บทที่ 6 ออกจากสถานีวิจัยใต้สมุทร

บทที่ 6

ออกจากสถานีวิจัยใต้สมุทร

“มัวเหม่ออะไรอยู่ เดินมาสักทีสิวะ!”

“อะ อืม”

ไพเรนทร์รีบก้าวลงจากแคปซูลตามผู้คุมคนใหม่ ไทเรสเดินตามเขามาอยู่ไม่ห่าง ภายนอกแคปซูลขนส่งใต้น้ำจากสถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดาคือที่ทำการตรวจคัดกรองซึ่งเคร่งครัดเสียยิ่งกว่าด่านตรวจผู้อพยพนอกกำแพงเข้ามาในเขตการปกครองเสียอีก ที่นี่ยังเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างผืนดินกับสถานีวิจัยเพียงแห่งเดียว เนื่องจากเบอร์มิวดาเป็นสถานีวิจัยเกี่ยวกับมรณาโดยเฉพาะที่ขึ้นตรงกับดีซีโอ ทำให้เป็นศูนย์รวบรวมตัวทดลองสุดอันตรายจากทั่วทุกมุมโลก จึงต้องเข้มงวดเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้เกิดการลักลอบนำตัวทดลองออกไป หรือป้องกันในกรณีที่สถานีวิจัยถูกฆาตกรและซอมบี้ยึดครอง

กระทั่งเคนยูที่เข้าออกสถานีเป็นว่าเล่นก็ไม่เคยได้รับการยกเว้นสักครั้ง เมื่อเคนยูพิสูจน์ตัวตนเสร็จ ก็เหลือแต่ตัวทดลองที่ไม่มีข้อมูลในระบบฐานประชากรเขตหนึ่งอย่างไพเรนทร์กับซอมบี้ไทเรส ทั้งสองเดินเข้าเครื่องสแกนร่างกาย บันทึกใบหน้า รูม่านตา ข้อมูลทันตกรรม ตลอดจนลายนิ้วมือทุกนิ้ว ผ่านขั้นตอนลงทะเบียนยุ่งยากซับซ้อนมากมายจนไพเรนทร์หัวหมุนไปหมด

“หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม เคยอยู่ในค่ายกักกันไอทมิฬเขตที่สิบเอ็ดใช่ไหม?”

“ใช่ครับ” ไพเรนทร์ตอบเจ้าหน้าที่เสียงเบาราวกับกระซิบ เขายังกลับมาเปล่งเสียงให้ลื่นไหลดั่งปกติได้ไม่ค่อยดีนัก

“แล้วชิปจากเขตที่สิบเอ็ดหายไปไหนซะแล้วล่ะ?”

ไพเรนทร์ยกมือลูบลำคอข้างขวาโดยไม่รู้ตัว บริเวณที่เคยมีรอยแผลเป็นปูดนูนจากการฝังชิปไว้ภายในหายไปแล้วจริง ๆ ไพเรนทร์ไม่เคยสังเกตว่าชิปหายไปตั้งแต่เมื่อใด แต่เขากลับรู้สาเหตุดี

ความกลัวและเจ็บปวดแสนสาหัสบีบรัดรอบลำคอของเขา ความรู้สึกขณะที่เนื้อโดนกรีดเฉือนยังคงไม่เลือนหาย หลอดลมถูกตัดขาดจนสิ้นเสียงกรีดร้องลอดผ่าน เลือดในเส้นเลือดใหญ่พุ่งกระฉูด กระดูกสันหลังหักแตก ก่อนที่ทั้งศีรษะของเขาจะ…

ร่างของผู้ถูกตรวจสอบทรุดฮวบลงแนบโต๊ะ ไพเรนทร์สั่นไปทั้งตัว เขากุมลำคอหอบหายใจอย่างแรง สองตาเบิกโพลงเปียกชื้น เหงื่อเย็นไหลลงมาตามกรอบหน้า ไอทมิฬขมุกขมัวลอยโชยจนรอบกายมืดทะมึน

เจ้าหน้าที่ผู้ระวังตัวอย่างดีรีบลุกถอยห่างและชักอาวุธจ่อไปที่ฆาตกร เคนยูผู้ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ผู้ดูแลตัวทดลองเห็นท่าไม่ดีจึงปรี่เข้ามา

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ ไอ้หนูทดลอง เกิดคลั่งขึ้นมาหรือไง?”

