LOGIN"ไหนวะ ออกมาสิ แน่จริงก็โผล่มา" ฉันพูดขึ้น เมื่อเข้าไปในห้องนอนสีทึบ ซึ่งเขาเชื่อกันว่าในห้องนี้มี....ผี (เน้นหื่นไม่เน้นสาระ)
View Moreسيبيل
ما الذي حدث حتى أجد نفسي هنا مقيدة بسلاسل مع فتيات أخريات، في زنازين غير صحية؟
أندريا، أين صديقتي؟
· أندريا؟ أندريا؟
· أنا هنا، سيبيل.إنها في نفس الزنزانة التي أنا فيها، ولكن خلفي تمامًا. تأتي لتلقي بنفسها بين ذراعيّ، جارّة السلسلة التي تعيق حركتها.
تبدأ في البكاء، وأنا أيضًا.
· أأنت بخير؟
· ماذا حدث؟ · لقد اختُطِفنا. · (شهيق) ماذا سيحدث لنا؟ · اهدئي، سوف ننجو. · كيف؟ نحن جميعًا مقيدات، من سيستطيع إنقاذنا هنا؟نسمع وصول رجال مسلحين، يفتحون الزنازين، يدخلون ويبدأون في جرّنا وقذفنا خارج الزنزانة.
· تقدّمْنَ مستقيمًا.
نتقدّم، نحن حوالي عشرين فتاة. أسأل فتاة قريبة مني:
منذ متى وأنتِ هنا؟ أنا سيبيل، وأنتِ؟
· اسمي لوبيتا، أنا هنا منذ 3 أيام. وجدت أخريات كنّ هنا منذ أسبوع. حسب الأحاديث، كانوا ينتظرون أن نكثُر لنُباع في المزاد.
ماذا؟ سيبيعوننا؟ لتعنّا سيدة غوادالوبي.
· اصمتوا هناك! تقدّمْنَ في صمت. اللواتي هن عذارى إلى اليمين، والأخريات إلى اليسار. لا مجال للجدال، سنتأكد.
فتاة شقراء تبلغ حوالي 16 إلى 27 عامًا تخرج من الصف معي، والأخريات يذهبن إلى الجانب الآخر. أُفصل عن أندريا، ننظر إلى بعضنا والدموع في أعيننا.
· سيكون الأمر على ما يرام، سيبيل. سوف ننجو، حسناً؟ سأفعل كل شيء لأجدكِ.
نصل إلى قاعة كبيرة، في وسطها امرأة في الخمسين من عمرها، تشير إلى فتاتين:
اذهبا بهما ليغتسلا، إزالة الشعر بالليزر نهائيًا كالعادة. يجب أن تكونا أكثر من جميلتين، يجب أن نحصل على أقصى ربح ممكن منهما.
يُقَدنَ إلى حمام كبير.
· انزعوا ملابسكم.
يُجرون الماء في الحوض، نُوضَع واحدة تلو الأخرى، نُغسَل، نُجفَّف، نُوضَع على طاولة لإزالة الشعر بالليزر.
· المعذرة، هل هذا مؤلم؟
تضحكان بصوت عالٍ.
· سيتألمين بالتأكيد هنا، ولكن ليس بقدر ما ستتألمين حيث ستذهبين. هذا ما يجب أن يقلقك. كفى ثرثرة، اصمتي ودعينا نعمل. الوقت يضغط. الرئيس الكبير سيصل قريبًا. كل شيء يجب أن يكون جاهزًا.
أستلقي وأدعها تقوم بعملها. أسترجع ما الذي أوصلني إلى هنا.
مع كل هذه الضجة، لم أقدم نفسي: أنا غارسيا سيبيل هيرنانديز، عمري 21 عامًا، أدرس في الجامعة الوطنية المستقلة في المكسيك (UNAM)، أنا في سنتي الثانية. خرجت ليلة السبت مع أندريا لمساندتها لأنني عادة لا أحب الخروج، لكنها هذه الليلة أجبرتني قليلاً.
وهذا ما أوصلنا إليه. أن نُباع كالعبيد.
