ฉันเป็นเจ้าสาวของคุณผี(I am the bride of the ghost)

ฉันเป็นเจ้าสาวของคุณผี(I am the bride of the ghost)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-24
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
46Bab
1.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"ไหนวะ ออกมาสิ แน่จริงก็โผล่มา" ฉันพูดขึ้น เมื่อเข้าไปในห้องนอนสีทึบ ซึ่งเขาเชื่อกันว่าในห้องนี้มี....ผี (เน้นหื่นไม่เน้นสาระ)

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1 คฤหาสน์ร้าง

청담동.

서울의 화려한 야경을 가장 가까이에서 내려다볼 수 있는 최고급 펜트하우스.

수백억 원을 호가하는 이 공간은 누구나 꿈꾸는 낙원이었지만, 이수아에게는 지난 3년 동안 한 걸음도 벗어날 수 없었던 감옥이었다.

세상의 시선으로부터 그녀를 완벽하게 감춘, 차 도윤 만을 위한 비밀스러운 공간.

수아는 조용히 화장대 앞에 섰다.

거울 속 자신의 얼굴은 창백할 만큼 핏기가 없었다.

떨리는 손끝에는 얼마 전 도윤이 아무렇지도 않은 표정으로 건네 주었던 빨간 립스틱이 들려 있었다.

'이 색이 당신한테 제일 잘 어울려.'

그때 그의 무심한 한마디가 아직도 귓가에 선명했다.

수아는 천천히 립스틱 뚜껑을 열었다.

붉은 색이 거울 위를 스쳐 지나가기 시작했다.

사각.

사각.

떨리는 손끝이 한 글자씩 새겨 넣었다.

‘안녕.’

단 두 글자.

하지만 그 두 글자를 쓰는 데는 지난 3년의 모든 시간이 담겨 있었다.

눈물이 한 방울 떨어졌다.

붉은 글씨 위로 투명한 물방울이 번져 내렸다.

"...미안해요."

작게 중얼거린 그녀는 입술을 깨물었다.

이별은 언제나 사랑하는 사람이 더 아픈 법이었다.

차도윤.

태하그룹 회장 차 태하의 장남.

그는 태어나는 순간부터 평범한 삶을 허락 받지 못한 사람이었다.

태하그룹의 후계자.

그 단 하나의 목적을 위해 철저하게 길러진 남자.

영어와 일본어, 중국어는 물론 아랍어까지 자유롭게 구사했고,

승마와 골프, 펜싱, 피아노까지.

그의 인생에는 '싫다'는 선택지가 존재하지 않았다.

어머니 이명희는 아들의 완벽을 위해 자신의 인생까지 희생했고,

도윤 역시 단 한 번도 그 기대를 저버리지 않았다.

냉철했다.

계산적이었다.

그리고 누구보다 잔인했다.

그에게 사람은 신뢰의 대상이 아니라 관리의 대상이었다.

여자 역시 예외는 아니었다.

냉철하고 계산적인 그에게 세상은 단 하나, 태하그룹을 지켜내야 하는 전장일 뿐이었다. 그런 냉혹한 세계에서 그에게 여자란 자신의 욕망을 해소하는 도구이거나, 혹은 그룹의 안위와 미래를 위한 정략결혼의 수단 그 이상도 이하도 아니었다.

이수아 역시 처음에는 그 수많은 여자들 가운데 하나였을 뿐이었다.

태하그룹 본사 옆 작은 카페.

대학 마지막 학기 아르바이트를 하던 스물 네 살의 이수아.

우연히 그녀를 본 순간,

도윤은 처음으로 계획에 없던 감정을 느꼈다.

'갖고 싶다.'

그것뿐이었다.

그래서 그녀를 자신의 세상으로 데려왔다.

1년.

길어야 1년이면 충분하다고 생각했다.

싫증이 나면 넉넉한 보상을 해 주고 보내 줄 계획이었다.

하지만 예상은 완전히 빗나갔다.

1년이 지나도.

2년이 지나도.

3년이 지나도.

그는 그녀를 놓을 수 없었다.

그럼에도 끝내 그녀를 사랑한다고 말할 수는 없었다.

