(จบแล้ว )รวยแน่ 100% !!ไป่หลิงย้อนอดีตไปเป็นเศรษฐีในปี 80’s

(จบแล้ว )รวยแน่ 100% !!ไป่หลิงย้อนอดีตไปเป็นเศรษฐีในปี 80’s

last updateLast Updated : 2025-10-26
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
134Chapters
6.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากสาวนักธุรกิจหมื่นล้านที่ถูกหักหลังสู่หญิงสาวชนบทปี 1978 ที่กำลังจะอดตายแต่เธอมีระบบวิเคราะห์ความสำเร็จในหัวความจนหรืออดีตหยุดเธอไม่ได้อีกต่อไปเพราะสิ่งที่เดียวที่เธอรู้คือ เธอรวยแน่100%!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เถ้าธุลีแห่งจักรพรรดินี 

"Are you sure?" the professor asked from the other end of the line. "This means staying abroad for a long time. Weren't you reluctant to leave your girlfriend before?"

I looked at the woman who was supposed to love me.

She was chatting happily with her friends. The smile that appeared when she heard Aidan's name still lingered on her face.

I looked down at the ground and whispered, "Nope. It's just my wishful thinking all along."

The professor didn't comment on it. "Alright. I'll book your flight. You leave in three days, so start preparing."

…

After the call ended, I took a deep breath, opened the door, and walked into the room.

My presence attracted everyone's attention. They began to exchange whispers among themselves.

"Look. It's the guy chasing Selena. Isn't he obedient? He really can't stay away from her, can he?"

"Mind your words! He's Selena's boyfriend! Do you know he's a genius?"

"So what if he's a genius? At the end, he followed her to the community college and was at her beck and call the whole time. Does he have no dignity?"

Selena's best friends had been mocking me from the start.

I simply disregarded them. I've decided not to let it get to me.

Their cheeks began to burn with embarrassment when I paid no mind to their insults.

"Hey! We're talking to you! Can't you hear us? Seriously? What kind of genius can't hear people talking to him?"

Selena lightly punched the arm of the girl nearest to her. "Come on, that's enough. You'll hurt Noah's feelings if you keep teasing him."

Then she turned to me and gently handed over her laptop. "Noah, take a look at the assignment. You're the only person we can depend on now."

Her friends went silent at her words, looking at me expectantly.

I glanced at the description on the screen. One solution popped up in my mind after another.

Yet, I kept quiet, refusing to help them.

Sensing that I was in a bad mood, Selena took my wrist with both hands and swung my arm playfully. "Dear Noah, it's time to put that clever little brain of yours to work. Please help us with the assignment?"

Ever since I entered community college, I had handled her homework and her dorm mates' assignments. Sometimes, I even helped her cheat on her exam by taking it myself.

I used to think it was Selena's way to show she cared about me. I perceived her behavior as she relied on me because she had feelings for me.

But now, I've finally discovered that I was a mere tool to her. Other than that, I meant nothing to her.

Her friends eventually lost their patience when I remained silent. "What the hell is wrong with you, Noah? You usually don't take so long to come up with a solution. What's with the silent treatment? Cat got your tongue?"

Instead of defending me, Selena looked at me reproachfully.

In the past, I would always give in whenever she looked at me that way, no matter how badly her friends treated me.

However, everything had changed.

As the tension thickened, someone approached from afar.

She hurriedly ran past me to greet him. "Aidan, what are you doing here? You should've told me you were coming."

He looked as if he had rushed over, a gift box in his hand. "I was told I could find you here, so I took a chance."

He handed her the gift. "I want to give you this. It's an appreciation for the College Students' Innovative Training Program thesis you shared last time. It helped a lot."

The anxiety vanished from her face. A smile replaced it as she accepted the gift. "It was nothing. You're giving me too much credit."

I remembered that paper. She had come to me in a panic, begging for help. It was simple enough, but it still took me an entire day to finish.

I pulled an all-nighter and finally sent it to her. Instead of thanking me, she forwarded the attachment to Aidan right away.

Her friends teased her, "Aren't you going to introduce us to handsome Aidan? He's adorable. I kind of want to pinch his face."