أين نحن؟ كم من الوقت مضى على الاختطاف؟ إلى أين نحن ذاهبات؟
سيبيل هيرنانديز، مهما طال بك الوقت في هذا المكان، عليكِ أن تخرجي يومًا ما. لن أذهب بدونكِ.
· أندريا، أنتِ تعلمين أنني لا أحب الذهاب إلى هذه الأماكن المزدحمة، لن أشعر بالراحة.
· لم تذهبي إلى هناك من قبل، كيف تعرفين أنك لا تحبينه؟ · أنا أعرف، هذا كل شيء.أسمع صوت صديقنا المشترك: رودريغو.
· أيتها الفتيات، لماذا لا تزلن في الحمام؟ أسرعوا، وإلا فاتتنا أفضل الأماكن.
· نحن قادمات، تمهل قليلاً، حسنًا؟ · دادا! كيف تجدها يا رودريغو؟ · إنها رائعة. هذه التنورة القصيرة تناسبك بشكل رائع. · شكرًا يا رودريغو، هذا لطف منك. · إذن، هل يمكننا الذهاب؟ · نعم، يمكننا الذهاب.ننزل من الطابق الذي يقع فيه سكننا، نستقل سيارة رودريغو. النادي ليس ببعيد. نصل بسرعة، الساعة 11:30 مساءً. النادي مزدحم، نبحث عن مكان جيد للجلوس. يذهب رودريغو ليحضر لنا مشروبات. الموسيقى صاخبة، صاخبة جدًا بالنسبة لي، لكنها موسيقى راقصة جدًا.
الأجواء جيدة، بعد بضعة كؤوس، نقرر الذهاب للرقص.
· تعالي، سيبيل، أعلم أنك تحبين هذه الأغنية.
· لنذهب.نتمايل على حلبة الرقص على أنغام أغنية كينزي جيراك: "باسيتو".
أشعر بيدين على وركي ورجل يلتصق بمؤخرتي.
يجب أن أقول أن مؤخرتي كبيرة جدًا، وتجذب الأنظار دائمًا. لكن الرجال لا يثيرون اهتمامي الآن، أفضل التفرغ لدراستي. يُقال لي إنني جميلة جدًا، لكنني أعتقد أن الجمال أمر نسبي.
أنا من عائلة مكونة من طفلين: أختي الصغرى وأنا. نحن عائلة متدينة جدًا. غرس والداي فينا منذ الصغر قيمًا أخلاقية: مخافة الله، محبة القريب، عدم تمني الشر لأي شخص حتى لو كان عدوًا. نشأت في هذا الجو من الفرح والإخلاص.
أعرف أندريا منذ المدرسة الابتدائية، إنها تكبرني بسنة، وهي منفتحة جدًا، مضحكة جدًا، وتطلب مني دائمًا الخروج من منطقة راحتي.
نتمايل على حلبة الرقص، أعود إلى طاولتنا لأروي عطشي. قبل العودة للرقص، من كان سيصدق؟ أنا أحب الرقص وأحب الأجواء.
· لمن قالت إنها لا تريد المجيء، إنها تستمتع، أليس كذلك؟
أنا ثملة قليلاً، أجلس أمامها مبتسمة.
· لقد استمتعت بالرقص، يجب أن نأتي أكثر.
· لا مشكلة في ذلك، سنعود السبت القادم. يقول رودريغو الذي يأتي لينضم إلينا برفقة رجل مليء بالعضلات.إنه يحب الرجال المليئين بالعضلات. رودريغو مثلي الجنس، والداه الأثرياء نبذاه بسبب ميوله للرجال، والده يسميه "ماميليتا". إنه يتابع نفس المسار الذي نسلكه، أي المحاسبة والإدارة، في هذه الجامعة بفضل منحة دراسية.
نخرج من النادي متمايلين، رودريغو تخلى عنا، ذهب مع السيد كتل العضلات.
