อาณาจักรรักอสรพิษ l THE BEAST X SERPENT

           เสียงกลุ่มนักศึกษาปีสี่คณะโบราณคดีของมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเพื่อเตรียมตัวจะไปทัศนศึกษา เข้าแคมป์ในพื้นที่ป่าอุทยานในครั้งนี้ และในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าล้อรถก็กำลังจะหมุนเพื่อเดินทางไปยังที่หมาย นักศึกษาต่างพากันตื่นเต้นและเข้าแถวเพื่อเช็กจำนวนคนในการเตรียมตัวขึ้นรถทัวร์นำเที่ยวที่คณะจัดจ้าง หญิงสาวผิวขาว นัยน์ตาสีน้ำตาลทองบ่งบอกถึงความเป็นลูกครึ่งต่างสัญชาติได้ชัดเจน กรีนเด็กสาวผู้เป็นที่รักของเพื่อน ๆ กำลังเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่ เธอนั้นรักเพื่อน ๆ กลุ่มนี้มากและพวกเขาก็เป็นเหมือนครอบครัวของเธอจริง ๆ           

            “รอฉันด้วยสิ” กรีนเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสและหันมาที่เธอด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินขึ้นรถเมื่อทำการลงชื่อเข้ากิจกรรมกันเรียบร้อยแล้ว

            บนรถทัวร์นักศึกษาต่างพากันจับจองที่นั่งของตัวเองก่อนคนขับจะเริ่มเปิดเพลงเพื่อสร้างความบันเทิงและครึกครื้น บางคนก็ลุกขึ้นเต้นบางคนก็นั่งแต่สวย บางคนก็นั่งมองเพื่อนที่กำลังออกท่าทางอย่างมีความสุข ภายในรถที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะของทุกคน และมุ่งหน้าไปยังแคมป์ที่ถูกจัดขึ้นในครั้งนี้

            “วันนี้ฉันเอาขนมมาเผื่อทุกคนด้วย” วินหนุ่มน้อยน่ารัก เพียงคนเดียวของกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับชูถุงขนมในมือพร้อมกับยื่นให้เพื่อน ๆ ในกลุ่ม

            ขนมมากมายถูกยกขึ้นเมื่อมีหญิงสาวอีกคนที่กำลังจะแย่งไปจากมือ ทุกคนต่างพากันแย่งขนมกันไปมาพร้อมกับหัวเราะและเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

            “เราขอขนมด้วยสิ” ทิชาเพื่อนสาวอีกคนที่นั่งอยู่เบาะหลังเอี้ยวตัวมาเพื่อขอขนมด้วยเช่นกันจากนั้นก็เลยเกิดการแย่งขนมกันอย่างสนุกสนานอีกครั้ง

             รถทัวร์แล่นมาจนถึงสถานที่ที่เป็นจุดหมายของวันนี้ กรีนมองไปยังเส้นทางตรงหน้าในส่วนของทางเข้า บริเวณแคมป์ดูสะอาดตาไม่ได้น่ากลัวและยังดูใหม่มาก ซึ่งต่างจากที่รุ่นพี่เคยเล่าต่อกันมาว่าแคมป์แห่งนี้ทั้งน่ากลัวและไม่น่าอยู่ มันเต็มไปด้วยป่าไม้ต้นไม้ที่รกทึบไปทั่วบริเวณ

             ความโล่งใจเกิดขึ้นกับกรีนเมื่อได้เห็นสถานที่แห่งนี้ มันไม่ได้รกทึบและน่ากลัวอย่างที่คิด แต่ถ้าหากเป็นช่วงกลางคืนมันก็ไม่แน่…เพราะที่นี่มันคือบริเวณของอุทยานที่มีแต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณอย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้เสียชื่อพ่อของเธอ ที่คอยส่งเงินสนับสนุนที่นี่มาหลายปี และเธอไม่ชอบความมืดมิดและความหนาวเย็นในยามค่ำคืน เธอกลัวมันเสียยิ่งกว่าอะไร

            “นักศึกษาทุกคน มารับกุญแจเพื่อเข้าบ้านพักกันก่อน ตามกลุ่มที่กำหนดไว้ แล้วเข้าที่พักเพื่อเก็บสัมภาระให้เรียบร้อย และให้ออกมาที่ลานกว้างรวมตัวกันอีกครั้งภายในหนึ่งชั่วโมง” อาจารย์ประจำคณะเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานกว้างของแคมป์ เมื่อสิ้นเสียงอาจารย์ประจำคณะก็ตามมาด้วยเสียงบ่นของบรรดานักศึกษาที่อยากจะเข้าที่พักแล้วนอนพักให้หายเหนื่อย

            “ขออีกสักสองชั่วโมงไม่ได้เหรอคะอาจารย์” นักศึกษาสาวคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่อาจารย์ให้เวลาเพียงน้อยนิด

            “ไม่ได้ค่ะ เรามีกิจกรรมที่ต้องทำกันต่อ” อาจารย์ประจำคณะเอ่ยก่อนจะยื่นกุญแจให้กับหัวหน้ากลุ่มที่จัดเตรียมไว้

