로그인เซลวิน ไรอันเดอร์ ทายาทตระกูลอัศวินที่เคยยิ่งใหญ่ ต้องพบกับการล่มสลายของตระกูลเมื่อถูกใส่ร้าย เขาถูกคู่หมั้นเย็นชา เก็บไว้ในฐานะคนรับใช้ฝึกหัด แต่ด้วยความแตกต่างของสถานะและความห่างเหิน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจหลบหนีออกจากอดีต ขึ้นเรือมุ่งหน้าสู่ทวีปใหม่ แต่โชคชะตาพลิกผัน เมื่อเรือของเขาล่มกลางมหาสมุทร ด้วยฝีมือของสัตว์ประหลาดในตำนาน หลังช่วยเหลือพ่อค้าที่ตกอยู่ในอันตราย เซลวินได้รับตัวตนใหม่ในฐานะนักผจญภัย และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในดินแดนที่ห่างไกล ผ่านไป 4 ปี เขากลายเป็นนักผจญภัยที่มีชื่อเสียง พร้อมกับเพื่อนร่วมทีมที่ประสบความสำเร็จ แต่ในตอนที่ตัดสินใจที่จะเกษียณ เขาก็ได้มีโอกาสกลับไปที่บ้านเกิดอีกครั้ง และพบกับความจริงที่ว่า คู่หมั้นที่เขาทิ้งไป ได้แต่งงานกับ “หลุมศพ” ของเขา เพราะเข้าใจว่าเขาเสียชีวิตแล้ว ในขณะที่สงครามและความจริงอันเจ็บปวดรออยู่ข้างหน้า ชายหนุ่มจะเลือกปล่อยวางอดีต หรือ เลือกที่จะยอมรับความพยายามของหญิงสาวที่จะปกป้องตระกูลของเขาตลอดเวลาที่ผ่านมาหรือไม่?
더 보기Bab 1 : Kesialan Andy!
Andy melangkahkan kedua kakinya ke sebuah restoran cepat saji, perutnya terasa sangat lapar. Kebetulan dia belum lama tiba New Hampshire, setelah beberapa tahun lamanya dia berada di London untuk meraih gelar profesor.
Elena—neneknya yang membuat Andy terpaksa harus kembali ke Amerika. Berkali-kali dengan getolnya dia terus memborbardir Andy dengan telepon-telepon, dan chat darinya melalui aplikasi WeChat.
Elena bilang pada cucu laki-laki kesayangannya, jika ada sesuatu yang harus dia katakan pada Andy, menyangkut urusan nyawa. Sebenarnya terlalu berlebihan bagi Andy begitu mendengar Elena mengatakan hal tersebut.
“Nenek, sebenarnya apa yang ingin kau katakan sehingga menyuruhku kembali ke Amerika secepatnya?” tanya Andy saat itu.
“Kau tahu, aku sedang dirawat di rumah sakit sudah dua minggu lamanya, kan? Dokter mengatakan, usiaku hanya bisa bertahan tiga bulan, Andy!” seru Elena di telepon, kemudian terdengar isak tangis dari suara parau wanita berusia 75 tahun itu.
“Lalu?”
“Kau harus kembali, kau harus segera menikah!”
“Menikah?!” seru Andy tak kalah kagetnya mendengar kalimat terakhir Elena. Bagaimana mungkin dia harus menikah! Seumur hidupnya yang dia kenal hanya buku, dan buku. Permintaan Elena benar-benar keterlaluan bagi Andy.
“Ya, kau harus menikah secepatnya, atau aku tak akan memberikan bagian harta kepadamu!” sungut Elena, kemudian menutup telepon menyisakan sesungging senyum di bibirnya.
Mau tak mau Andy menuruti kemauan perempuan tua itu untuk kembali ke Amerika. Dia harus menikah?
Lalu siapa yang harus menjadi calonnya?
Apakah harus melakukan kencan buta melalu jejaring sosial?