· ماذا نفعل الآن؟
· سنمشي، ليس بعيدًا عن الحرم الجامعي. · لكنني لا أريد المشي. · ليس لديك خيار، لا توجد سيارات أجرة في هذه الساعة. تعالي.نبدأ بالمشي، ببطء، على خطوات قليلة من الحرم الجامعي، تصل سيارة بسرعة عالية وتفرمل بعنف أمامنا، تسد الطريق. يخرج ثلاثة رجال مسلحين، يرفعوننا ويقذفوننا داخل السيارة.
أتبول على نفسي، أنا جبانة جدًا. تحاول أندريا المقاومة، لكنهم يضعون قطعة قماش مبللة بمادة على أنفنا.
ثم الظلام الدامس.
أستيقظ مقيدة في زنزانة.
ماذا سيحدث لنا؟ والداي لن يعرفا باختفائي بسرعة، أنا أتصل بهم مرتين في الأسبوع. ورودريغو؟ هل سيدرك أنه تم اختطافنا؟ يا رب، بنعمتك، ساعدنا.
หนึ่งปีต่อมา วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉันกับพี่นที ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาเรียกเขาว่าพี่แล้วเพราะเขาอายุห่างกับฉัน10ปี โดยเราจัดงานแต่งงานกันที่สวนในคฤหาสน์ของคุณวาคิน โดยจัดเป็นงานเล็กๆ มีคุณวาคินกับแพรเป็นแม่งาน ภายในงานตกแต่งด้วยดอกไม้และมีรูปของฉันกับพี่นทีติดอยู่ทั่วงาน คนร่วมงานมีพี่อิงฟ้า พี่ข้าวสวยและไอ้กัน เซ็ตเดิมเหมือนงานแต่งของไอ้แพรกับคุณวาคินนั่นแหละ "กูดีใจว่ะ ที่มึงกับคุณนทีแต่งงานกัน อย่างที่กูบอกไงเหมือนชาติที่แล้วเป๊ะๆ" แพรยิ้มให้ฉันพร้อมจับมือฉันไปเขย่าด้วยความดีใจ "ไอ้แพรมึงจะพูดเรื่องผีอีกแล้วเหรอวะ กูกลัวนะเว้ย" ไอ้กันพูดขึ้นพร้อมกับลูบแขนตนเองไปมา "คุณนทีคะ ข้าวสวยฝากดูแลน้องสาวด้วยนะคะ" พี่ข้าวสวยพูดกับพี่นทีที่เดินเข้ามาหาฉัน "แน่นอนอยู่แล้วครับ ไม่ต้องห่วงนะ" พี่นทีตอบพี่ข้าวสวยพร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้ฉัน ฉันจึงยิ้มตอบอย่างเขินๆ "สองคนนี้เปลี่ยนแนวเหรอวะ หวานกันเฉย ตอนจีบกันกูเห็นฮาร์ดคอร์กันจะตาย" ไอ้กันหันไปกระซิบกับไอ้แพร ฉันจึงเขกหัวมันเบาๆและพูดว่า "กูได้ยินนะเว้ย" ทุกคนจึงหัวเราะออกมา "อาตมามาทันใช่ไหม ยินดีกับโยมนทีและโยมข้าวหอมด้วยนะ" หลวงปู่เดินเข้าม
"พี่ข้าวสวย ทำไมต้องพาอีตาบ้านี่มาด้วย" ฉันดึงแขนพี่ข้าวสวยมาใกล้และกระซิบถามเมื่อเห็นพี่ข้าวสวย พี่อิงฟ้าและอีตาบ้านทีเดินเข้ามาในร้านด้วยกันซึ่งฉันนั่งรอที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้พวกเราอยู่กันที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งที่เป็นร้านชิลๆมีดนตรีสดและมีดีเจคอยเปิดเพลง บางโต๊ะก็ลุกขึ้นมาเต้นอย่างสนุกสนาน ภายในร้านมี1ชั้นพื้นที่ค่อนข้างกว้าง "ข้าวหอมน้องรักอย่าบ่นไปเลยน่า คนยิ่งเยอะยิ่งสนุก"พี่ข้าวสวยกระซิบตอบแล้วนั่งลงข้างฉัน