Selena's expression darkened instantly. She stormed over, threw the laptop to the ground, and stomped on it.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nattery
Nattery
สนุกมาก นางเอกเทพ ใช้ไอเทมคุ้ม คำผิดยังมี ใช้ประโยคท้ายบทเก่ามาขึ้นบทใหม่เยอะไป ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-02-28 23:41:56
0
0
134 Chapters
บทที่ 1 เถ้าธุลีแห่งจักรพรรดินี 
รวยแน่ 100%บทที่ 1 เถ้าธุลีแห่งจักรพรรดินี ปี 2024, นครเซี่ยงไฮ้บนชั้นสูงสุดของตึก ฟีนิกซ์ทาวเวอร์ ตึกระฟ้าที่เสียดแทงก้อนเมฆและเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจทางเทคโนโลยีของเอเชียไป่หลิง นั่งอยู่บนหัวโต๊ะ ร่างระหงในชุดเดรสสูทสีดำสนิทขับเน้นรัศมีอันน่าเกรงขามของเธอออกมาอย่างสมบูรณ์แบบดวงตาเรียวคมกริบดุจใบมีดของเธอกวาดมองไปทั่วห้องประชุมที่เงียบงันราวกับป่าช้า บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่ปกติมีเงินเดือนหลายล้านหยวน บัดนี้กลับนั่งตัวลีบหลังงุ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเธอตรงๆเธอคือไป่หลิง จักรพรรดินีแห่งHorizon Techอาณาจักรเทคโนโลยีมูลค่าหลายหมื่นล้านที่เธอปั้นขึ้นมาจากสองมือเปล่า วันนี้... คือวันพิพากษา"โปรเจกต์ โอไรออน" เสียงของเธอเย็นเยียบแต่ก้องกังวาน "ใช้งบประมาณไปหนึ่งพันสามพันร้อยล้านหยวน ใช้เวลาพัฒนาสองปีเต็ม ผลลัพธ์ที่ได้คือแอปพลิเคชันที่ล่มตั้งแต่วันแรกที่เปิดตัว สร้างความเสียหายให้บริษัทประเมินค่าไม่ได้... คุณหลิว ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ มีอะไรจะแก้ตัวไหม?"ชายวัยกลางคนชื่อหลิวสะดุ้งสุดตัว เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก "ท่านประธานครับ มัน...มันเป็นเหตุสุดวิสัย...""สุดวิสัย?"ไป่หลิ
Read more
บทที่ 2 นี่สินะ... ความตาย....หรือไม่ใช่!!!
บทที่ 2 นี่สินะ... ความตาย....หรือไม่ใช่!!!เธอเดินโซซัดโซเซไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย เสียงแตรรถ เสียงผู้คนจอแจ ทุกอย่างดูห่างไกลราวกับอยู่คนละโลก ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า...น้ำตาผสมกับน้ำฝนไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเดินไปที่ไหน เท้าทั้งสองก้าวไปข้างหน้าอย่างอัตโนมัติ จิตใจที่เคยเฉียบคมดุจเพชร บัดนี้แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งชีวิตโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์เธอสูญเสียทุกอย่าง... บริษัทที่เปรียบดังลูกในไส้ เพื่อนที่เปรียบดังแขนขา และคนรักที่เปรียบดังหัวใจ... แม้จะลากเฉินเฟิงลงนรกไปด้วยได้สำเร็จ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดในอกทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงการแก้แค้นที่ทิ้งไว้แต่ความว่างเปล่าทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็สะท้อนเข้ามาในม่านตาที่พร่าเลือนของเธอกลางสี่แยกที่การจราจรพลุกพล่าน ร่างเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชุดกระโปรงเก่าๆ ขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงพันกันเป็นก้อน ในมือเล็กๆ นั้นกอดตุ๊กตาหมีที่เก่าจนแทบไม่เหลือสภาพเดิมไว้แน่น เด็กคนนั้นคงจะพลัดหลงกับผู้ปกครองและกำลังหวาดกลัวจนขยับตัวไม่ได้ปรี๊นนนนนนน!เสียงแตรลมแหลมยา
