ฉันเป็นเจ้าสาวของคุณผี(I am the bride of the ghost)

ฉันเป็นเจ้าสาวของคุณผี(I am the bride of the ghost)

last update最終更新日 : 2025-03-24
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
46チャプター
1.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

สวย

รักข้ามสถานะ

"ไหนวะ ออกมาสิ แน่จริงก็โผล่มา" ฉันพูดขึ้น เมื่อเข้าไปในห้องนอนสีทึบ ซึ่งเขาเชื่อกันว่าในห้องนี้มี....ผี (เน้นหื่นไม่เน้นสาระ)

もっと見る

第1話

ตอนที่1 คฤหาสน์ร้าง

     Pukul sepuluh malam, kota Yogyakarta.

     Seorang wanita paruh baya berjalan di trotoar jalanan sendirian. Dia baru saja pulang bekerja, lelahnya pekerjaan membuatnya sedikit mengantuk.

     BRAK!

     Tiba-tiba dari arah belakangnya terdengar suara keras, sebuah mobil melaju dengan kencang menabrak tempat sampah. Kecepatannya yang tinggi membuat mobil itu tidak terkendali dan akhirnya menabrak wanita paruh baya itu, dan membuatnya meninggal ditempat.

     Wanita itu adalah Ibu kandung dari Sean. Hasil investigasi menyatakan bahwa sopir itu menyetir mobil dalam keadaan mabuk, tapi Sean tidak percaya akan semua ini. Dia sangat yakin bahwa kecelakaan ini ada hubungannya dengan wanita simpanan sang ayah.

     —

     Kediaman Keluarga Diningrat.

     "Ayah! Aku ingin mendengar penjelasan darimu!" Sean bertanya kepada Ayahnya.

     "Apa yang ingin kamu ketahui?" tanya sang ayah.

     "Apa yang kamu rencanakan? Apa kamu sengaja membunuh ibuku?" tanya Sean dengan penuh amarah dalam hatinya.

     PLAK!

     Bukan sebuah jawaban yang dia dapatkan, sebuah tamparan melayang dari Ayahnya.

     "Brengsek! Anak durhaka! Apa yang kamu pikirkan? Untuk apa aku membunuh Ibumu?" teriak sang Ayah.

     "Aku sudah mengetahui semuanya! Demi wanita jalang itu, kamu rela membunuh istrimu sendiri, kan? Mulai hari ini, aku tidak ada hubungannya lagi dengan keluarga Diningrat!"

     Sean sangat kecewa, setelah acara pemakaman Ibunya, dia pergi meninggalkan Kota Yogyakarta dan pergi ke Kota Bandung. Kehidupannya sama persis dengan kehidupan orang biasa, dia menikah dengan seorang wanita cantik asli Bandung. Meskipun dia tidak pernah mendapat sambutan yang bahagia dari Keluarga mertuanya setelah menikah.

     Hingga dia dengan Istrinya, Mega Litari, diusir dari keluarganya dan menjalani hidup dengan gaji yang berkecukupan. Tapi dia sama sekali tidak mengeluh, karena dia memiliki istri yang pengertian dan anak perempuan yang sangat cantik. Kehidupannya sudah sangat lebih dari cukup.

     —

     Jl. Soekarno Hatta, tangan Sean membawa sekotak kue yang dia beli untuk anak perempuannya, Andini. Ketika dia sedang berjalan menuju ke rumahnya.

     Ding!

     Sebuah pesan masuk ke ponsel milik Sean, kemudian dia melihat isi pesan itu dan membacanya.

     'Tuan Muda, tujuh tahun telah berlalu, sebesar itukah dendam Anda terhadap Tuan Besar?'

     Ding!

     Sebuah pesan kembali masuk.

     'Seminggu lagi ulang tahun Tuan Besar, Anda dan Tuan Besar sudah tujuh tahun lebih tidak bertemu. Tuan Besar ingin sekali bertemu denganmu. Selain itu, Tuan Besar juga mengumumkan berita bahwa Anda adalah pewarisnya.'