Atau bagaimana kalau dia memasang iklan di koran, mempromosikan dirinya?
“Mau pesan apa, Tuan?” tanya seorang pelayan. Sejak tadi Andy hanya berdiri di depan meja pemesanan, tanpa mengatakan apa pun membuat gadis pelayan di depannya mau tak mau bertanya.
“Satu cangkir espresso dibuat dengan suhu 90 sampai 96 derajat celcius, gunakan termometer untuk mengukur suhunya, aku tak mau terlalu panas, jadi pastikan keakuratannya. Lalu perhatikan tingkat kelarutan kopi harus sesuai 1.25 – 1.45 tds, jangan sampai salah!”
Kedua mata pelayan itu hanya membelalak kaget, dia tak menyangka lelaki yang terlihat sangat tampan dengan balutan jas mahal di depannya itu ternyata seorang pelanggan yang sangat menyebalkan!
“Ada lagi, Tuan?”
“Jangan lupa sebelum kalian membuat kopi untukku, aku mau kalian membersihkan alat-alat itu terlebih dahulu, karena—“
“Hai, permisi, aku mau memesan secangkir espresso!” seru seorang gadis yang tiba-tiba langsung menuju ke meja pemesanan tanpa mengantri lebih dulu. Membuat Andy menekuk wajahnya dan mencebik!
Gadis itu cukup cantik, tubuhnya tak terlalu pendek, kurus, rambut lurusnya yang berwarna merah tembaga, membuat penampilan sangat sempurna di mata pria manapun. Senyumannya juga lumayan, membuat barista yang berada di belakang gadis pelayan itu tersenyuum malu-malu.
“Kau tak bisa mengantri?” tanya Andy pada gadis yang berada di depannya.
“Mengantri? Aku harus masuk kelas beberapa menit lagi, jadi maaf saja kalau aku menyerobot. Kau keberatan?” tanya gadis itu dengan nada santai, dan wajah tanpa dosa. Membuat Andy mendengus kesal.
Andy menarik napas panjang dan mengembuskannya perlahan.
Bukan hanya gadis itu saja yang memiliki urusan di dunia ini, kenapa dia harus menyerobot tanpa aturan?
Barista itu juga dengan kurang ajarnya mendahulukan pesanan gadis itu, membuat Andy ingin membalikkan seisi kota saat itu. Kenapa hari ini terasa sangat menjengkelkan baginya?
“Katamu kau tak lama, tapi kau memesan kopi sudah hampir lima belas menit, Nona,” ucap Andy datar. Gadis itu tertawa, dengan santainya dia bercakap-cakap dengan barista seakan lupa kalau Andy pun sedang menunggun kopi miliknya untuk dibuat.
“Ini kopi espresso milikmu,” ujar barista sembari memberikan segelas kopi pada gadis cantik tak tahu aturan.
Dia menerimanya, kemudian buru-buru berbalik, tanpa sengaja dia tersandung kaki panjang milik Andy, membuatnya berputar dengan segelas espresso yang isinya agak keluar dari bibir gelas. Gadis itu berusaha menahan keseimbangan, tapi gagal.
Satu gelas espresso menyiram wajah Andy, dan membasahi jas yang dikenakannya.
Sial!
“Ma-maaf,” ucap gadis itu.
“Kurasa cukup hari ini aku bertemu dengan gadis sepertimu. Jika sampai aku harus bertemu untuk kedua kalinya, kupastikan saat itu juga akan terjadi kiamat!” maki Andy dengan intonasi suara penuh penekanan, benar-benar jengkel dibuatnya.
“Kau pergi dari hadapanku, dan kau barista, sebaiknya kau belajar bagaimana caranya menyervis seorang pelanggan dengan baik!”