พี่อิงฟ้าจึงนั่งตรงข้ามกับพี่ข้าวสวย "ชิ"ฉันเบะปากและส่งเสียงออกมาเบาๆเพราะคนที่นั่งตรงข้ามกับฉันก็คืออีตาบ้านทีน่ะสิ "เส้นกระตุกเหรอครับ?" เขาถามฉันพร้อมเหยียดยิ้มที่มุมปาก กวนประสาทสุดๆเลยคนสวยอารมณ์เสีย"ไม่ต้องมายุ่ง" ฉันตอบเขาและหันไปคุยกับพี่ข้าวสวยกับพี่อิงฟ้าว่าจะเอาเมนูอาหารอะไรเพิ่มเติมเพราะฉันสั่งของกินเล่นมากินก่อนแล้ว "คุณนทีอยากกินอะไรคะ?"พี่ข้าวสวยหันไปถามเขาที่นั่งเยื้องกันอยู่ฝั่งตรงข้าม "ผมเหรอ อยากกิน...ข้าวหอม" เขาตอบแล้วมองหน้าฉันก่อนจะยักคิ้วอย่างกวนๆให้หนึ่งข้าง "ข้าวหอมบ้าบออะไรล่ะ อยากโดนต่อยป่ะ" ฉันหันไปพูดกับเขาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์และกำหมั
เดือนต่อมา ประจำเดือนของฉันไม่มาฉันจึงไปหาหมอก็พบว่าฉันตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์แล้ว เฮียดีใจจนแทบจะวิ่งรอบโรงพยาบาล เมื่อกลับมาถึงบ้านก็บอกข่าวดีกับพี่ข้าวสวย คุณนที คุณเอิงฟ้าและลูกน้องของเฮีย พวกเขาแสดงความยินดีและดีใจที่จะมีเด็กๆมาเพิ่มสีสันให้กับคฤหาสน์หลังนี้ฉันโทรบอกไอ้กรและไอ้ข้าวหอมพวกมันสองคนก็ตื่นเต้นและก็พากันทายว่าหลานจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายจะหน้าตาเหมือนใคร ส่วนเฮียวาคินก็คิดว่าจะให้ลูกนอนห้องไหน เรียนที่โรงเรียนอะไร เอ่อ ลูกยังเป็นวุ้นอยู่เลยจ้ะ=_= "แพร....เฮียบอกว่าให้อยู่เฉยๆไง" เฮียทำหน้าดุใส่ฉันเมื่อฉันเดินไปหยิบน้ำที่ตู้เย็นมาดื่ม "เฮียคะ แพรแค่ท้องนะคะ" ฉันหันไปมองหน้าเฮียแล้วยื่นปากใส่เขา"นั่นแหละ ถ้าแพรหกล้มขึ้นมาล่ะจะว่ายังไง มานี่เลยนะ" เฮียพูดจบก็เดินมาอุ้มฉันไปวางบนเตียงอย่างทะนุถนอม "เฮียคะ เฮียจะให้แพรนอนเฉยๆอย่างเดียวไม่ได้นะคะ แพรเบื่อ" ฉันงอแงใส่เขา"แพรอยากทำอะไรล่ะครับ" "แพรอยากไปเดินห้าง อยากกินชาบู" "ก็ได้ครับ เดี๋ยวเฮียพาไป" เฮียพูดจบก็เดินมาพยุงฉันให้ลุกจากเตียงและเดินจับมือฉันเดินลงมาข้างล่างเพื่อเดินไปลานจอดรถและเปิดประตูให้ฉันขึ้นไปนั่ง
สองอาทิตย์ต่อมา วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉันกับเฮียวาคินก่อนหน้านี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันมาแล้ว เฮียอยากมีรูปสวยๆไว้เก็บเป็นความทรงจำ เราจึงจัดงานแต่งในสวนภายในคฤหาสน์ ประดับตกแต่งด้วยดอกไม้หลากสีและจะขาดไปไม่ได้เลยก็คือดอกฟอร์เก็ตมีน็อตนั่นเอง ภายในงานมีรูปภาพฉันกับเฮียวาคินที่ถ่ายรูปกันในสตูดิโอวางไว้ด้านหน้างานโดยคนมาร่วมงานก็เป็นแค่คนสนิทเท่านั้น พิธีการยังคงเนินไปเรื่อยๆจนถึงช่วงเวลาที่ต้องกล่าวคำสาบาน"ผมว่าคิน....