศึกษาต่างพากันจับจองที่นั่งของตัวเองก่อนคนขับจะเริ่มเปิดเพลงเพื่อสร้างความบันเทิงและครึกครื้น บางคนก็ลุกขึ้นเต้นบางคนก็นั่งแต่สวย บางคนก็นั่งมองเพื่อนที่กำลังออกท่าทางอย่างมีความสุข ภายในรถที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะของทุกคน แล
Read more
ตอนที่ 1.1 รางวัลชีวิตที่อยากได้
รางวัลที่อาจารย์ประจำคณะบอกมานั้นมันเหมือนเป็นอีกช่องทางให้เป็นที่พึ่งทางใจได้ ในยามสถานการณ์ชีวิตของเธอตอนนี้ หญิงสาวที่ถูกครอบครัวกดดันจนเกิดความเครียดสะสม เพราะการที่เธอมาเรียนสายนี้ก็เป็นเพราะพ่อของเธอนั้นทำงานเกี่ยวกับสายโบราณคดีเหมือนกัน ผู้เป็นพ่อจึงคาดหวังในตัวเธอเป็นอย่างมากที่จะให้เดินตามรอยของเขา และพี่ชายของเธอนั้นก็เอาตัวรอดหนีไปเป็นทหารอากาศ และกลับบ้านแค่ปีละสองครั้งเท่านั้น เท่ากับว่าเธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้เป็นเวลาหลายปีแล้วตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย เธอต้องการที่พึ่งทางใจเพิ่มอีกทางในการมีชีวิตต่อ ถึงแม้กรีนเองจะมีเพื่อน ๆ ที่คอยให้กำลังใจเธออยู่ก็ตาม “กรีนแกจะไปกับใคร” ทิชาถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าต้องแยกกันออกไปหา ถ้าไปด้วยกันโอกาสที่จะหาเจอนั้นน้อยมาก เพราะธงแดงนั้นมีเพียงผืนเดียว “ฉันไปกับวินเทอร์ได้ไหม แกอยากไปกับฉันหรือเปล่า” กรีนหันไปถามเพื่อนหน้าหวานที่กำลังมองมาที่ตนเอง “ไปด้วยกันก็ได้” เมื่อตกลงกันได้แล้ว ทุกคนก็แยกกันออกไปค้นหา ทางด้านซ้ายจะเป็นไลอันนาและทิชาส่วนด้านขวานั้นคือกรีนและวินเทอร์ ระหว่างทางเดินนั้น ทั้งสอง
Read more
ตอนที่ 2 ความกลัวที่ไม่อาจลืม
เส้นทางเบื้องหน้าเป็นทางยาวและรายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ที่เริ่มหนาทึบมากขึ้น และเส้นทางที่กรีนเดินแยกออกไปนั้นตามความเข้าใจของหญิงสาวแล้ว เธอคิดว่าเส้นทางที่เธอกำลังเดินอยู่เป็นทางหลักที่ดูจากแผนที่ เธอเดินไปตามขอบทางเดินจนไปเจอทางแยก ราวกับว่าถูกมนตร์ขลังบางอย่างดึงดูดเข้าไปด้วยเหตุผลบางอย่าง หญิงสาวตัดสินใจเดินแยกไปทางขวา โดยที่กรีนนั้นไม่รู้ตัวเองเลยว่าตนนั้นกำลังเดินออกนอกเส้นทางจากทางหลักที่เดินมา เส้นทางที่ดูเรียบง่ายไม่รกจนน่ากลัวทำให้กรีนนั้นเดินตรงเข้าไปอย่างไม่ลังเล โดยไม่คิดที่จะหยิบแผนที่ออกมาดูเลย ในใจของเธอจดจ่อแค่การเดินตรงไปยังทางข้างหน้าเท่านั้นกรีนก้าวเดินอย่างมั่นใจไปตามเส้นทางที่เธอคิดว่าจะนำพาเธอให้ไปยังจุดหมายที่มีธงสีแดงอยู่ เสียงใบไม้สั่นไหวไปตามแรงลม เป็นเสียงประกอบที่น่าแปลกหูเมื่ออยู่ในป่าที่เงียบสงบเช่นนี้ แต่เมื่อเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเหล่านั้นกลับยิ่งดูวังเวงและน่ากลัว เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังกระซิบกระซาบข้างหูมาจากเบื้องหลังความรู้สึกสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของกรีน เธอหันซ้ายหันขวา พยายามมองหาป้ายบอกทางหรือร่องรอยใด ๆ ที่บ่งบอกว่านี่คือเส
Read more
ตอนที่ 3 สบตาอสรพิษ
กรีนรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอนั้นถูกบีบอัดจากใต้ผืนน้ำ ขณะที่ร่างกายของเธอถูกดูดลงไปในน้ำวนอย่างรวดเร็ว เธอพยายามจะดิ้นรนและขัดขืน แต่แรงน้ำอันมหาศาลกลับดูดกลืนร่างกายของเธอลงไปอย่างไม่ปราณีแสงอาทิตย์ที่เคยส่องกระทบผิวน้ำค่อย ๆ เลือนลางหายไปจนหมดสิ้น ความมืดมิดตามแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกแห่ง เหมือนราวกับว่าเธอถูกขังอยู่ในโลกที่ไม่มีแสงสว่าง มันเงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ๆ อาศัยอยู่เลยแรงดันน้ำที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ปอดของเธอเริ่มจะขาดอากาศหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกเจ็บปวดทรมานแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายภาพของครอบครัว เพื่อนฝูง ผุดขึ้นมาในความคิด เธออยากจะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้โอกาสนั้นจะเลือนลางไปทุกทีในขณะที่กำลังจะหมดสติ กรีนเห็นภาพของธงสีแดงผืนเดิมอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มันกลับไม่ใช่สีแดงแต่เป็นสีดำมืดทั้งยังดูน่ากลัวมากกว่าเดิมเมื่อร่างของกรีนจมลงลึกขึ้นเรื่อย ๆ ความเงียบสงบภายใต้ผืนน้ำกลับดูน่ากลัว ความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่รอบตัวกรีนนั้นดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันเหมือนกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้กรีนพยายาม
Read more
ตอนที่ 4 ผู้บุกรุก
เสียงอาชาและเหล่าทหารเคลื่อนตัวไปยังป่าแห่งกาลเวลาทางตอนเหนือของเมืองซิลเวอร์วิลล์ เพื่อสำรวจพื้นที่ตามตารางเวลาการลาดตระเวน แสงแดดที่ไม่เคยเข้าถึงทำให้ทุกคนต่างต้องถือคบเพลิงในการเดินทาง บรรยายกาศที่หนาวเหน็บไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ เพราะภายในร่างกายของพวกเขานั้นเยือกเย็นยิ่งกว่าอากาศด้านนอกเสียอีกทหารร่างกำยำเดินเข้ามาหาผู้นำของเมือง ดวงตาสีเหลืองทองดุดัน น่ากลัว กำลังรอการรายงานผลการตรวจตราพื้นที่ด้วยท่าทีนิ่งขรึม องครักษ์ที่อยู่ขนาบข้างผู้นำเปิดทางให้กับทหารผู้นั้นพร้อมกับโค้งคำนับ ผู้เป็นนาย“รายงานท่านบาบารัส ตอนนี้ทางตอนเหนือทุกอย่างปกติไม่มีสิ่งใดบุกรุกครับท่าน”“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี” เสียงเคร่งขรึมที่อยู่บนหลังม้าสีดำที่เด่นสง่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปที่ทหารใต้บังคับบัญชาของตนเอง“แน่ใจ…ครับ ข้าน้อยว่าไม่น่าพลาดอะไร” เสียงตะกุกตะกักเอ่ยขึ้นด้วยความลังเลใจในคำถามของผู้เป็นนาย“และสิ่งที่ข้าให้เจ้าไปหา เจอร่องรอยอะไรหรือไม่” เสียงดุดันเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนจะมองจ้องคนที่ยังก้มมองพื้นโดยไม่สบตากับตน“มะ…ไม่เจอขอรับ” เสียงเข้มเริ่มสั่นกลัวเพราะผู้เป็นายเริ่มก
Read more
ตอนที่ 4.1 ผู้บุกรุก