            กรีนและเพื่อน ๆ ได้อยู่กลุ่มเดียวกันอย่างที่ตั้งใจไว้ โดยจะนอนกันคนละฝั่งแยกชายหญิง สัมภาระมากมายถูกนำเข้ามาไว้ภายในบ้านพักขนาดกลาง มหาลัยเอกชนชั้นนำคงไม่ได้อยากทำเสียชื่อเรื่องสวัสดิการนักศึกษาเพราะนักศึกษาที่นั่น จ่ายค่าเทอมที่แสนจะแพง และไหนจะค่าสวัสดิการเข้าแคมป์อีกไม่น้อยถ้าไม่ได้สปอนเซอร์จากเหล่าลูกท่านหลานเธอมหาลัยฯ ก็คงไม่ได้มาถึงทุกวันนี้

             “กรีน แกเก็บของเสร็จหรือยัง” ไลอันนาเพื่อนสาวอีกคนเอ่ยถามขึ้นเมื่อเธอจัดสัมภาระของเธอเรียบร้อยเสร็จแล้ว และแวะมาถามหญิงสาวที่ห้อง

             “ใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วฉันจะตามออกไป” กระเป๋าที่กำลังจะถูกปิดกลับต้องชะงักเมื่อกรีนรู้สึกถึงอาการปวดหัว    แปลก ๆ ก่อนจะสะบัดหัวเล็กน้อย และจัดการเก็บสัมภาระต่อจนเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้าตามเพื่อน ๆ ออกไป

              กลุ่มเพื่อนของเธอนั้นมีทั้งหมดสี่คนรวมถึงกรีนด้วย ไลอันนา ทิชา วินเทอร์ ทั้งสี่คนรู้จักกันในตอนเข้ามหาวิทยาลัยตอนปีหนึ่งซึ่งมาสายและโดนถูกเรียกตัวให้ไปซ่อมหรือทำโทษในข้อหาที่มาสาย นั่นคือไปนั่งถอนหญ้าหลังตึกเรียนเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ทำให้ทุกคนนั้นสนิทกันและเป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้

             เสียงฝีเท้าของคนมากมายกำลังมุ่งหน้าไปยังลานกว้างเพื่อทำกิจกรรม และเสียงประกาศตามสายที่เรียกรวมเหล่านักศึกษาให้มารวมตัวก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง กรีนและเพื่อน ๆ เดินมายังที่หมายเพื่อรวมแถวรอทำกิจกรรม กิจกรรมในวันนี้จากที่ได้ยินมาคร่าว ๆ นั่นคือ กิจกรรมล่าสมบัติ

            “นักศึกษาที่มารวมตัวกันเรียบร้อยแล้ว ขอให้หัวหน้ากลุ่มเดินมารับซองเพื่อทำภารกิจและหลังจากนั้นอาจารย์จะทำการแจ้งเรื่องภารกิจในวันนี้ให้ทราบ”

            เมื่อทุกคนได้รับเอกสารแล้วต่างพากันเปิดมันออกแล้วก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะในเอกสารนั้นมีรายละเอียดของสีต่าง ๆ ที่อยู่ในเอกสารและอธิบายว่ามันคืออะไร และตามมาด้วยเสียงของอาจารย์ประจำคณะ

           “นักศึกษาทุกคนคงได้เห็นรายละเอียดแล้ว กิจกรรมวันนี้คือกิจกรรมล่าสมบัติ ที่จะให้นักศึกษากลุ่มต่าง ๆ ออกตามหาธงแต่ละสี ใครที่ได้ธงครบก่อนจะได้คะแนนตามที่กำหนดไว้ หากใครได้ธงสีแดงก่อน ถือว่าเป็นผู้ชนะ และธงสีแดงจะมีเพียงผืนเดียวเท่านั้น”

            “อาจารย์คะ แล้วถ้าเกิดว่าเดินไปแล้วเจอธงสีแดงเลย เพื่อนกลุ่มอื่นมีโอกาสแย่งธงของเราไหมคะ” นักศึกษาสาวคนหนึ่ง เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

            “ด้วยว่าธงสีแดงนั้นมีผืนเดียว กลุ่มอื่นสามารถแย่งไปได้ค่ะ จงรักษามันไว้ให้ดี”

           เสียงฮือฮาเกิดขึ้นด้วยความตื่นเต้นหลังจากจบเสียงของอาจารย์ นักศึกษาทุกคนต่างพากันอ่านคำอธิบายและดูแผนที่ ที่ได้จัดทำขึ้นในการนำทาง เพราะที่นี่มันเป็นเขตอุทยาน บางพื้นที่จึงไม่สามารถเข้าไปได้

           “อีกอย่างที่จะแจ้งให้ทราบนั่นคือ รางวัลของกิจกรรมนี้ ใครที่เจอธงสีแดงก่อนและรักษาไม่ให้ธงถูกแย่งไปได้จะได้รางวัลเป็นกำไลแห่งโชคชะตาที่เป็นเครื่องรางนำโชค ขอให้นักศึกษาโชคดี เริ่มกิจกรรมได้ค่ะ”

           ในเวลานี้เป็นเวลาช่วงสายของวันทำให้อากาศนั้นร้อนจัด นักศึกษาบางคนถึงกับต้องกางร่มใส่เสื้อเพื่อป้องกันแสงแดดไม่ให้ผิวเสีย แต่กับกลุ่มเพื่อนของกรีนและทุกคนต่างพากันลุยอย่างเต็มที่ โดยที่ใส่เพียงเสื้อวอร์มสีดำที่เป็นลักษณะของเสื้อฮู้ด และมุ่งหวังต้องชนะกิจกรรมนี้ให้ได้