บทที่ 5 ชุบชีวิต (2/2)

“ถึงจะรู้งั้นแล้วก็เถอะ ตาแก่ ถ้าไอ้หนูทดลองไม่รู้วิธีเรียกใช้พลังของตัวเองปู่ก็หาวิธีควบคุมพลังของเขาไม่ได้ เจ้านั่นก็ดูจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ ความลับของพลังอมตะปู่แก้ไม่ออกหรอก ล้มเลิกเหอะ”

ราชานเหลือบมองคนหนุ่มเขม็งด้วยความหน่ายใจ “นายก็แค่อยากกลับไปใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาของนายข้างบนนั่นเลยหาข้ออ้างให้ฉันยุติการวิจัย”

“หา? ก็ใช่น่ะสิ สถานีเส็งเคร็งนี่จะเทียบแมนชันของฉันได้ไง ว่าง ๆ ก็ลองแวะไปสิ ตาแก่ รับรองติดใจแน่”

“รายงานครับ!”

ในขณะที่เคนยูมัวแต่พูดเล่น เจ้าหน้าที่ของสถานีวิจัยก็เข้ามารายงานเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้กับนักวิจัยควบตำแหน่งผู้อำนวยการซึ่งมีอำนาจสูงสุดในสถานีวิจัยแห่งนี้

“ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะตัวนั้นน่ะเหรอ?” ราชานถามย้ำด้วยความเหลือเชื่อ

“ใช่แล้วครับ ดูเหมือนหมายเลขหนึ่งหนึ่งสามจะรู้จักซอมบี้ตัวนั้นด้วยครับ”

“ขอบใจมาก คุณไปทำงานของคุณต่อเถอะ”

“ครับ!”

เจ้าหน้าที่กลับออกไป ราชานรีบดึงภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดู ภาพบันทึกได้ถึงเพียงช่วงที่ตัวทดลองคุกเข่าตรงหน้าซอมบี้เท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ และกล้องก็ถูกไอทมิฬซัดจนพังเสียหาย

“เหลือเชื่อ ปฏิกิริยาของซอมบี้มีสติสัมปชัญญะในตอนที่พบตัวทดลองอมตะแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญคือพลังที่ตัวทดลองอมตะปล่อยออกมา นั่นมันมากพอจะใช้เป็นพลังงานเลี้ยงเขตหนึ่งทั้งเขตได้เป็นปีเลย!” ราชานมองค่าพลังบนหน้าจอด้วยความตื่นเต้น ตัวเลขในหน้าจอยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจนสุดท้ายก็ขึ้นเพียงข้อความสีแดง

‘ไม่สามารถวัดค่าได้’

ในขณะที่ราชานกำลังตื่นเต้นกับค่าพลังของตัวทดลอง เคนยูกลับแค่นเสียงอย่างขัดใจ “ตาแก่เอ๊ย วัน ๆ ดูแต่ตัวเลขจนมองข้ามเรื่องที่สำคัญที่สุด งานวิจัยเยอะจนลืมเรื่องเก่า ๆ ที่เคยสงสัยไปจนหมดแล้วหรือไง?”

ราชานผละจากหน้าจอด้วยความฉงน “เรื่องที่ฉันเคยสงสัย?”

“คำตอบมันก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่เรอะ เจ้านายของซอมบี้มีสติสัมปชัญญะก็คือไอ้หนูทดลองอมตะ”

“…”

สมมติฐานที่เคนยูกล่าว เมื่อประกอบกับภาพจากกล้องวงจรปิดนั้นสมเหตุสมผลเป็นอย่างยิ่ง แต่คำตอบนี้ไม่ได้ช่วยอธิบายสาเหตุที่ไอทมิฬซึ่งหล่อเลี้ยงในตัวซอมบี้มีสติสัมปชัญญะเทียบแล้วเข้าไม่ได้กับข้อมูลไอทมิฬในฐานข้อมูลของดีซีโอเลย ทั้งที่ตัวทดลองเก่าแก่อย่าง ‘No. 113’ ควรจะมีข้อมูลไอทมิฬบันทึกไว้อยู่แล้ว

ไม่แน่ว่า พลังจากตัวทดลองอมตะที่ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะนำไปใช้จะไม่ใช่พลังจากในร่างของเขา แต่เป็นพลังเดียวกับที่ตัวทดลองได้รับมาจากการตาย

“ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะตัวนั้นอยู่ระดับไหน?”

“ถ้าระดับพลังน่ะไม่มากหรอก คงจะพอ ๆ กับพวกระดับกลาง แต่ถ้าเรื่องการฟื้นฟูก็คงจะระดับสูง” เคนยูยักไหล่ เขาเคยถูกขอให้มาช่วยประเมินซอมบี้มีสติสัมปชัญญะมาก่อน นอกจากการฟื้นฟูที่รวดเร็ว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย ทักษะการต่อสู้ก็แทบไม่มี สะเปะสะปะเหมือนซอมบี้เร่ร่อนทั่วไปที่ไม่มีคนควบคุมเสียมากกว่า

“ระดับพิเศษ”

“หา?”