“ผะ ผม…”

ไพเรนทร์หวาดกลัว สัมผัสแห่งทัณฑ์ทรมานที่เคยได้รับยังติดอยู่บนทุกอณูในร่างกาย เขาไม่สามารถลบมันออกไปได้ตราบที่ยังมีชีวิตอยู่…

“แกก็ด้วยเรอะ? ไม่ใช่ว่ามีสติรู้คิดเป็นของตัวเองหรือไง หรือจะมาปกป้องเจ้านาย?”

ไพเรนทร์ฝืนเอนลำคอสั่นเกร็งมองตามด้วยความยากลำบาก ไทเรสลากร่างกายแข็งทื่อมายืนขวางระหว่างเขากับเคนยูไว้

จริงสิ เขายังตายไม่ได้ หากเขาตายตอนนี้ ไทเรสก็จะหายไปตลอดกาล เขาจะต้องหาวิธีพาไทเรสกลับมาก่อน

ไพเรนทร์กลืนน้ำลายพลางฝืนยันตัวกลับมานั่งให้ดี เขารวบรวมสติเท่าที่ยังคงหลงเหลือดึงความสนใจของตัวเองออกจากห้วงเวลาแสนเจ็บปวดในกรงขังแห่งความทรงจำ

“ไท ฉันไม่เป็นไร” ไพเรนทร์ตอบคำถามของเจ้าหน้าที่ซึ่งยืนจ่อปืนใส่เขาอย่างระแวดระวัง “ชิป… ผมคิดว่าโดนตัดออกไปแล้วครับ”

ไอทมิฬสงบลง เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ ทุกคนจึงได้แต่ทำงานต่อ ด้วยสภาพที่ในใจเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

“สรุปว่าชิปเดิมถูกผ่าออกไปแล้ว?”

“ครับ”

เจ้าหน้าที่กดเสียงเคร่งเครียด “ตามสนธิสัญญาปีดูมส์เดย์ที่สี่ ข้อที่สองจุดห้า ว่าด้วยเรื่องของทุกคนที่มีไอทมิฬในครอบครองต้องมีชิปฝังติดกับกล้ามเนื้อลำคอและห้ามนำออกไม่ว่าจะในกรณีใดก็ตาม คุณรู้ใช่ไหม?”

“เอ่อ… ครับ” ไพเรนทร์ตอบอย่างไม่แน่ใจนัก เขารู้เพียงแค่ว่าทุกคนที่ปลุกไอทมิฬต้องฝังชิปที่คอใกล้กับเส้นเลือดใหญ่เพื่อป้องกันไม่ให้ฆาตกรเสี่ยงนำชิปออกด้วยตนเอง ไม่ได้รู้เรื่องสนธิสัญญาอะไรนั่นหรอก

“งั้นคุณก็คงจะรู้ว่าการนำชิปออกมีความผิดร้ายแรง เรื่องนี้เราคงต้องส่งตัวคุณให้กับดีซีโอเพื่อสืบสวน…”

ไหล่ของเจ้าหน้าที่ถูกบีบอย่างแรงจนตัวทรุดไปข้าง เคนยูที่ไม่ได้ปล่อยไอทมิฬออกมาแม้สักเสี้ยวกลับแผ่รังสีน่าหวาดเกรงจนทุกคนในห้องสั่นผวา ชายหนุ่มโยนซองปลอดเชื้อลงบนโต๊ะ

“ชิปไม่อยู่แล้วก็แค่ฝังใหม่ ตาแก่ฝากมาให้พวกนาย”

“ศาสตราจารย์ราชานแค่บอกให้ฝังชิปเพิ่มเติม แต่ไม่ได้บอกว่าชิปเก่า…”

แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับเขาเป็นยักษ์ที่ยืนค้ำทั้งจุดตรวจเอาไว้

เคนยูกล่าวเสียงเย็น “นายไม่คิดจะทำอะไรนอกเหนือคำสั่งหรอกใช่ไหม?”