Read more
บทที่ 3 ทะลุมิติ
บทที่ 3 ทะลุมิติเมื่อเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับมีแท่งตะกั่วถ่วงไว้ค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าพร่าเลือน ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนชัดเจน ไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล แต่เป็นหลังคาดินเหนียวที่มีใยแมงมุมเกาะอยู่เต็มไปหมด แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านรูโหว่บนหลังคาลงมาเป็นลำ ทำให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยคว้างอยู่ในอากาศ เธอพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงกลับไม่มีเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงขยับศีรษะหันไปรอบๆนี่คือห้องเล็กๆ แคบๆ ที่น่าจะเรียกว่ากระท่อมมากกว่าบ้าน ผนังทำจากดินเหนียวที่แตกระแหง มีลมเย็นๆ พัดแทรกเข้ามาตามรอยแยก เฟอร์นิเจอร์หนึ่งเดียวในห้องคือเตียงไม้เก่าๆ ที่เธอ... ไม่สิ ร่างนี้... กำลังนอนอยู่ มันคือแคร่ไม้ที่แข็งกระด้างจนทำให้รู้สึกเจ็บไปทั้งแผ่นหลังเกิดอะไรขึ้น? ที่นี่ที่ไหน? ไป่หลิงรู้สึกสับสนอย่างหนัก หัวสมองที่เคยเฉียบคมประมวลผลข้อมูลไม่ทัน ภาพสุดท้ายที่จำได้คือแสงไฟหน้ารถบรรทุก ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด เธอคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว แต่ทำไมถึงรู้สึกเจ็บปวด และได้ยินเสียง?"พี่ใหญ่... พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว!"เสียงเล็กๆ แหบแห้งดังขึ้นข้างเตียง ไป่หลิงหั
Read more
บทที่ 4 ระบบวิเคาระห์ความสำเร็จ
บทที่ 4 ระบบวิเคาระห์ความสำเร็จเมื่อก้าวเท้าออกจากกระท่อม แสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิก็สาดส่องลงมากระทบร่างกายที่อ่อนแอของเธอ ไป่ซินซินสูดหายใจเข้าลึกๆ รับอากาศบริสุทธิ์ที่ปราศจากมลพิษของยุคสมัยนี้เข้าไปเต็มปอด แม้ร่างกายจะยังคงปวดเมื่อยและอ่อนแรง แต่จิตใจของเธอกลับฮึกเหิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่คือการเดิมพันครั้งแรกในชีวิตใหม่ของเธอ! เธอเดินตรงไปยังภูเขาหลังหมู่บ้านตามแผนที่ในหัว ระบบยังคงแสดงเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดให้เธอเห็น หลีกเลี่ยงพุ่มไม้มีหนามและบริเวณที่ดินอ่อนยวบ แต่ถึงกระนั้น การเดินขึ้นเขาก็ยังเป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับร่างกายนี้อย่างยิ่ง ทุกย่างก้าวต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาล กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องประท้วง ลมหายใจหอบกระชั้นจนเจ็บหน้าอก แต่ภาพของไป่ซานที่นอนซมรอความตาย และตัวเลข "12%" นั้นก็คอยกระตุ้นให้เธอก้าวต่อไป "แค่นี้... ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!" เธอพึมพำกับตัวเอง "เทียบกับสงครามในห้องประชุมผู้ถือหุ้น... การปีนเขาแค่นี้มันเรื่องเด็กๆ!" หลังจากเดินฝ่าฟันมาเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเธอก็มาถึงบริเวณที่ระบบแจ้งเตือน มันเป็นลานเล็กๆ ใต้ร่มเงาของต้นโอ๊กโบราณขนาดมหึมาที่แผ