“เธอได้ยินข่าวรึยัง?”เสียงกระซิบดังขึ้นในร้านขนมปังซึ่งมักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของแม่บ้าน แต่เช้านี้ กลับมีแต่ความเงียบงันตึงเครียดราวกับพายุจะมา หญิงสาวสองคนยืนต่อคิวอยู่ใกล้ตะกร้าขนมปังอบใหม่ แต่ไม่มีใครสนใจกลิ่นหอมกรุ่นเหล่านั้นอีกต่อไป“เรื่อง ไอ้คุณชายจากตระกูลทรยศ นั่นน่ะเหรอ?” อีกคนตอบทันทีด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยรังเกียจ“นังคนใช้ที่บ้านฉันเล่าว่า เขาหายตัวไปจากคฤหาสน์กลางดึกเลยนะ ทั้งที่คุณหนูแคทลีนก็อุตส่าห์เลี้ยงไว้เป็นอย่างดี พยายามดึงขึ้นมาจากดินจากโคลน พอถึงเวลากลับตอบแทนด้วยการ หนีหาย อย่างกับคนขี้ขลาด!”“แย่ยิ่งกว่านั้นอีกเถอะ! ไอ้นี่สิ! อยู่กินกับตระกูลคู่หมั้นของตัวเอง พอมีโอกาสพิสูจน์ความจริง ก็ถอยหลังกลับลำ ทิ้งคุณหนูเขาไว้ให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน!”หญิงอีกคนยกมือขึ้นกอดอกแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์“เขาว่ากันว่า...คืนก่อนจะหายตัวไป มีคนเห็นเขาแอบคุยกับชายแปลกหน้าสองคนตรงท่ารถใต้ดินฝั่งตะวันตกของเมือง แล้วก็หายเงียบ! นี่มันไม่ใช่บังเอิญแล้ว! มันคือ การวางแผนหลบหนี ชัดๆ!”“ใช่! แล้วคนในตลาดตอนนี้ก็พูดกันว่า ไอ้คุณชายบ้านั่น อาจจะเป็นสายลับให้พวกประเทศอื่นก็ได้!”“สายลับเ
เสียงฝนโปรยปรายดังสะท้อนกระจกหน้าต่างรถม้าที่เร่งสปีดผ่านถนนกรวดกลับไปยังคฤหาสน์วาเรนไฮม์ หญิงสาวในชุดดำเรียบหรูเอนตัวมาข้างหน้า มือกำชายผ้าคลุมแน่น เธอไม่อาจซ่อนความกระวนกระวายใจได้ประตูรถยังไม่ทันเปิดสนิท ร่างนั้นก็ก้าวลงอย่างรวดเร็ว รองเท้าบูตกระแทกลานหินเสียงดัง เธอไม่เหลียวมองข้ารับใช้ที่วิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยซ้ำ เอ่ยถามทันทีโดยไม่หยุดเดิน“เขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”หัวหน้าแม่บ้านที่รออยู่ใกล้บันไดขยับเข้ามาอย่างร้อนรน“เมื่อวานช่วงสายค่ะคุณหนู ข้ารับใช้เห็นว่าเขาไม่ได้ออกมาทำงาน เลยไปดูที่ห้องแต่ก็ไม่เจอ ไม่ทราบแน่ชัดว่าออกไปเมื่อใด”“แล้วได้สั่งให้คนที่เหลือไปตรวจสอบรอบๆ เมืองรึยัง?”“ค่ะ ดิฉันได้สั่งการไปแล้ว แต่ขณะนี้ก็ยังไม่เจอคุณชายเลยค่ะ…”เธอไม่รอฟังต่อ ก้าวฉับๆ ไปทางฝั่งตะวันตกของคฤหาสน์ เส้นทางเปียกชื้นจากฝนทำให้เสียงฝีเท้าดังขึ้นกว่าปกติ อาคารของข้ารับใช้เงียบผิดสังเกต แม้จะไม่ใช่เวลาพักแคทลีนมุ่งตรงไปยังห้องของเขา เธอแค่ต้องการดู—ว่าเขาทิ้งอะไรไว้หรือเปล่า บางอย่างที่อาจบอกได้ว่าเขาจากไปเพราะเหตุจำเป็น... หรือเพราะตั้งใจ“หรือว่า…เขาหายไปเพราะสภาพแวดล้อมไม่ดี?”ปร