เสียงใบไม้ที่เสียดสีจากการเคลื่อนตัวของร่างยักษ์ ทำให้สัตว์ในบริเวณนั้นรู้ได้ทันทีว่าท่านผู้นำกำลังมาเยือน สัตว์ทั้งหลายพากันหลบอย่างรวดเร็ว ภายในความมืดกับเรือนร่างยักษ์สีดำขลับที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติทำให้ยากต่อการมองเห็น เมื่อใกล้ถึงที่หมายจึงลดความเร็วลงจนกลายเป็นเงียบสงัดเมื่อพบสิ่งที่เป็นต้นตอของเสียงที่ได้ยิน หยุดและเฝ้าดู อย่าให้ศัตรูรู้ตัว ร่างยักษ์ส่งสัญญาณภายในจิตให้กับเหล่าทหารที่อยู่บริเวณโดยรอบบ่อน้ำแห่งกาลเวลานี้เพื่อเฝ้าดูสิ่งตรงหน้าร่างของหญิงสาวที่กำลังผุดขึ้นมาจากน้ำอย่างทุลักทุเลอยู่ในสายตาของร่างยักษ์ เธอนั้นดูอ่อนแรงและไม่เหมือนกับศัตรู แต่ก็ไม่สามารถชะล่าใจไปได้เพราะศัตรูนั้นสามารถมาได้ในทุกรูปแบบ เสียงหายใจหอบของเธอดังเข้ามาในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน สายตาคมยังคงจ้องมองไปที่ร่างบางอย่างไม่ละสายตาเหล่าทหารที่อยู่บริเวณโดยรอบไม่กล้าขยับไปไหน ตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย และทำได้เพียงเฝ้าดูร่างของหญิงสาวที่กำลังขึ้นมาจากผืนน้ำเบื้องหน้าด้วยความยากลำบาก เสียงกิ่งไม้ขยับจากการเคลื่อนตัวของทหารนายหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหญิงสาว ทำให้ผู้เป็นนายถึงกับส่งสายตาดุดันไปให
Read more
ตอนที่ 5 แตกตื่น
เสียงฮือฮาเกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ เพราะการกระทำของผู้เป็นนายนั้นสร้างความตกใจให้กับผู้คนในที่แห่งนี้ร่างกำยำกำลังเดินขึ้นไปยังชั้นสองและพาหญิงสาวแปลกหน้าไปยังห้องรับรองตลอดทางเดินสาวใช้ก็มองด้วยความตกตะลึงบางคนก็ถึงกับเอามือทาบอก หรือบางคนก็เอามือป้องปาก“นะ…นายท่าน” สาวใช้อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบากับภาพตรงหน้าร่างกำยำมองไปที่สาวใช้ก่อนที่พวกเธอจะหลบสายตาคมดุของเขาภายในห้องรับรองมีเตียงกว้างอยู่กลางห้อง และดูมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์ที่ส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อยกรีนถูกร่างหนาวางลงอย่างนุ่มนวลใบหน้าของเธอยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตลอดการเดินทางจนถึงตอนนี้ ร่างของเธอนั้นสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บเพราะอุณหภูมิในร่างกายของใครบางคนนั้นไม่ได้อบอุ่นแม้แต่น้อย“จัดการพานางอาบน้ำให้เรียบร้อย อีกครึ่งชั่วโมงข้าจะกลับมา” บาบารัสเดินออกจาห้องรับรองไปพร้อมกับหยิบเสื้อคลุมตัวโปรดมาสวมใส่ร่างหนาเดินออกมาจากห้องรับรองและเดินลงไปยังชั้นสอง เพื่อไปเอาของบางอย่างที่ห้องทำงานหลังจะทำงานเสร็จ ร่างหนาเปิดประตูเข้าไปหยิบดาบคู่ใจที่ติดอยู่บนกำแพงออกมาเพื่อออกไปที่ลานประล
Read more
ตอนที่ 5.1 แตกตื่น
“นายท่าน...ข้าน้อย...ทำอะไรไม่คิด...ให้อภัย…อ้ากกกกก !!!”เสียงร้องครวญครางดังลั่นท่ามกลางสายตาหลายคู่ปลายดาบแทงลงที่ขาแกร่งของผู้น้อย มันลึกลงจนทะลุเนื้อหนัง ไม่เพียงแค่นั้นมันกลับโดนแทงซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่ปราณีจนเขาสลบไปเลือดสีแดงสดสาดกระเด็นเปรอะไปตามตัวของท่านผู้นำทหารหลายนายที่อยู่ในบริเวณนั้นทำได้เพียงยืนมองและอาลัยให้กับเพื่อนทหาร“นายท่าน...