Read more
บทที่ 5 ไม่ได้มาขอแต่มาขาย
บทที่ 5 ไม่ได้มาขอแต่มาขายเมื่อมาถึงชายป่าทางเข้าหมู่บ้าน เธอก็หยุดชะงัก เธอแบ่งเห็ดส่วนหนึ่งที่ดูดีที่สุดออกมาเก็บไว้ในตะกร้า ส่วนที่เหลือซ่อนไว้ในพุ่มไม้หนาทึบที่เธอจะจำตำแหน่งได้ และนำเนื้อซ่อนไว้ก้นตะกร้าโดยมีเห็ดปิดทับไว้อีกที การเดินเข้าหมู่บ้านพร้อมกับของป่าราคาแพงเต็มตะกร้าในสภาพที่ทุกคนรู้ว่าครอบครัวเธอกำลังจะอดตายนั้น ไม่ต่างอะไรกับการป่าวประกาศเรียกโจรให้มาปล้นเธอเดินตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ที่สุดท้ายหมู่บ้าน ซึ่งเป็นบ้านของหมอเฒ่าหลี่หมอสมุนไพรเพียงคนเดียวในหมู่บ้านต้าซาน เขาเป็นชายชราผมขาวโพลนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเถรตรงและมีฝีมือ แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดเช่นกันเมื่อไปถึงหน้าบ้าน เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมพร้อมสำหรับการเจรจาธุรกิจครั้งแรกในชีวิตใหม่"ท่านหมอหลี่อยู่ไหมคะ?"เธอร้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่สุภาพประตูไม้เปิดออกอย่างเชื่องช้า หมอเฒ่าหลี่ในชุดผ้าฝ้ายสีเทาเดินออกมา มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน"เด็กบ้านไป่รึ! มีเรื่องอะไร? ฉันไม่มียาให้เธอฟรีๆ อีกหรอกนะ…มาบ่อยเหลือเกิน"เขาเอ่ยขึ้นมาก่อนและบ่นตามเล็กน้อย เพราะว่าแทบทุกครั้งที่เด็กๆ บ้านนี้มาหาเขานั
Read more
บทที่ 6  พี่ใหญ่กลับมาแล้ว!
บทที่ 6 พี่ใหญ่กลับมาแล้ว!หมอเฒ่าหลี่นำเห็ดทั้งหมดไปชั่งน้ำหนัก ได้น้ำหนักรวมสองจินครึ่งพอดิบพอดี เขาเดินกลับเข้าไปในบ้านครู่หนึ่งก่อนจะออกมาพร้อมกับเงินจำนวน 2 หยวน 5 เหมา และห่อยาเล็กๆ สองสามห่อ"นี่เงินของเธอ 2 หยวน 5 เหมา ส่วนนี่คือยาลดไข้กับยาแก้อักเสบ ฉันแถมให้ ถือเป็นการเปิดการค้าที่ดีต่อกัน เอากลับไปต้มให้น้องเธอกินซะ""ขอบคุณค่ะท่านหมอ! ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!" ไป่ซินซินโค้งคำนับอย่างจริงใจ เธอไม่ได้ดีใจแค่เรื่องยาที่ได้มาฟรี แต่ดีใจที่สามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกับผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งในหมู่บ้านได้สำเร็จ ท่านหมอหลี่ที่ดูเหมือนจะเคี้ยวและเข้มงวดแต่ในใจก็ยังสงสารสามพี่น้องอยู่เหมือนกันเธอกำเงินที่เพิ่งได้มาไว้ในมือแน่น มันเป็นธนบัตรเก่าๆ แต่สำหรับเธอในตอนนี้ มันคือเงินทุนก้อนแรก คือเส้นเลือดที่หล่อเลี้ยงความหวังของครอบครัวเล็กๆ ของเธอ หลังจากร่ำลาหมอเฒ่าหลี่ เธอก็รีบตรงกลับกระท่อมทันที แต่ระหว่างทาง เธอแวะที่บ้านของป้าจวง หญิงม่ายใจดีที่อาศัยอยู่คนเดียวและมีฐานะพอมีพอกินที่สุดคนหนึ่งในละแวกนั้น เธอใช้เงิน 20 เหมา ซื้อข้าวสารมาหนึ่งชั่ง และไข่ไก่สดๆ ห้าฟอง เครื่องปรุงซีอิ๊วกับเกลือ