สัญญาว่าจะรักและดูแลแพรตลอดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่" เฮียพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมจับมือฉัน ฉันจึงส่งยิ้มให้เฮียแล้วพูดประโยคเดียวกัน "แพรก็สัญญาค่ะ ว่าจะรักและดูแลเฮียวาคินตลอดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่" "จูบเลยๆๆๆๆ" ข้าวหอมตะโกนและส่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ "ไม่ต้องบอกก็จะจูบอยู่แล้ว หึหึ" เฮียวาคินบอกข้าวหอมจึงทำให้ข้าวหอม คุณนที พี่ข้าวสวย คุณอิงฟ้า ไอ้กรและบรรดาลูกน้องของเฮียส่งเสียงโห่ร้องอย่างชอบใจ เฮียดึงรั้งท้ายทอยของฉันไว้แล้วก้มหน้าลงมาจูบอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน ฉันจึงจูบเขาตอบเช่นกัน ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงแล้วสินะ รอคอยมาตั้งหลายชาติได้อยู่ด้วยกันจริงๆสักที ฉันรู้สึกอิ่มเ
ฉันยืนมองคฤหาสน์หลังนั้น เอาไงดีวะ จะเข้าหรือไม่เข้าดี "นั่นไง มันยืนอยู่ตรงนั้น"ในขณะที่ฉันยืนลังเลอยู่หน้าคฤหาสน์ก็ได้ยินเสียงไอ้พวกคนชั่วมันพูด ฉันหันไปมองพวกมันทันที พวกเราสบตากัน ฉันจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูคฤหาสน์ทันที"แอ๊ดดดดดดด" ฉันวิ่งเข้าไปในนั้นอย่างไม่คิดชีวิต สายตาเริ่มปรับแสงให้มองเห็
ณ ผับxxx "แพรวา เดี๋ยวขึ้นไปนั่งที่ห้องวีไอพี2นะ เขารีเควสแกมา" เสียงเจ๊มุก เจ้าของผับพูดกับฉัน ฉันทำงานเป็นเด็กNของที่นี่ มีหน้าที่ชงเหล้า ดูแลลูกค้า ที่ฉันเลือกมาทำงานนี้เพราะได้เงินดี ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร โดนเอาไปทิ้งในถังขยะแล้วมีมูลนิธิมาช่วยเหลือ ฉันทำงานตั้งแต่สมัยม.ต้
"นี่ๆพวกมึงได้ดูคลิปยูทูปช่องผีผีจะล่าผีหรือยังวะ คลิปนี้แม่งโคตรดังเลยนะเว้ย เห็นบอกว่าถ่ายติดเงาผีด้วยแถมทีมงานยังเป็นลมนอนอยู่หน้าบ้านอีกอ่ะ" กร ชายรูปร่างสันทัด ผิวสีเข้มเพื่อนผู้ชายในกลุ่มพูดขึ้น ตอนนี้เรากำลังนั่งกินข้าวกลางวันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆโรงอาหาร ซึ่งเป็นที่ประจำของพวกเรา "ผีอะไร
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงและเสียงหมาหอนเป็นครั้งคราว "บรู้วววววววววววววว" "เหี้ย อย่าเบียดกูสิวะ" เสียงชายผู้หนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้น พวกเขาเป็นคนทำช่องยูทูปที่เกี่ยวกับผี ไปพิสูจน์บ้านร้าง โรมแรมร้าง โรงพยาบาลร้าง ทั้งในกรุงเทพและนอกกรุงเทพมาแล้วหลายที่ วันนี้ก็ถึงคิวคฤหาสน์หลังนี้ พวกเ