태하그룹을 이어받기 위해서는 집안에서 정해 놓은 정략결혼을 해야 했다.

후계자는 사랑보다 책임이 우선이었다.

그래서 그는 수아에게 수없이 말했다.

"결혼은 안 돼."

"..."

"아이도 안 돼."

"..."

"내 아이는 태하그룹의 후계자로 태어나야 해."

그 말을 들을 때마다

수아는 웃으며 고개를 끄덕였다.

하지만 돌아서면 혼자 울었다.

수아는 천천히 자신의 배 위에 손을 올렸다.

아직 아무도 모르는 작은 생명.

도윤조차 모르는 그의 아이.

'미안해요.'

'하지만 이 아이만은...'

'무슨 일이 있어도 지킬 거예요.'

그 순간,

거울에서 시선을 거둔 수아는 지난밤, 그녀의 몸에 새겨진 붉은 흔적들을 내려다보며 마지막 밤을 떠올렸다.

"학…하아……."

도윤이 유럽 출장을 떠나기 직전이었다 그는 항상 그래왔듯이 출장을 가기 전에는 수아를 찾아 왔다. 그리고 수아가 지쳐 해도 여러 번 그녀의 몸을 가졌다. 지난밤도 도윤은 수아를 찾아 펜트하우스로 찾아왔다. 그러나 지난밤은

평소와 달리 수아도 그에게 온몸의 열정을 다해 매달렸었다. 그의 목을 끌어안고, 그를 탐하고, 그의 모든 흔적을 제 몸 구석구석에 새기듯 받아 내었다. 그의 입술을 먼저 탐하며, 그의 입 깊숙히 그녀의 혀를 넣었다.

마치 이것이 세상에서의 마지막 호흡인 것처럼.

도윤 역시 그녀의 낯선 열정에 답하듯, 평소보다 훨씬 거칠고 뜨겁게 그녀를 온전히 자신만의 여자로 가졌었다. 그의 품 안에서 안기어 눈물을 삼키던 밤, 도윤은 알지 못했다. 그것이 그가 수아의 온기를 느낄 수 있는 마지막 순간이 될 줄은.

도윤이 유럽으로 떠난 비행기가 구름을 뚫고 멀어지는 시각, 수아는 드디어 결심을 행동으로 옮기기로 했다.

더 이상 그에게 '가져야 할 여자'나 '욕망의 대상'으로 남지 않기 위해. 그리고 그가 결코 원치 않는 아이를 홀로 지키기 위해.