Read more
บทที่ 7  โค้วต้าสำหรับผู้ย้อนเวลา.
บทที่ 7 โค้วต้าสำหรับผู้ย้อนเวลา.หลังจากที่อิ่มท้องอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไป่ซานและไป่เหมยก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนเพลียระคนสบายใจ ไป่ซินซินมองดูน้องๆ ที่หลับใหลอย่างสงบ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอก แต่ในขณะเดียวกันสมองของเธอก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเธอใช้ช่วงเวลาที่เงียบสงบนี้ตั้งสติและรวบรวมความคิดอีกครั้ง ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปรอบๆ กระท่อมที่เก่าซอมซ่อของตัวเอง หลังคาดินเหนียวแตกร้าว มีรูโหว่ให้แสงแดดส่องลอดลงมาเป็นลำ ผนังดินแตกระแหง และลมหนาวที่เริ่มพัดเข้ามาบ่งบอกว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึงในไม่ช้า หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป บ้านหลังนี้คงไม่อาจทนทานต่อพายุหิมะลูกใหญ่ที่อาจมาเยือนได้ เธอจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อปรับปรุงบ้าน และที่สำคัญคือต้องหาเงินให้ได้มากพอและรวดเร็วกว่านี้"ระบบ" ไป่ซินซินเรียกในใจ"มีวิธีไหนที่จะทำให้ฉันสามารถหาเงินได้เร็วขึ้น เพื่อนำมาสร้างบ้านใหม่ได้ทันฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงไหม?"ติ๊ง![ระบบวิเคราะห์ความสำเร็จ กำลังประมวลผลคำขอ...][กำลังวิเคราะห์ข้อมูลทรัพยากร, สภาพเศรษฐกิจท้องถิ่น, และศักยภาพของผู้ใช้...]หน้าต่างโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าไป่ซินซิน
Read more
บทที่ 8 เตรียมการก่อนออกเดินทาง 
บทที่ 8 เตรียมการก่อนออกเดินทาง หลังจากที่ได้ทราบว่าระบบวิเคราะห์ความสำเร็จที่อยู่ในหัวของเธอสามารถที่จะอัปเกรดได้ ทำให้ไป่ซินซินมีกำลังใจมากขึ้นเป็นทวีคูณ อย่างน้อยหากว่าอัปเกรดแล้ว เธอก็น่าจะหาข้าวปลาอาหารและข้าวของต่างๆ ได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมมาก ความคิดนี้ทำให้ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความหวัง เธอลงมือเตรียมการต่อทันทีด้วยความกระตือรือร้นเพราะการจุขึ้นภูเขาเธอยังต้องหาเสื้อผ้าที่หนาพอจะกันลมหนาวบนภูเขาสูงด้วย แม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิ แต่ยอดเขาสูงย่อมมีอากาศที่แตกต่างออกไป อุณหภูมิที่ลดต่ำลงอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้หากเตรียมตัวไม่พร้อม เธอนึกถึงเสื้อคลุมเก่าๆ ของพ่อที่เก็บอยู่ในหีบไม้ใบเล็ก มันเป็นเสื้อที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหนา แม้จะเก่าและมีรอยปะบ้าง แต่น่าจะพอช่วยกันลมหนาวได้ เธอลองสวมดู เสื้อตัวใหญ่โคร่งจนเกือบคลุมไปทั้งร่างผอมบางของเธอ แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นได้ดีไป่ซินซินใช้เข็มและด้ายที่หาเจอ เย็บซ่อมแซมเสื้อคลุมตัวนั้นอย่างพิถีพิถัน รอยขาดต่างๆ ถูกเย็บปะอย่างบรรจง พลางคิดถึงอันตรายที่รออยู่บนยอดเขา 'สัตว์ป่าดุร้ายปกป้องงั้นหรือ? ไม่ว่าจะตัวอะไร ฉันก็ต้องผ่านมันไปให้ได้!' ดว