     "Hehe… pulang?" Sean tertawa pelan dengan tatapan mata yang cuek. Kemudian dia membalas pesan teks itu.

     'Sejak dia membiarkan Natasha, wanita jalang itu mencelakai Ibuku hingga meninggal, Keluarga Diningrat tidak ada hubungan apapun lagi denganku.'

     'Tapi, boleh juga kalau dia ingin aku pulang. Aku memiliki satu syarat, suruh dia penggal kepala Natasha untukku!'

     Sean kemudian melangkah besar maju ke depan, dengan postur tubuhnya yang tegak. Sean merasa sangat marah, dia sangat membenci ayahnya.

     "Aku? Kembali ke Kediaman Diningrat? Haha, itu hanyalah sebuah mimpi buruk!"

     Kring~

     Tiba-tiba telepon Sean berdering.

     Baru saja tersambung, suara Mega yang kesal terdengar dari seberang sana, "Sean, kemana saja kamu? Penyakit Andini tiba-tiba kambuh. Apakah kamu mengetahuinya? Bukankah aku menyuruhmu untuk merawat Andini di rumah sakit? Mengapa kamu malah keluar di saat seperti ini?" Bagai petir di hari yang cerah.

     Sean tersadar kembali dan memegang teleponnya berbicara, "Aku akan segera pergi kesana."

     Sean juga sangat panik, tidak banyak menjelaskan dan segera memanggil taksi di tepi jalan. Perasaannya sangat kacau, tapi tangannya masih memegang erat kotak kue yang terlihat mewah. Itu adalah makanan kesukaan Andini, Andini sudah memintanya sejak lama, dia tidak boleh membuat Andini merasa kecewa!

     ---

     PLAK!

     Di depan pintu ruang pasien, sebelum Sean bisa bernafas dengan baik karena kepanikannya, dia mendapatkan tamparan yang keras dari seorang wanita yang cantik. Mega Litari, istri Sean, dia memiliki wajah yang cantik, badan yang sekal tinggi putih dan mulus, rambut terurai panjang.

     Meskipun anak perempuan mereka telah berusia enam tahun, tapi dia masih terlihat cantik seperti gadis usia dua puluh tahun. Tubuhnya terlihat sempurna dan semakin dewasa. Hanya saja, wajah Mega sekarang penuh dengan kemarahan.

     "Sean, sungguh! Kamu membuatku sangat kecewa!"

     Sean tidak dapat berkata-kata, dia hanya menundukkan kepalanya dengan rasa bersalah, "Dimana Andini? Bagaimana dengan keadaannya?"

     "Kamu, masih memiliki hati untuk menanyakan kondisi Andini? Penyakit Andini kambuh selama beberapa menit, kemudian baru ditolong dokter. Kalau telat semenit lagi, nyawa Andini akan melayang!" Mega menunjuk hidung Sean dan dengan kesal berkata, "Untung saja penyakit Andini terkontrol. Kalau tidak, aku tidak akan memaafkanmu selamanya!"

     Mengetahui kondisi anaknya stabil, hati Sean membaik. Andini adalah anak perempuan kesayangannya, dia menginginkan Andini hidup sehat dibanding dengan apapun. Kalau bisa, dia rela menggunakan nyawanya untuk menukar kesehatan Andini.