수아는 붉은 립스틱으로 적힌 거울 속 단어를 뒤로 한 채, 조용히 현관문을 나섰다.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
46 Bab
ตอนที่1 คฤหาสน์ร้าง
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงและเสียงหมาหอนเป็นครั้งคราว "บรู้วววววววววววววว" "เหี้ย อย่าเบียดกูสิวะ" เสียงชายผู้หนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้น พวกเขาเป็นคนทำช่องยูทูปที่เกี่ยวกับผี ไปพิสูจน์บ้านร้าง โรมแรมร้าง โรงพยาบาลร้าง ทั้งในกรุงเทพและนอกกรุงเทพมาแล้วหลายที่ วันนี้ก็ถึงคิวคฤหาสน์หลังนี้ พวกเขาได้รับข้อความในทางยูทูปจากคนดูว่าคฤหาสน์หลังนี้เฮี้ยนมาก ช่องของเขาจึงมาพิสูจน์ ในวันนี้มีทีมงานห้าคนรวมเขา ผู้หญิงสองคน ผู้ชายสามคน ซึ่งเขาก็ไลฟ์สดไปด้วย "มึง กูว่าต้องปีนขึ้นไปว่ะ ประตูแม่งเปิดไม่ได้" ชายคนที่หนึ่งพูดขึ้น พร้อมเขย่าประตู "กำแพงก็สูงจะปีนขึ้นไปยังไงวะ" ชายคนที่สองพูดตอบโต้กับชายคนที่หนึ่ง "นี่ๆ เราว่าลองเดินไปด้านหลังดูไหม อาจจะมีประตูหลังบ้านก็ได้ แต่ถ้าไม่มีค่อยคิดหาวิธีอีกทีก็แล้วกัน โอเคไหม" หญิงคนที่หนึ่งพูดขึ้น พวกเขาทั้งหมดจึงพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเดินลัดเลาะไปยังบริเวณหลังบ้านทันที ซึ่งมีแต่ต้นไม้ใบหญ้าขึ้นเลื้อยขึ้นมาขึ้นบนกำแพงบ้าน บ่งบอกว่าคฤหาสน์นี้ไม่ได้รับการดูแลมาเป็นสิบๆปี "เหี้ย....." ชายคนที่หนึ่งสะดุ้งตกใจจนสบถออกมาเพื่อฉายไฟไปตรงประตูแล้วเหมือนเห็
Baca selengkapnya
ตอนที่2 ทะเลาะ
"นี่ๆพวกมึงได้ดูคลิปยูทูปช่องผีผีจะล่าผีหรือยังวะ คลิปนี้แม่งโคตรดังเลยนะเว้ย เห็นบอกว่าถ่ายติดเงาผีด้วยแถมทีมงานยังเป็นลมนอนอยู่หน้าบ้านอีกอ่ะ" กร ชายรูปร่างสันทัด ผิวสีเข้มเพื่อนผู้ชายในกลุ่มพูดขึ้น ตอนนี้เรากำลังนั่งกินข้าวกลางวันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆโรงอาหาร ซึ่งเป็นที่ประจำของพวกเรา "ผีอะไร ไร้สาระว่ะ มึงก็เชื่อไปได้เนอะไอ้กร" ฉันหันไปพูดกับไอ้กร มันทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ "นี่...แพรวาแกอย่าพูดอย่างนั้นสิ แกมองไม่เห็นก็ใช่ว่ามันจะไม่มีจริงนะ เรื่องแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่" ใบบัวหญิงสาวตุ้ยนุ้ย ใบหน้ากลมใส่แว่น มัดผมหางม้าพูดขึ้น ซึ่งก็ทำให้ฉันได้แต่เบ้ปากด้วยความไม่ชอบใจ งมงายทั้งเพ ไร้สาระมาก "แกๆ พี่กันกำลังเดินมาทางนี้ว่ะ อ๊ายยยย เขาหล่อจัง ฉันชอบ" ใบบัวพูดขึ้นพร้อมบิดตัวด้วยความเขินอายมองร่างสูง178เซนติเมตร ใบหน้าหล่อคมเข้มตามฉบับของผู้ชายสไตล์ไทยๆ ซึ่งกำลังเดินตรงมาทางที่เรานั่งกันอยู่"นั่งทำอะไรกันอยู่เหรอ" พี่กันพูดยิ้มๆ กวาดสายตามองพวกเราทุกคน ใบบัวที่นั่งอยู่จึงยิ้มออกมาอย่างอายๆแล้วพูดว่า "กำลังกินข้าวค่ะ พี่กันมานั่งกินด้วยกันไหมคะ" "ชวนพี่เองนะ งั้นพี่ไม่เกรงใ
Baca selengkapnya