เจ้าหน้าที่พยักหน้ารัวเร็วอย่างร้อนรน แรงบีบที่ไหล่จึงคลายลง เคนยูกวาดตามองทั่วห้องจนมั่นใจแล้วว่าจะไม่มีใครกล้าปากโป้งก็เดินกลับไปนั่งรอที่เดิม

เจ้าหน้าที่ผู้เคราะห์ร้ายปรับลมหายใจจนกลับมาสงบลงได้ในที่สุด เขากลับมาปฏิบัติหน้าที่ต่อ “หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม เราจะทำการฝังชิปใหม่ให้กับคุณ ให้ความร่วมมือด้วย”

ไพเรนทร์จำตอนที่ฝังชิปครั้งแรกได้ ความรู้สึกของเข็มหัวใหญ่กว่าเข็มเจาะไขกระดูกทิ่มเข้าไปในกล้ามเนื้อและอุปกรณ์ที่หัวเข็มถ่างขยายเพื่อนำชิปเข้าไปฝังไว้นั้นเจ็บจนทนแทบไม่ไหว มือสั่นเทายกกุมคอของตัวเองตามสัญชาตญาณ แต่เขาจำเป็นต้องทำ เขารับปากแล้วว่าจะยอมทำทุกอย่าง

มือซีดลดลงไปกำแน่นบนตัก “เข้าใจแล้วครับ”

“ชิปสำหรับคุณ ทางเราได้รับเรื่องมาจากศาสตราจารย์ราชานแล้ว ศาสตราจารย์แจ้งว่าตามเงื่อนไขที่พวกคุณตกลงกัน หากคุณอยู่ห่างจากผู้ดูแลเกินสิบเมตรจะส่งสัญญาณแจ้งเตือน ห่างเกินยี่สิบเมตรชิปจะฉีดยาสลบชนิดรุนแรงอัตโนมัติ ส่วนของซอมบี้ตัวนั้นให้สวมเป็นปลอกคอ กลไกการทำงานเหมือนกัน แค่เปลี่ยนจากยาสลบเป็นระเบิด”

ไพเรนทร์ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ เขารีบหันไปหาไทเรส เจ้าหน้าที่ในชุดเกราะต้านไอทมิฬเต็มยศนำปลอกคอเหล็กเส้นหนามาสวมเข้ากับคอของไทเรส ซอมบี้ยืนนิ่งโดยไม่ขัดขืน ดวงตาเฉยเมยสบตอบไพเรนทร์ แม้จะไร้แววตาแต่สายตาที่ไทเรสส่งมาดั่งจะบอกให้เขาไม่ต้องเป็นกังวล

เจ้าหน้าที่อีกคนถือเข็มแท่งยักษ์ดั่งขวดซอสเดินมาหาเขา ไพเรนทร์เห็นเข้าก็เกิดกลัวขึ้นมาจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“เดี๋ยวก่อน”

จู่ ๆ เคนยูก็พูดขึ้น เรียกความสนใจจากคนทั้งห้อง

“มีปัญหาอะไรเหรอครับ?” เจ้าหน้าที่ถาม

เคนยูชี้ที่ตัวเอง “ผู้ดูแลที่ว่าน่ะ หมายถึงฉันอ่อ?”

“ใช่แล้วครับ”

“สัญญาณแจ้งเตือนที่ว่า ชิปของฉันก็จะแจ้งเตือนด้วย?”

“ใช่ครับ ชิปในตัวคุณติดตั้งโปรแกรมเดียวกันไว้อยู่แล้ว ศาสตราจารย์ราชานเข้าระบบไปตั้งค่าสัญญาณแจ้งเตือนไว้ตั้งแต่เมื่อวาน พวกคุณไม่ได้ตกลงกันแล้วหรอกเหรอ?”

เคนยูตะโกนลั่นอย่างเดือดดาล “ตกลงกันก็บ้าแล้ว! ตาแก่นั่นบอกแค่ให้ฉันจับตามองไอ้หนูทดลองนี่ไม่ใช่หรือไง? ห้ามห่างเกินสิบเมตรมาจากไหน ฉันไม่ต้องเอาไอ้หนูทดลองนี่ไปนั่งตักตอนอึด้วยเลยล่ะ!”

“แค่ให้รอหน้าห้องน้ำก็พอ…”

“นั่นไม่ใช่ประเด็นโว้ย! พวกนักวิจัยมันไม่เข้าใจคำว่าชีวิตส่วนตัวกันหรือไง?! ไอ้พวกสตอล์กเกอร์โรคจิต แค่ติดกล้องทั่วสถานีวิจัยของพวกแกไปยังไม่พออีกเรอะ ถึงต้องมาใช้ฉันเป็นกล้องวงจรปิดเคลื่อนที่ไปอีกคนน่ะ หา?!”