     Di saat ini, dua orang wanita muncul dari belakang Mega. Sean tentu saja mengenal mereka berdua. Mereka adalah Ibu Mertuanya dan adik iparnya.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
46 チャプター
ตอนที่1 คฤหาสน์ร้าง
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงและเสียงหมาหอนเป็นครั้งคราว "บรู้วววววววววววววว" "เหี้ย อย่าเบียดกูสิวะ" เสียงชายผู้หนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้น พวกเขาเป็นคนทำช่องยูทูปที่เกี่ยวกับผี ไปพิสูจน์บ้านร้าง โรมแรมร้าง โรงพยาบาลร้าง ทั้งในกรุงเทพและนอกกรุงเทพมาแล้วหลายที่ วันนี้ก็ถึงคิวคฤหาสน์หลังนี้ พวกเขาได้รับข้อความในทางยูทูปจากคนดูว่าคฤหาสน์หลังนี้เฮี้ยนมาก ช่องของเขาจึงมาพิสูจน์ ในวันนี้มีทีมงานห้าคนรวมเขา ผู้หญิงสองคน ผู้ชายสามคน ซึ่งเขาก็ไลฟ์สดไปด้วย "มึง กูว่าต้องปีนขึ้นไปว่ะ ประตูแม่งเปิดไม่ได้" ชายคนที่หนึ่งพูดขึ้น พร้อมเขย่าประตู "กำแพงก็สูงจะปีนขึ้นไปยังไงวะ" ชายคนที่สองพูดตอบโต้กับชายคนที่หนึ่ง "นี่ๆ เราว่าลองเดินไปด้านหลังดูไหม อาจจะมีประตูหลังบ้านก็ได้ แต่ถ้าไม่มีค่อยคิดหาวิธีอีกทีก็แล้วกัน โอเคไหม" หญิงคนที่หนึ่งพูดขึ้น พวกเขาทั้งหมดจึงพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเดินลัดเลาะไปยังบริเวณหลังบ้านทันที ซึ่งมีแต่ต้นไม้ใบหญ้าขึ้นเลื้อยขึ้นมาขึ้นบนกำแพงบ้าน บ่งบอกว่าคฤหาสน์นี้ไม่ได้รับการดูแลมาเป็นสิบๆปี "เหี้ย....." ชายคนที่หนึ่งสะดุ้งตกใจจนสบถออกมาเพื่อฉายไฟไปตรงประตูแล้วเหมือนเห็
続きを読む
ตอนที่2 ทะเลาะ
"นี่ๆพวกมึงได้ดูคลิปยูทูปช่องผีผีจะล่าผีหรือยังวะ คลิปนี้แม่งโคตรดังเลยนะเว้ย เห็นบอกว่าถ่ายติดเงาผีด้วยแถมทีมงานยังเป็นลมนอนอยู่หน้าบ้านอีกอ่ะ" กร ชายรูปร่างสันทัด ผิวสีเข้มเพื่อนผู้ชายในกลุ่มพูดขึ้น ตอนนี้เรากำลังนั่งกินข้าวกลางวันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆโรงอาหาร ซึ่งเป็นที่ประจำของพวกเรา "ผีอะไร ไร้สาระว่ะ มึงก็เชื่อไปได้เนอะไอ้กร" ฉันหันไปพูดกับไอ้กร มันทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ "นี่...แพรวาแกอย่าพูดอย่างนั้นสิ แกมองไม่เห็นก็ใช่ว่ามันจะไม่มีจริงนะ เรื่องแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่" ใบบัวหญิงสาวตุ้ยนุ้ย ใบหน้ากลมใส่แว่น มัดผมหางม้าพูดขึ้น ซึ่งก็ทำให้ฉันได้แต่เบ้ปากด้วยความไม่ชอบใจ งมงายทั้งเพ ไร้สาระมาก "แกๆ พี่กันกำลังเดินมาทางนี้ว่ะ อ๊ายยยย เขาหล่อจัง ฉันชอบ" ใบบัวพูดขึ้นพร้อมบิดตัวด้วยความเขินอายมองร่างสูง178เซนติเมตร ใบหน้าหล่อคมเข้มตามฉบับของผู้ชายสไตล์ไทยๆ ซึ่งกำลังเดินตรงมาทางที่เรานั่งกันอยู่"นั่งทำอะไรกันอยู่เหรอ" พี่กันพูดยิ้มๆ กวาดสายตามองพวกเราทุกคน ใบบัวที่นั่งอยู่จึงยิ้มออกมาอย่างอายๆแล้วพูดว่า "กำลังกินข้าวค่ะ พี่กันมานั่งกินด้วยกันไหมคะ" "ชวนพี่เองนะ งั้นพี่ไม่เกรงใ