ตอนที่3 หนี
ณ ผับxxx "แพรวา เดี๋ยวขึ้นไปนั่งที่ห้องวีไอพี2นะ เขารีเควสแกมา" เสียงเจ๊มุก เจ้าของผับพูดกับฉัน ฉันทำงานเป็นเด็กNของที่นี่ มีหน้าที่ชงเหล้า ดูแลลูกค้า ที่ฉันเลือกมาทำงานนี้เพราะได้เงินดี ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร โดนเอาไปทิ้งในถังขยะแล้วมีมูลนิธิมาช่วยเหลือ ฉันทำงานตั้งแต่สมัยม.ต้น รับจ้างล้างจาน รับจ้างซื้อของ จนกระทั่งเข้ามหาลัยใบบัวเป็นคนชักจูงฉันให้เข้ามาทำงานนี้ "อืมๆ ได้เลยเจ๊ เดี๋ยวแพรขึ้นไปขอเปลี่ยนชุดแป็บนึง" ฉันพูดกับเจ๊มุกแล้วเดินเข้าไปหลังร้าน ซึ่งมีห้องแต่งตัวอยู่ ฉันทักทายทุกคนที่อยู่ในนั้นและเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดเดรสเกาะอกผ้าซาตินสีแดงเล่นดีเทลด้วยกระโปรงด้านข้างทั้งสองข้างเป็นเชือกรูดได้ ฉันมองตัวเองในกระจก ใบหน้าเรียวสวยได้รูป ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวราวกับกินกลูต้าทั้งโรงงาน หุ่นนาฬิกาทราย อืม เติมปากอีกนิดดีกว่าจะได้ดูเซ็กซี่กว่านี้ เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงหยิบลิปสติกมาเติมปากก็เป็นอันเรียบร้อย ฉันเดินออกจากห้องแต่งตัวและเดินขึ้นบันไดไปยังห้องที่เจ๊มุกบอกไว้ "ก๊อกๆ" ฉันเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องวีไอพี ภายในห้องมีโซฟาตัวยาวสีดำสามตัววางเรียง
Baca selengkapnya
ตอนที่4 จุ๊บสัญญา
ฉันยืนมองคฤหาสน์หลังนั้น เอาไงดีวะ จะเข้าหรือไม่เข้าดี "นั่นไง มันยืนอยู่ตรงนั้น"ในขณะที่ฉันยืนลังเลอยู่หน้าคฤหาสน์ก็ได้ยินเสียงไอ้พวกคนชั่วมันพูด ฉันหันไปมองพวกมันทันที พวกเราสบตากัน ฉันจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูคฤหาสน์ทันที"แอ๊ดดดดดดด" ฉันวิ่งเข้าไปในนั้นอย่างไม่คิดชีวิต สายตาเริ่มปรับแสงให้มองเห็นภายในความมืดได้ วูบ~ ฉันรู้สึกเหมือนเห็นเงาคนรางๆ แต่พอเพ่งดูอีกทีก็ไม่มีอะไร สงสัยจะตาฝาด "นายครับ พวกมันเข้ามาอีกแล้วครับ ให้ผมจัดการยังไงดี" นทีผีชายฉกรรจ์หน้าโหดซึ่งเป็นลูกน้องมือขวาของเขาพูดขึ้น "ดูไปก่อน"ผีเจ้านายหนุ่มพูดขึ้นพลางแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว มองไปทางหญิงสาวที่วิ่งทะลุร่างเขาไปบนชั้น2 "น้องแพรวาคนสวย อย่าหนีเลย ยังไงก็หนีพวกพี่ไม่พ้นหรอก" เสียงไอ้สารเลวกันตะโกนพูดที่หน้าบ้าน พร้อมกับเพื่อนสารเลวที่พากันหัวเราะกับคำพูดนั้น ฉันวิ่งไปที่ชั้น2 สายตาเหลือบไปเห็นรูปเก่าๆใบหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนัง ต้องเป็นเจ้าของบ้านแน่ๆเลย เอาวะ ลองดูไว้ก็ไม่เสียหาย ถึงจะไม่เชื่อก็เถอะ ฉันกระซิบกับรูปนั้น "เอ่อ เฮียคนหล่อเป็นเจ้าของบ้านใช่ไหมคะ คนสารเลวพวกนั้นมันคิดจะข่มขืนแพร ถ้าผีมีจริง.....เอ่
Baca selengkapnya
ตอนที่5 หนูสวยไหมคะ