เอ่อ” วิลล์ที่เห็นว่าทหารนายนั้นได้หมดสติไปแล้วแต่ตนเองก็ยังคงกลัวเมื่อไปขัดผู้เป็นนาย“เอาเสื้อมาให้ข้า” ร่างสูงรับเสื้อมาเช็ดคมดาบที่เปื้อนเลือดด้วย สีหน้าเรียบเฉยและนัยน์ตาที่กลับมาปกติดังเดิมมือหนาปาเสื้อไปที่ร่างของผู้น้อยที่นอนแน่นิ่งพร้อมกับเดินออกมาจากลานประลองบาบารัสไม่ชอบการถูกหักหลังการลอบกัดมันทำให้เขาหงุดหงิดและโมโห เขาจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เมื่อใดที่เขานั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ ทุกอย่างภายในตัวก็ปะทุเหมือนลาวาไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายบ่งบอกถึงความเดือดดาลในใจเพราะอดีตที่ปวดร้าวมันทำให้เขานั้นต้องเป็นคนที่ดุร้ายและน่ากลัว“ท่านครับ...” วิลล์เดินตามร่างสูงเข้ามาในคฤหาสน์เสื้อคลุมตัวเก่งที่ถืออยู่ในมือถูกส่งให้กับผู้เป
Read more
ตอนที่ 6 สอบสวนผู้บุรุก
ดวงตาเรียวสวยสีน้ำตาลทองกระพริบถี่เพื่อปรับสายตาพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ตัวภายในห้องที่มีเพียงแสงคล้ายแสงของจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง กับตะเกียงสีเหลืองนวลที่ถูกจุดทิ้งไว้เพื่อให้ความสว่างร่างบางค่อย ๆ ขยับตัวอย่างช้า ๆ เพียงปลายเท้าแต่พื้นก็สัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วฝ่าเท้า“ที่นี่ที่ไหนกัน…” กรีนลุกขึ้นยืนพร้อมกับอาการเซเล็กน้อยเพื่อปรับสมดุลร่างกายสายตาสอดส่องไปทั่วห้องพร้อมกับหยิบตะเกียงบนหัวเตียงเพื่อเดินสำรวจภายในห้องทุกอย่างถูกตกแต่งไปด้วยผ้ากำมะหยี่สีเขียวและดำสลับกันไม่ว่าจะเป็นมุ้งของเตียงที่เป็นผ้าแก้วสีดำประกายเมื่อสะท้อนกับแสงแสงของหิ่งห้อยที่อยู่เหนือหัวกำลังแข่งกันส่องแสงเพื่อวดความสวยงาม แต่ในใจของหยิงสาวในตอนนี้ถึงมันจะดูน่าภิรมย์แต่ก็ยังมีความกลัวเข้ามาครอบงำอยู่ดี ขาเรียวเดินไปยังกระจกบานใหญ่ปลายเตียงพบกับร่างตัวเองที่สวมใส่เสื้อผ้าแปลกไป มันในคล้ายกับชุดในหนังแถบยุโรปที่เคยดู ชุดเดรสสีขาวคล้ายชุดนอนทำให้เธอนั้นไม่ค่อยมั่นใจแต่แล้วเธอกลับได้ยินเสียงบางอย่างที่นอกประตู เธอหันไปด้วยความรวดเร็วและเดินไปเปิดประตูก็พบกับทหารร่างกำยำสองคนหันมามองเธอ และชายหนุ่มที่แ
Read more
ตอนที่ 6.1 สอบสวนผู้บุรุก
“สอบสวนเธอ” ร่างสูงชี้ไปที่หญิงสาวก่อนจะนั่งไขว่ห้างเพื่อรอการเริ่มสอบสวนเบลอนเดอร์เดินเข้าไปที่ร่างบางก่อนจะเริ่มการสอบสวนในทันที ในเมืองของเขาถือสมุดกับปากกาขนนกเพื่อบันทึกการสอบสวน“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เบลนเดอร์มองไปร่างบางด้วยสายตาราบเรียบและใช้โทนเสียงทุ้มต่ำ“….” กรีนไม่ได้ตอบอะไรออกไปก่อนจนรู้สึกถึงบางอย่างที่เข้ามากระทบที่ตัว มันคือโคลนที่ผสมน้ำคราบสีดำดูน่าขยะแขยงทำให้กรีนนั้นถึงกับตกใจ“ให้ความร่วมมือกับพวกเราก่อนที่หลังจากนี้มันจะไม่ใช่โคลน” เบลนเดอร์เอ่ยอีกครั้งด้วยแล้วมองไปที่ตาสวยของร่างบางตรงหน้า“น้ำ...มากับน้ำ” กรีนเงยหน้ามองทหารที่กำลังถามคำถามเพื่อสอบสวน เขาเหมือนคนที่ไม่ได้ดูร้ายอะไรแต่ดวงตาของเขามันกลับดูเยือกเย็น“ทำไมเจ้าถึงขึ้นมาจากน้ำ” เบลนเดอร์ค่อย ๆ ถามอย่างช้า ๆ พร้อมสังเกตดวงตาสีน้ำตาลทองเพื่อดูความผิดปกติ“ฉันจมน้ำ…ฉันกลัว” กรีนตอบด้วยเสียงแผ่วเบาและนึกถึงตอนที่ตัวเองกำลังอยู่ภายใต้น้ำวนที่มีพลังมหาศาลมันทั้งหนาวเหน็บและน่ากลัว ทั้งความมืดมิดที่ตัวเองเกลียดชังทำให้ไม่อยากนึกถึงมันอีก“ตอบให้ชัดเจนกว่านี้ !” เบลนเดอร์เดินอ้อมไปยังด้านหลังของหญิงสา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status