ภายในห้องประชุมของวัง บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฝนที่สาดกระหน่ำนอกหน้าต่างส่งเสียงเคาะกระจกเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ คล้ายกำลังนับถอยหลังสู่บางสิ่งที่ไม่มีใครอยากเผชิญกษัตริย์นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ตั้งอยู่สูงจากพื้น เบื้องหน้าคือเหล่าขุนนาง ขุนพล และรัชทายาททั้งสามคนที่ยืนเรียงแถว แววตาของกษัตริย์นั้นเย็นชาและเฉียบคม มองตรงไปโดยไม่พูดอะไร แต่ทุกคนรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจที่แผ่ปกคลุมไปทั้งห้องทันใดนั้น ประตูเปิดออก ข้าหลวงคนหนึ่งรีบเข้ามา คุกเข่าทันที ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ... เรายังหาตัวท่าน เซลวิน ไม่เจอขอรับ”คำพูดนั้นเหมือนเสียงระเบิดในห้องเงียบๆ ทุกสายตาหันมามอง เสนาบดีบางคนเบิกตากว้าง รัชทายาทคนโตกับคนรองขมวดคิ้ว แต่มีเพียงองค์ชายคนเล็กที่แอบยิ้มมุมปาก ราวกับกำลังพอใจกับข่าวนี้เสียงทรงอำนาจดังขึ้น มันเปี่ยมไปด้วยพลังจนไม่มีใครกล้าขัด“เขาอยู่กับตระกูลวาเรนไฮม์ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงหายตัวไปได้? ไม่ใช่ว่าพวกเขารักกันดีงั้นรึ?”ข้าหลวงกลืนน้ำลายก่อนตอบ“ตอนนี้คุณหนูแคทลีน วาเรนไฮม์กำลังรีบกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อตรวจสอบด้วยตัวเองอยู่พ่ะย่ะค่ะ... ไม่มีใคร
แสงแรกของวันสาดส่องลงบนชายหาดที่เงียบสงบ คลื่นทะเลซัดเอื่อย ๆ สัมผัสผืนทรายราวกับต้องการปลอบโยนผู้ที่ถูกพัดพามาเกยตื้น ลมยามเช้าพัดเอากลิ่นไอทะเลคละคลุ้งไปทั่ว เสียงนกนางนวลลอยล่องอยู่เบื้องบน ทว่าความเงียบสงบของเช้าวันนี้ถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องของชายชรา“เฮ้ย! มีคนรอดชีวิตมาเกยตื้น!”ชาวประมงวัยกลางคนที่เดินเลาะชายหาดเพื่อเก็บหอยและเศษไม้รีบตะโกนเรียกผู้คนในหมู่บ้าน ไม่นานนัก ชาวบ้านหลายคนต่างพากันวิ่งมาตามเสียงเรียก ก่อนที่สายตาของพวกเขาจะจับจ้องไปยังร่างของผู้รอดชีวิตสามคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนผืนทรายร่างแรกเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวหนังเต็มไปด้วยบาดแผลเก่าใหม่ปะปนกัน ทว่าในมือของเขายังคงกำดาบเก่าคร่ำคร่าราวกับสัญชาตญาณสั่งให้ไม่ปล่อยมัน แม้ว่าเขาจะหมดสติไปแล้วก็ตาม ร่างที่สองคือชายวัยกลางคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของคนร่ำรวย แต่บัดนี้ฉีกขาดและเปรอะเปื้อนโคลนจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดูเหมือนจะเป็นพ่อค้าหรือขุนนางจากที่ใดที่หนึ่ง ส่วนร่างสุดท้ายคือหญิงสาวในชุดกัปตันเรือ แม้เปียกโชกไปทั้งตัวและมีร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้า แต่ท่าทางของเธอกลับดูสงบอย่





