บทที่ 5 ชุบชีวิต (1/2)

บทที่ 5

ชุบชีวิต

3 มีนาคม ดี.ดี. 12 นอกกำแพงเขตการปกครองที่สิบเอ็ด

“หัวหน้า รายงานครับ!”

“มีอะไรอีก ยังไม่ถึงเขตเลย” วิคเตอร์ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทน เขาเป็นคนเดียวที่ยังพอเหลือพลังหลังผ่านการต่อสู้กับฆาตกรอันดับที่สิบเจ็ด เดอะดราวน์ เขาจึงจำต้องทำหน้าที่ควบคุมแคปซูลด้วยตัวเอง แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าหน่วยพิเศษก็ตาม นายพลผู้แข็งแกร่งที่สุดในเขตเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตภัยครั้งใหญ่ที่เกือบจะพรากชีวิตของเขาไปด้วยแล้ว ตอนนี้เขาเพียงอยากกลับเข้ากำแพงไปปั้นหน้าแสดงเป็นผู้กอบกู้ให้ประชาชนสรรเสริญแล้วอาบน้ำอุ่นชำระความเหนื่อยล้าในบ้านพักส่วนตัวของเขาจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ลูกน้องของเขายังจะมีเรื่องอะไรมารายงานอีกกัน

“คือว่า… ซอมบี้ที่เก็บกลับมาด้วย ตอนนี้ฟื้นฟูจนหายดีแล้วครับ”

“ว่าไงนะ?! ทำไมไม่รีบบอก เฮอร์มิลล่ะ ไม่ใช่ว่าถูกมันฆ่าไปแล้วนะ” วิคเตอร์ได้ยินก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

“ไม่ใช่ครับ เอ่อ… เจ้าซอมบี้ตัวนี้ มันดูแปลก ๆ”

กุนนาร์อ้ำอึ้งอย่างไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เรียกให้คิ้วของหัวหน้าหน่วยขมวดมุ่นจนเป็นปม

“หมายความว่ายังไง หรือว่าจัดการมันไปแล้ว?”

“ยังครับ หลังจากมันฟื้นฟูเสร็จก็นั่งนิ่งไม่ยอมขยับเลยครับ ไม่ได้พุ่งเข้ามาทำร้ายพวกเราเหมือนซอมบี้ทั่วไปด้วย พอเรายกปืนข่มขู่ก็หันมามองนิดหน่อยแล้วก็กลับไปนั่งท่าเดิม ราวกับว่า…มันมีความคิดเป็นของตัวเอง”

วิคเตอร์ถอนหายใจ วันนี้เขาเจอเรื่องประหลาดมามากจนไม่สามารถประหลาดใจกับอะไรได้อีกแล้ว “มีความคิดเป็นของตัวเอง ซ้ำยังฟื้นฟูไวเกินปกติ… นี่คงไม่ใช่ซอมบี้ระดับพิเศษหรอกนะ”

กุนนาร์ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ “ซอมบี้ระดับพิเศษ?!”

“เรื่องนี้คงต้องรายงานให้เขตใหญ่รับรู้”

วิคเตอร์ลอบยิ้ม ซอมบี้ระดับพิเศษ หากไม่ใช่ซอมบี้ใต้อาณัติ ถึงเก็บไว้กับตัวก็ทำประโยชน์อะไรให้เขาไม่ได้ ซ้ำยังอาจจะเป็นอันตรายมากกว่า ประโยชน์เดียวของมันในตอนนี้ที่เขาพอจะใช้ได้ คือการใช้มันดึงความสนใจของดีซีโอกับพวกเขตหนึ่งซึ่งเป็นดั่งศูนย์กลางแห่งโลกยุคโลกาวินาศ ช่วยให้เขาแอบซุกซ่อนคนอีกคนได้ง่ายขึ้น

19 ตุลาคม ดี.ดี. 12

“ถอดใจสักทีเถอะน่า ตาแก่ หาวิธีใช้งานไม่ได้ก็แค่จับไปทำเป็นเครื่องผลิตพลังงานเหมือนฆาตกรคนอื่น ๆ นั่นแหละ” เคนยูพยายามเกลี้ยกล่อมราชานรอบที่ล้านเห็นจะได้ เขาเบื่อหน่ายกับงานวิจัยที่ไร้วี่แววว่าจะมีความคืบหน้านี้เต็มแก่แล้ว

นักวิจัยชรากลับไม่สนใจฟังชายหนุ่มด้านข้าง ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ภาพบันทึกการไหลเวียนของไอทมิฬในร่างตัวทดลองอมตะ ปากพึมพำสิ่งที่สรุปได้ออกมา “สิ่งที่เราต้องการไม่ได้อยู่ในร่างของเขา มันจะถูกปลุกขึ้นตอนเขาตายเท่านั้น”