"พี่บอกแล้ว ยังไงก็หนีพี่ไม่พ้น" กันพูดพร้อมแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม แล้ววิ่งไปจับแขนของแพรวาที่กำลังหันหลังวิ่งขึ้นบันได "น้องแพรคนสวย พวกพี่ทนไม่ไหวแล้วนะ" หนึ่งในกลุ่มชายหื่นพูดขึ้นยิ้มๆ เพื่อนๆคนอื่นจึงหัวเราะอย่างชอบใจ "กูขอก่อน" กันพูดแล้วดึงแพรวามานอนบนพื้นหน้าบันได จากนั้นจึงจับขาแพรวาแยกออกจากกันแล้วมาแทรกตรงกลางตัว รูดซิปกางเกงแล้วควักแท่งเอ็นออกมารูดๆและถกกระโปรงแพรวาขึ้นไปกองที่เอว"ซี๊ดดดดดด" พวกมันส่งเสียงอย่างหื่นกามเมื่อเห็นร่างขาวโพลนผ่านแสงจันทร์ที่เล็ดลอดเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ พวกมันจ้องกลีบกุหลาบอันอวบอูมของหญิงสาว แพรวาดิ้นรนไม่ให้ไอ้กันสอดใส่แท่งเอ็น เพื่อนๆของมันจึงจับแขนและขาแพรวาขึงไว้เพื่อไม่ให้ดิ้นหนี"ฮึกๆ ฮือ" เสียงสะอื้นของหญิงสาวดังขึ้น แต่ก็ไม่สามารถทำให้พวกมันคิดจะหยุดการกระทำเลวทรามนี้ได้ "ซี๊ดดดด" กันครางออกมาเมื่อสอดใส่แท่งเอ็นเข้าไปในรูของแพรวา ไอ้กันมันซอยเอวอย่างเมามันส์ เพื่อนที่เหลือก็พากันควักแท่งเอ็นของตัวมารูดๆ เพื่อสร้างอารมณ์ไปด้วย หญิงสาวดิ้นไปดิ้นมาตะเกียกตะกายหนีไอ้คนเลวพวกนั้นแต่ก็สู้แรงพวกมันไม่ได้ พวกมันหมุนเวียนสลับ
Baca selengkapnya
ตอนที่6 ตาม
ฉันที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างรวมถึงเสียงโหยหวนของผู้หญิงและผู้ชายด้วย ฉันยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ ขนลุกซู่กับเสียงที่ฟังเพราะฟังยังไงก็ไม่ใช่เสียงคนแน่ๆ"บ้าน่า เราคงหูฝาดไป" ฉันยืนสะกดจิตตัวเองเพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกกลัว แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เมื่อเสียงร้องโหยหวนนั้นยังคงดังก้องเข้ามาในโสตประสาท"ช่วยแล้วนะ" เสียงกระซิบยานๆเย็นๆของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหูฉัน "กรี๊ดดดดดดดดดด" ฉันกรีดร้องด้วยความตกใจแล้ววิ่งใส่เกียร์หมาออกจากคฤหาส์หลังนั้นทันที"แฮ่ก แฮ่กๆ" เสียงฉันหอบหายใจเมื่อมายืนอยู่ที่หน้าผับที่ฉันทำงาน คนที่ยืนอยู่ข้างนอก บ้างคุยกันบ้างสูบบุหรี่ หันมามองฉันเป็นตาเดียว ไม่สิ....ไม่ได้มองฉัน แต่มองข้างหลังฉันต่างหาก ฉันหันกลับไปมองก็พบแต่ความว่างเปล่า อะไรของพวกเขาล่ะเนี่ย เมื่อฉันหายเหนื่อย ฉันจึงเข้าไปในผับแล้วทำงาน ชงเหล้า ดูแลลูกค้าปกติ จนกระทั่งเลิกงานฉันก็เดินกลับหอพัก จากผับถึงหอพักไม่ไกลกันมาก ฉันจึงเดินกลับแทนการนั่งรถเพราะประหยัดเงินได้อีกนิดหน่อย ฉันเดินเข้ามาในซอยหอพักที่ฉันเช่าอยู่ จากถนนใหญ่ต้องเข้าเดินมาในซอยประมาณ400เมตร ตอนนี้คน
Baca selengkapnya
ตอนที่7 ข่าวฉาว