Read more
บทที่ 9 ออกเดินทาง
บทที่ 9 ออกเดินทางแน่นอนว่าหลังจากที่ไป่ซินซินมุ่งหน้าไปบริเวณที่ระบบวิเคราะห์ความสำเร็จบอกไม่นาน เธอก็กลับลงมาจากเขา ตัวตะกร้าที่สะพายมาเต็มแน่นไปด้วยเห็ดหอมดอกใหญ่สีน้ำตาลเข้ม และยังมีเห็ดโคนสีขาวนวลที่ผุดขึ้นมาเป็นกลุ่มๆ ราวกับว่าพวกมันรอการค้นพบจากเธออย่างไรอย่างนั้น นอกจากเห็ดเหล่านั้นแล้ว เธอยังได้ผักป่ากลับมาอีกหอบใหญ่ แน่นอนว่าเพราะมีระบบชี้นำทำให้เธอรู้ว่าผักชนิดไหนที่สามารถกินได้ ชนิดไหนที่กินไม่ได้ ดังนั้นครั้งนี้การขึ้นภูเขาของเธอก็ประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อไป่ซินซินเดินกลับมาถึงกระท่อม ไป่เหมยที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที ดวงตาเล็กๆ เบิกกว้างเมื่อเห็นของที่พี่สาวหอบหิ้วมา“พี่ใหญ่! กลับมาแล้ว! แล้วนี่อะไรคะ เต็มตะกร้าเลย!”ไป่เหมยร้องด้วยความตื่นเต้น มือเล็กๆ ชี้ไปที่ตะกร้าเห็ดไป่ซานที่ออกมาดูด้วย ก็เบิกตาโตไม่แพ้กัน“โห! เห็ดเยอะแยะเลยครับพี่ใหญ่! แล้วนี่ผักอะไรครับ ไม่เคยเห็นเลย!”ไป่ซินซินยิ้มกว้าง “พี่กลับมาแล้วจ้ะ! นี่ไง เห็ดหอมกับเห็ดโคน แล้วก็ผักป่าที่เราจะเอาไว้กินกันนะ”เธอลูบหัวน้องๆ อย่างอ่อนโยน“พวกเราจะได้มีของอร่อยๆ กินกันตลอดฤดูหนาวเลย!
Read more
บทที่ 10  ความเสี่ยง 70%ที่ต้องแบกรับเอง...
บทที่ 10 ความเสี่ยง 70%ที่ต้องแบกรับเอง...เส้นทางสู่ยอดเขาเมฆาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันเต็มไปด้วยหินผาขรุขระ ทางลาดชันที่ต้องปีนป่าย และป่าทึบที่แสงอาทิตย์ยังส่องไม่ถึง บางช่วงเธอต้องใช้มือช่วยยึดเกาะก้อนหินเพื่อปีนขึ้นไป บางช่วงต้องใช้มีดถางทางที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้หนาทึบ แต่ไป่ซินซินไม่ย่อท้อ เธอเดินหน้าต่อไปอย่างมุ่งมั่น ความคิดถึงบ้านใหม่ที่อบอุ่นสำหรับน้องๆ คือแรงผลักดันที่สำคัญที่สุดของเธอ'โสมพันปี... เห็ดหลินจือจักรพรรดิ... พี่มาแล้ว!!!!!'เธอพึมพำกับตัวเอง สายลมหนาวพัดโชยมาปะทะใบหน้า บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของเธอที่ย่ำไปบนใบไม้แห้งกรอบแกรบราวกับเสียงกลองศึกที่ปลุกเร้าจิตวิญญาณนักสู้ในตัวเธอให้ตื่นขึ้นเต็มที่ดวงอาทิตย์เริ่มทอแสงอ่อนๆ เหนือทิวเขา เปลี่ยนผืนฟ้าสีดำสนิทให้กลายเป็นสีครามอมชมพู ภาพเบื้องหน้าคือหมอกหนาทึบที่ลอยอ้อยอิ่งปกคลุมยอดเขา ราวกับม่านลึกลับที่ซ่อนเร้นความลับและอันตรายเอาไว้ ไป่ซินซินรู้ดีว่า ยิ่งสูงขึ้นไปมากเท่าไหร่ อากาศก็จะยิ่งบางเบาและหนาวเย็นมากขึ้นเท่านั้น เธอต้องใช้เสื้อคลุมของพ่อที่หนาและอบอุ่นเป็นเกราะกำบังจากความหนาวเหน็บที่เริ่มกัดกิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status