เคนยูถอนหายใจ เขาฟังประโยคนี้มาเป็นรอบที่ล้านเห็นจะได้ หากตาแก่จอมยึดติดยังไม่บรรลุเป้าหมาย ชาตินี้เขาคงไม่มีวันได้กลับขึ้นไปใช้ชีวิตสุขสำราญข้างบนแน่

ชายหนุ่มมองไอทมิฬในมือของตนอย่างใจลอย “ไอ้หนูทดลองนั่นนอกจากเรื่องอมตะดูยังไงก็เป็นแค่คนอ่อนแอ แต่เอาเข้าจริง หลังจากที่ฉันฆ่ามันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่ามีพลังเอ่อล้นเข้ามาในร่างทั้งที่ไม่ใช่การฆ่าตามแรงจูงใจ ต่างจากตอนฆ่าพวกฆาตกรกระจอกหลายขุม จนถึงตอนนี้ฉันฆ่ามันมายี่สิบห้าวันแล้ว เผลอ ๆ อันดับหนึ่งในตารางผู้ปลุกไอทมิฬจะต้องตกเป็นของฉันแล้วล่ะ”

“ที่หน่วยพิเศษของเขตสิบเอ็ดพลังสูงขึ้นอย่างผิดปกติก็คงจะใช้วิธีนี้” ราชานตั้งสมมติฐาน

“ฮึ! ไอ้พวกกระจอกคิดจะเก็บของดีไว้เป็นของตัวเอง ถ้าฉันไม่ไปเจอไอ้หนูทดลองนี่เข้าก่อน ไอ้วิคเตอร์อะไรนั่นคงจะขึ้นมาติดห้าอันดับแรกแล้วมั้ง แบบนี้มันผิดสนธิสัญญาชัด ๆ ถ้าจับได้ว่าฆ่าด้วยวิธีการตามแรงจูงใจ เจ้านั่นโดนเก็บแน่” เคนยูแค่นเสียงดูถูก

หลังจากหน่วยพิเศษของเขตที่สิบเอ็ดพัฒนาอย่างรวดเร็วจนถึงจุดหนึ่งก็หยุดลง กลับมีคนหนึ่งที่กลายเป็นว่ามีพลังเพิ่มพรวดพราดยิ่งกว่าก่อนหน้าจนแทบจะเทียบเท่ากับสิบอันดับแรกในการจัดอันดับพลังผู้ปลุกไอทมิฬแล้ว

ยิ่งฆ่า ยิ่งแข็งแกร่งนั้นเป็นความจริง แต่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด สิ่งที่จะช่วยเสริมให้การฆ่าครั้งนั้นทรงประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับเจตจำนงของฆาตกร หากมี ‘แรงจูงใจ’ ในการสังหาร พลังแห่งความตายที่ช่วงชิงมาจะส่งเสริมให้พลังเฉพาะตัวอันเป็นเอกลักษณ์ในแต่ละบุคคลแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ด้วยเหตุนี้ ฆาตกรต่อเนื่องที่เลือกเหยื่อและมีวิธีการสังหารตามแรงจูงใจจึงแข็งแกร่งกว่าพวกที่สังหารไม่เลือกหน้า สักแต่จะเพิ่มพลัง

เรื่องการสังหารตามแรงจูงใจ บรรดานักวิจัยกับผู้ปลุกไอทมิฬในเขตหนึ่งรู้กันมาตั้งแต่ดีซีโอทำการวิจัยสำเร็จเมื่อหกปีที่แล้ว แต่เรื่องนี้ได้รับการคัดค้านและถูกบังคับให้เก็บเป็นความลับโดยรัฐบาลโลก เนื่องด้วยเหตุผลทางด้านมนุษยธรรม อีกทั้งตามหลักจิตวิทยาแล้ว การปล่อยให้ฆาตกรได้สังหารตามวิธีที่ตนชื่นชอบจะยิ่งเพิ่มอัตราเสพติดการสังหารและมีความเสี่ยงจะผันตัวกลายเป็นฆาตกรต่อเนื่องได้สูง

กระนั้นก็มีบางฝ่ายสนับสนุนให้ผู้ปลุกไอทมิฬในกองทัพได้เลือกวิธีสังหารตามแรงรูงใจเพื่อเพิ่มกำลังรบในยุคที่มนุษย์เผชิญวิกฤตด้านความมั่นคงเช่นนี้ สุดท้ายทางรัฐบาลโลกจึงอนุมัติให้ผู้ปลุกไอทมิฬใช้วิธีนี้ได้แค่กับนักโทษประหารหรือฆาตกรจับตายเท่านั้น โดยต้องกระทำภายใต้การจับตามองจากดีซีโออย่างเคร่งครัด และมีผู้ปลุกไอทมิฬเพียงไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาตให้สังหารตามแรงจูงใจได้ตามมติที่ประชุม ผู้อื่นที่ฝ่าฝืนสังหารศัตรูหรือบุคคลใดด้วยวิธีการตามแรงจูงใจจะถือว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่อง ถูกปลดออกจากหน่วยพิเศษและกลายเป็นนักโทษประหารทันที