สมบัติแห่งขุนเขา

ผ่านมาแล้ว ห้าวัน ตั้งแต่เนี่ยหลิงมาอยู่ที่นี่ อาการป่วยนางหายสนิทแล้วเหลือแค่รอยฟกช้ำนิดหน่อย ทุกวันเนี่ยหลิงจะได้กินโจ๊กใสถึงใสมาก มีเม็ดข้าวอยู่นิดหน่อยประทังชีวิตกันไปเท่านั้น และวันนี้เนี่ยหลิงหมดความอดทนแล้ว เกินใจจะอดทนจริงๆ หลังจากทานอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว ท่านพ่อท่านแม่มีสีหน้าอึม

ทั้งสี่คน เดินลงจากเขามาจนถึงบ้านก็เจอท่านพ่อและท่านแม่ กับลูกๆทั้งสามคนนั่งอยู่ในลานบ้าน “พวกเรากลับมาแล้วขอรับ” “ได้อะไรมาบ้างล่ะอาหลง” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามออกมา "ได้ผักป่า ไก่ป่า แล้วก็มันเทศ ขอรับท่านพ่อ และมีปลาอีกจำนวนหนึ่ง ”" ปลาหรือทำไมตัวใหญ่และมากมายขนาดนี้ แต่ปลาคาวมากนะ จะกินได้แน่หรือ

วันนี้เนี่ยหลิงตื่นแต่เช้า เช่นเคย หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ก็เดินเข้าครัว ทำอาหารเช้าทัน ที มันไม่ง่ายเลยที่จะทำอาหาร ให้เพียงพอ ในแต่ละวัน ด้วยจำนวนสมาชิกครอบครัวมีถึง 10 คน ด้วยแล้ว นับว่าเยอะ มาก จำนวนอาหารในแต่ละวัน จึงต้องใช้จำนวนมากเช่นกัน เฮ้อๆ คงต้องขึ้นเขาหาของป่า ล่าสัตว์ ให้มากหน่อย

หยางหลงและน้องชายทั้งสอง บังคับเกวียนวัว เข้ามาในหมู่บ้าน ท่ามกลางเสียงซุบซิบ ของชาวบ้าน แต่ทั้งสามคน ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ตั้งแต่ย้ายมาที่หมู่บ้านนี้ ครอบครัวหนิงก็ไม่ได้ สนิทชิดเชื้อกับเพื่อนบ้านมากนัก เพียงแค่ทักทายกันตามมารยาทเพียงเท่านั้น เมื่อถึงบ้าน ทั้งสามคนช่วยกันขนของลงและ เอาเข้าไปเก็บในบ้าน

อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน สองสามีภรรยาหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ตระเตรียมข้าวของสำหรับขึ้นเขา ตะกร้าสะพายหลัง เตรียมอาหารและน้ำดื่มเสร็จสรรพ เดินขึ้นเขาทันที วันนี้ตั้งใจว่าจะเข้าไปในป่าให้ลึกอีกหน่อย เพื่อที่จะหาสมุนไพรบำรุงร่างกายให้ท่านพ่อและท่านแม่ สัตว์ที่ล่าได้วันนี้จะไม่นำไปขายเนี่ยหลิงนางตั