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาใส่บาตรและกรวดน้ำให้คุณวาคินคนในรูปนั้น "ไปที่ชอบๆนะคะ" ฉันพูดออกมาเบาๆแล้วเอาน้ำเทใส่ต้นไม้ที่อยู่หน้าหอพัก "ฟิ้ววววว~"จู่ๆก็มีสายลมพัดมาทำให้ฉันขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อยู่แล้วโว้ย ฉันรีบวิ่งขึ้นหอพักทันที เมื่อฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉันก็ใส่ชุดนักศึกษาเดินออกมาจากหอพัก วันนี้มีเรียนตอนสิบโมง แต่ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นก่อน เมื่อแจ้งความเสร็จฉันจึงออกจากสถานีตำรวจแล้วนั่งรถเมล์ไปมหาลัยฯณ มหาลัยฯ xxx ฉันสังเกตว่ามีแต่คนมองมาที่ฉันตั้งแต่หน้ามหาลัยยันตอนนี้ที่ฉันนั่งโต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำ เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย"เฮ้ย เป็นไงบ้างวะ มึงโอเคไหม"เสียงกรดังขึ้นที่ข้างหลัง มันเดินมาลูบหลังฉันเบาๆ ฉันทำหน้างงๆใส่มัน มันเลยพูดว่า "เรื่องที่มึงทำงานที่ผับไง ไม่รู้ใครปล่อยข่าว แถมบอกว่ามึงเป็นเด็กเสี่ยไม่พอแม่งยังว่ามึงเป็นพวกล่าแต้ม มีคลิปหลุดออกมาด้วยนะ" "ห๊ะ กูเนี่ยนะ" ฉันถามไอ้กรเสียงสูงและรู้สึกโกรธมาก ใครมันทำวะ ทำไปเพื่ออะไร แม่งโคตรเลวเลย "เอาคลิปมาดูดิ๊"ฉันบอกกร มันจึงหยิบมือถือและเปิดคลิปให้ฉันดู ในคลิปมีผู้หญิงคนห
Baca selengkapnya
ตอนที่8 ผีอำ
ฉันไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้องด้วยความรู้สึกแปลกๆ ฉันเปิดไฟให้สว่างทั่วห้อง เฮ้อ คืนนี้ฉันต้องนอนเปิดไฟอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย แพรวาแกอยู่หอนี้มาตั้งแต่ขึ้นปี1นะเว้ย แกจะมากลัวห้องตัวเองตอนนี้ไม่ได้ ห้องของฉันเป็นห้องโล่งๆ เปิดประตูเข้ามาด้านขวามือเป็นห้องน้ำถัดไปคือตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก มีเตียงขนาด3.5ฟุตที่ตั้งอยู่กลางห้อง ตรงข้ามเตียงมีแอร์อยู่บนผนัง มีตู้เย็นตั้งอยู่และมีสิ่งอำนวยความสะดวกอีกเล็กน้อย เช่นเตาไมโครเวฟ กาน้ำร้อน ถัดไปมีระเบียงที่เป็นวิวบ้านคน เวลาฉันซักผ้าก็จะตากผ้าริมระเบียงนี่แหละ ฉันเข้าห้องน้ำมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและขึ้นไปนอนบนเตียงหยิบมือถือขึ้นมาเล่น ก็พบว่ามีสายเรียกเข้าจากเจ๊มุกที่ฉันไม่รับเกือบสิบสายฉันจึงโทรกลับหาเจ๊มุก "ไอ้แพร วันนี้แกไม่ต้องมาทำงานที่ร้านแล้วนะ" เจ๊มุกพูดเมื่อกดรับสาย "เจ๊พูดแบบนี้คือไล่หนูออกเหรอคะ" "ไม่ได้ไล่ออก แต่ว่า.....เฮ้อ ช่วงนี้แกหางานอย่างอื่นทำไปก่อนนะเว้ย เจ๊รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดแล้ว คนที่แพรมีเรื่องด้วยมันบอกว่าจะสั่งปิดร้านเจ๊น่ะสิ ถ้าเจ๊ปิดคนอื่นๆก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย แพรเข้าใจเจ๊ใช่ไหม ให้เรื่องมันซาก่อนแพรค่อยกลับมาทำงานก
Baca selengkapnya
ตอนที่9 พิสูจน์