เคนยูโวยวายเสียงดังสนั่น เขาโกรธจนกล้ามเนื้อลำคอปูดโปน แต่ไม่ว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ออกมามากแค่ไหน กลับไม่มีไอทมิฬเล็ดลอดออกมาจากร่างเลยแม้แต่น้อย

ทั้งที่แข็งแกร่งขนาดนั้นแท้ ๆ เป็นเพราะถูกฝังอุปกรณ์ควบคุมไว้อยู่หรือ? หรือว่าเป็นความตั้งใจของเจ้าตัวกันแน่…

หน้าจอในจุดตรวจสลับภาพเป็นใบหน้าของนักวิจัยชรา เจ้าหน้าที่ของดีซีโอในห้องทุกคนเบือนหน้าไปทางอื่น แสร้งปิดหูปิดตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ใจเย็นก่อน เคนยู”

“เย็นบ้าเย็นบออะไรวะ ตาแก่ อธิบายมาเลยนะเว้ย!”

“ฉันก็คิดจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว สิบเมตรเป็นระยะเหมาะสมที่นายจะแผ่พุ่งไอทมิฬได้ในทันทีโดยใช้เพียงแค่สัญชาตญาณ มากเกินกว่านี้ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันนายอาจจะหยุดยั้งเขาไม่ทันการณ์”

“ดูถูกกันหรือไง? อ่อนอย่างหมอนี่ เป็นไมล์ฉันก็หยุดได้ในเสี้ยววิโว้ย!”

“เฮ้อ คนทั้งโลกผสานรวมกันขนาดนี้แล้วก็ช่วยใช้หน่วยสากลอย่างกิโลเมตรสักทีเถอะ ถ้าอยากเปลี่ยนโปรแกรมที่ฉันตั้งไว้นักก็ไปเก็บข้อมูลและหาวิธีใช้พลังของตัวทดลองมาให้ได้เร็ว ๆ ก็แล้วกัน ข้อตกลงของพวกเราสำเร็จเมื่อไรฉันจะแก้ข้อมูลในชิปให้”

“นี่…”

“หรือถ้าไม่อยากเป็นผู้ดูแลตัวทดลองแล้ว ก็มาทำงานซ่อมสถานีวิจัยซะ”

“ไม่มีทาง!”

“งั้นก็หยุดโวยวายได้แล้ว ให้ตายเถอะ นายเป็นเด็กประถมหรือไง เสียเวลาชะมัด”

ราชานบ่นงึมงำจบภาพก็ดับไป ทิ้งให้เคนยูคำรามกระฟัดกระเฟียดอยู่ฝ่ายเดียว

“แม่งเอ๊ย!”

“เอ่อ คิงครับ”

“มีอะไรอีก ห๊ะ?!”

เคนยูหันขวับไปตวาดใส่เจ้าหน้าที่ที่เดินถือเข็มมาหาเขาจนเจ้าหน้าที่ผู้น่าสงสารสะดุ้งตัวโยน

“คือว่า… พอจะทิ่มเข็มทีไร ไอทมิฬก็ออกมาป้องกันเขาจนเจาะเข็มเข้าไปไม่ได้สักที จากข้อมูลเห็นว่าเขายังควบคุมไอทมิฬไม่ได้ ต้องรบกวนให้คุณใช้พลังฉีดฝังชิปให้เขาแล้วครับ”

เจ้าหน้าที่อธิบายเสียงสั่นด้วยความกลัวสุดขีด ตัวปัญหาด้านหลังยังก้มหน้าค้ำโต๊ะ ทำตัวเหมือนอยากจะขย้อนหลอดอาหารออกมาทั้งที่แค่โดนเจาะคอนิดหน่อยอีกต่างหาก เคนยูมองแล้วรู้สึกรำคาญสายตายิ่งนัก

นอกจากจะก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาแล้ว ยังจะบังคับให้เขาเป็นผู้ติดตั้งเครื่องทำลายความเป็นส่วนตัวด้วยตัวเองอีก

นี่มัน… นี่มัน…

“อ๊ากกกกกกก ไม่ว่าหน้าไหน ๆ ก็น่าโมโหโว้ย! พ่อจะฆ่าทิ้งแม่งให้หมด!!”