ราชานเท้าคางอย่างใช้ความคิด เขาค่อย ๆ ร่างแผนการวิจัยขึ้นในหัวทีละขั้นตอนอย่างใจเย็น “เรายังไม่เคยลองตัดอวัยวะบางส่วนของซอมบี้มีสติสัมปชัญญะ บางทีอาจจะงอกขึ้นมาใหม่เหมือนระดับพิเศษก็ได้”

เคนยูไม่เคยคิดว่าจะมีพวกเนิร์ดชุดขาวที่หมกตัวอยู่แต่ในห้องวิจัยคนไหนทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายได้ แต่เมื่อมองนักวิจัยชราในตอนนี้เขากลับหวั่นเกรงยิ่งกว่าตอนเจอคู่ต่อสู้คนใดที่เคยประมือ “ตาแก่เอ๊ย ปู่มันโหดเหี้ยมกว่าฆาตกรอย่างฉันอีก แต่เสียใจด้วย จำระดับพิเศษไม่ได้เหรอ? ‘เหมือนกับคนเป็นทุกประการ’ เจ้าซอมบี้นี่แค่พูดยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“จริงอย่างที่นายว่า แต่แค่นี้ก็เกินพอแล้ว” ราชานหันมามองชายหนุ่ม “นายต้องการสร้างกองทัพอมตะไหม? เคนยู... ไม่สิ คิง”

เคนยูผงะ เขาทำงานร่วมกับนักวิจัยชราบ่อยจนพอจะเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย ซอมบี้มักจะมีคุณลักษณะพิเศษตามพลังของเจ้านาย และพลังของเจ้าหนูทดลองคืออมตะ หากซอมบี้ที่เจ้าหนูทดลองสังหารเป็นซอมบี้อมตะ ก็แค่ให้เจ้าหนูทดลองฆ่าเพื่อสร้างกองทัพ ส่วนหน้าที่ของเขามีเพียงอย่างเดียว

ควบคุมนายแห่งกองทัพอมตะ

รออยู่นานชายชราก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากคิงผู้เด็ดเดี่ยว สุดท้ายราชานก็ถอนหายใจพลางนวดขมับ “พาเขาไปด้วยสิ”

“หา? ไปไหน?”

“เขตการปกครองแรกแห่งมวลมนุษยชาติและศูนย์รวมผู้รอดชีวิตในยุคโลกาวินาศที่ใหญ่ที่สุด เขตการปกครองที่หนึ่ง พาเขาไปทำภารกิจร่วมกับนายซะ ฝึกให้เขาควบคุมพลังแห่งความตาย ระหว่างนั้นอาจจะปลุกอะไรบางอย่างในตัวเขาขึ้นมาก็ได้”

เคนยูเข้าใจดี ชายชราต้องการจะใช้เขาเป็นเครื่องมือในการวิจัยของตน!

ฆาตกรหนุ่มกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่เขาจะได้ระบายมันออกมา เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงม สถานีวิจัยสั่นสะท้าน หน้าจอทุกจอแสดงภาพแจ้งเตือนให้อพยพโดยด่วน ราชานรีบวิ่งไปที่แผงควบคุมเพื่อหาต้นตอแห่งแรงสั่นสะเทือน สถานีวิจัยเกิดระเบิดขึ้นหลายจุดด้วยไอทมิฬ น้ำจากมหาสมุทรภายนอกรั่วไหลเข้ามาในสถานี อากาศและแรงดันแปรผันอย่างรวดเร็ว หากยังเกิดความเสียหายไปมากกว่านี้ สถานีวิจัยเบอร์มิวดาต้องระเบิดแน่

ราชานหันขวับมองเคนยู ฆาตกรหนุ่มรีบยกมือขึ้นแสดงความบริสุทธิ์

“ฉันเปล่านะเว้ย! ถึงฉันจะเกลียดสถานีเส็งเคร็งนี่และอยากกลับขึ้นไปมากก็เถอะ แต่ฉันไม่ทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้หรอก”

“ทุกจุดที่เกิดความเสียหายเกิดจากการระเบิดของไอทมิฬ สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดาใช้วัสดุเสริมพลังแห่งความตายที่เข้มข้นจากแดนสังหาร ผู้ปลุกไอทมิฬทั่วไปทำลายไม่ได้ มีแต่นาย!”

“ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงเล่า! ฟังกันบ้างสิ ตาแก่!”

ผนังห้องวิจัยส่วนตัวของผู้อำนวยการสถานีระเบิดออก เคนยูแผ่ไอทมิฬสร้างเป็นเกราะป้องกันตัวเขากับนักวิจัยชราจากแรงระเบิด ไอทมิฬมหาศาลรุนแรงพวยพุ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับผู้ที่ปลดปล่อยมันออกมา

เคนยูเลียริมฝีปาก “ถึงขั้นนี้แล้วคงไม่ห้ามฉันสู้สินะ ตาแก่”

ชายชรายกแขนห้ามคนหนุ่มเลือดร้อน “เดี๋ยวก่อน มีบางอย่างผิดปกติ”

“…ชุบชีวิต”

เสียงแหบแห้งดังแผ่วมาจากใจกลางมวลพลังแห่งความตาย ร่างภายในม่านควันทมิฬเดินเข้ามาใกล้คนทั้งสองจนเห็นได้ราง ๆ

“ไอ้หนูทดลอง!”

“ตัวทดลองอมตะ!”

ไพเรนทร์เงยหน้ามองคนที่วิจัยตัวเขามาอย่างเนิ่นนานทั้งสอง ดวงตามืดสนิทไร้ชีวิตในยามปกติกลับเปล่งประกายแดงวาบราวกับปีศาจร้ายจากขุมนรก

“ผมยอมทำทุกอย่าง ชุบชีวิตไทซะ”