"ไอ้แพรมึงเอาจริงเหรอวะ" กรพูดกับฉัน ตอนนี้เรานั่งอยู่ใต้ตึกหอพักของฉัน ฉันเรียกมันมาก็เพราะว่าฉันอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง "เอาจริง หน้ากูดูเหมือนคนล้อเล่นเหรอไงวะ" ฉันมองหน้ากรแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มึงจะไปทำอะไรที่คฤหาสน์นั้นวะ ไหนบอกไม่เชื่อเรื่องผีไง แล้วไปตอนกลางวันไม่ได้เหรอไงวะ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว" กรพูดรัวเป็นชุดพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ตอนกลางวันมีผีที่ไหนล่ะ ไปๆอย่าพูดมาก" ฉันพูดจบก็ดึงมือกรให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปยังรถมันที่จอดอยู่ "เปลี่ยนใจยังทันนะ" "ไม่เปลี่ยน ไปดูให้รู้เลยว่าผีมีจริงไหม" ฉันพูดพลางทำสีหน้ามุ่งมั่น "โอ๊ยยย แล้วทำไมต้องเป็นกู ไอ้ใบบัวล่ะอยู่ไหน" "ชวนมันแล้วมันไม่ว่าง" "งั้นกูก็ไม่ว่างด้วย" "ไอ้กรมึงจะใจร้ายใจดำปล่อยให้กูไปที่นั่นคนเดียวเหรอ ฮือๆๆๆ" ฉันพูดแล้วใช้มือมาปิดหน้าตัวเองแกล้งร้องไห้ กรยืนเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูกแล้วพูดว่า "เออๆ ไปก็ไป ไม่ต้องร้องไห้" "อ่ะ มึงรับปากแล้วนะ ไปกันเถอะ อิอิ" ฉันพูดยิ้มๆและเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ "นี่มึงแกล้งร้องไห้เหรอวะ แสดงเก่ง" กรเดินมาเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วยื่นมือมาเขกหัวฉันเบาๆแล
Baca selengkapnya
ตอนที่10 ผีผู้ชาย
นี่ฉันเสน่ห์แรงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ทั้งคนทั้งผีถึงอยากจะนอนกับฉัน ฮือๆ ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลย เอาไงดีวะ วิ่งหนีเลยดีไหม แต่เขาเป็นผีหายตัวได้นี่หว่า วิ่งไปก็เหนื่อยเปล่า ทำไงดีวะเรา....อ๋อ คิดออกแล้ว ฉันที่ยืนทำตาโตด้วยความตกใจอยู่นั้น จึงแกล้งเป็นลมล้มพับไปนอนที่พื้น ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ "หึ เป็นคนคิดจะหลอกผีงั้นเหรอ" เขาพูดพลางดึงแขนฉันขึ้นยืน แต่ฉันยังไม่ยอมรับว่าแกล้งทำ จึงแสร้งหลับตาทำตัวโงนเงนอยู่แบบนั้น "สลบงั้นเหรอ ก็ดี ได้อารมณ์อีกแบบ หึหึ" เขาพูดแล้วหัวเราะเสียงเย็นๆยานๆทำฉันขนลุกเกรียว ฮือ พ่อจ๋า แม่จ๋า หนูจะโดนผีปล้ำแล้ว (TT)ฉันจึงลืมตาขึ้นทันที หน็อยผีก็ผีวะ ขอไอ้แพรด่าสักหน่อยเถอะ "ไอ้ผีบ้า ไอ้ผีทะเล ไอ้ผีลามก ไอ้ผีโรคจิต" ฉันทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เขา เขาเงียบไม่พูดอะไร ทันใดนั้นเองฉันรู้สึกว่าบรรยากาศมันเย็นเยียบ วังเวงแปลกๆ เสียงหมาข้างนอกเห่าหอนกันระงม ฉันมองหน้าเขาแล้วก็ต้องตกใจ ใบหน้าที่หล่อเหลาเริ่มซีดขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆแสยะยิ้มช้าๆแล้วก้าวเข้ามาก้มใบหน้ามามองฉัน มันใกล้ซะจนฉันเห็นดวงตาที่ไร้แววประกายดั่งเช่นคนที่มีชีวิต....มันคือแววตาของคนตายนั่นเอง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status