続きを読む
ตอนที่3 หนี
ณ ผับxxx "แพรวา เดี๋ยวขึ้นไปนั่งที่ห้องวีไอพี2นะ เขารีเควสแกมา" เสียงเจ๊มุก เจ้าของผับพูดกับฉัน ฉันทำงานเป็นเด็กNของที่นี่ มีหน้าที่ชงเหล้า ดูแลลูกค้า ที่ฉันเลือกมาทำงานนี้เพราะได้เงินดี ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร โดนเอาไปทิ้งในถังขยะแล้วมีมูลนิธิมาช่วยเหลือ ฉันทำงานตั้งแต่สมัยม.ต้น รับจ้างล้างจาน รับจ้างซื้อของ จนกระทั่งเข้ามหาลัยใบบัวเป็นคนชักจูงฉันให้เข้ามาทำงานนี้ "อืมๆ ได้เลยเจ๊ เดี๋ยวแพรขึ้นไปขอเปลี่ยนชุดแป็บนึง" ฉันพูดกับเจ๊มุกแล้วเดินเข้าไปหลังร้าน ซึ่งมีห้องแต่งตัวอยู่ ฉันทักทายทุกคนที่อยู่ในนั้นและเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดเดรสเกาะอกผ้าซาตินสีแดงเล่นดีเทลด้วยกระโปรงด้านข้างทั้งสองข้างเป็นเชือกรูดได้ ฉันมองตัวเองในกระจก ใบหน้าเรียวสวยได้รูป ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวราวกับกินกลูต้าทั้งโรงงาน หุ่นนาฬิกาทราย อืม เติมปากอีกนิดดีกว่าจะได้ดูเซ็กซี่กว่านี้ เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงหยิบลิปสติกมาเติมปากก็เป็นอันเรียบร้อย ฉันเดินออกจากห้องแต่งตัวและเดินขึ้นบันไดไปยังห้องที่เจ๊มุกบอกไว้ "ก๊อกๆ" ฉันเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องวีไอพี ภายในห้องมีโซฟาตัวยาวสีดำสามตัววางเรียง
続きを読む
ตอนที่4 จุ๊บสัญญา
ฉันยืนมองคฤหาสน์หลังนั้น เอาไงดีวะ จะเข้าหรือไม่เข้าดี "นั่นไง มันยืนอยู่ตรงนั้น"ในขณะที่ฉันยืนลังเลอยู่หน้าคฤหาสน์ก็ได้ยินเสียงไอ้พวกคนชั่วมันพูด ฉันหันไปมองพวกมันทันที พวกเราสบตากัน ฉันจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูคฤหาสน์ทันที"แอ๊ดดดดดดด" ฉันวิ่งเข้าไปในนั้นอย่างไม่คิดชีวิต สายตาเริ่มปรับแสงให้มองเห็นภายในความมืดได้ วูบ~ ฉันรู้สึกเหมือนเห็นเงาคนรางๆ แต่พอเพ่งดูอีกทีก็ไม่มีอะไร สงสัยจะตาฝาด "นายครับ พวกมันเข้ามาอีกแล้วครับ ให้ผมจัดการยังไงดี" นทีผีชายฉกรรจ์หน้าโหดซึ่งเป็นลูกน้องมือขวาของเขาพูดขึ้น "ดูไปก่อน"ผีเจ้านายหนุ่มพูดขึ้นพลางแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว มองไปทางหญิงสาวที่วิ่งทะลุร่างเขาไปบนชั้น2 "น้องแพรวาคนสวย อย่าหนีเลย ยังไงก็หนีพวกพี่ไม่พ้นหรอก" เสียงไอ้สารเลวกันตะโกนพูดที่หน้าบ้าน พร้อมกับเพื่อนสารเลวที่พากันหัวเราะกับคำพูดนั้น ฉันวิ่งไปที่ชั้น2 สายตาเหลือบไปเห็นรูปเก่าๆใบหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนัง ต้องเป็นเจ้าของบ้านแน่ๆเลย เอาวะ ลองดูไว้ก็ไม่เสียหาย ถึงจะไม่เชื่อก็เถอะ ฉันกระซิบกับรูปนั้น "เอ่อ เฮียคนหล่อเป็นเจ้าของบ้านใช่ไหมคะ คนสารเลวพวกนั้นมันคิดจะข่มขืนแพร ถ้าผีมีจริง.....เอ่
続きを読む
ตอนที่5 หนูสวยไหมคะ
"พี่บอกแล้ว ยังไงก็หนีพี่ไม่พ้น" กันพูดพร้อมแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม แล้ววิ่งไปจับแขนของแพรวาที่กำลังหันหลังวิ่งขึ้นบันได "น้องแพรคนสวย พวกพี่ทนไม่ไหวแล้วนะ" หนึ่งในกลุ่มชายหื่นพูดขึ้นยิ้มๆ เพื่อนๆคนอื่นจึงหัวเราะอย่างชอบใจ "กูขอก่อน" กันพูดแล้วดึงแพรวามานอนบนพื้นหน้าบันได จากนั้นจึงจับขาแพรวาแยกออกจากกันแล้วมาแทรกตรงกลางตัว รูดซิปกางเกงแล้วควักแท่งเอ็นออกมารูดๆและถกกระโปรงแพรวาขึ้นไปกองที่เอว"ซี๊ดดดดดด" พวกมันส่งเสียงอย่างหื่นกามเมื่อเห็นร่างขาวโพลนผ่านแสงจันทร์ที่เล็ดลอดเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ พวกมันจ้องกลีบกุหลาบอันอวบอูมของหญิงสาว แพรวาดิ้นรนไม่ให้ไอ้กันสอดใส่แท่งเอ็น เพื่อนๆของมันจึงจับแขนและขาแพรวาขึงไว้เพื่อไม่ให้ดิ้นหนี"ฮึกๆ ฮือ" เสียงสะอื้นของหญิงสาวดังขึ้น แต่ก็ไม่สามารถทำให้พวกมันคิดจะหยุดการกระทำเลวทรามนี้ได้ "ซี๊ดดดด" กันครางออกมาเมื่อสอดใส่แท่งเอ็นเข้าไปในรูของแพรวา ไอ้กันมันซอยเอวอย่างเมามันส์ เพื่อนที่เหลือก็พากันควักแท่งเอ็นของตัวมารูดๆ เพื่อสร้างอารมณ์ไปด้วย หญิงสาวดิ้นไปดิ้นมาตะเกียกตะกายหนีไอ้คนเลวพวกนั้นแต่ก็สู้แรงพวกมันไม่ได้ พวกมันหมุนเวียนสลับ
続きを読む
ตอนที่6 ตาม
ฉันที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างรวมถึงเสียงโหยหวนของผู้หญิงและผู้ชายด้วย ฉันยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ ขนลุกซู่กับเสียงที่ฟังเพราะฟังยังไงก็ไม่ใช่เสียงคนแน่ๆ"บ้าน่า เราคงหูฝาดไป" ฉันยืนสะกดจิตตัวเองเพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกกลัว แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เมื่อเสียงร้องโหยหวนนั้นยังคงดังก้องเข้ามาในโสตประสาท"ช่วยแล้วนะ" เสียงกระซิบยานๆเย็นๆของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหูฉัน "กรี๊ดดดดดดดดดด" ฉันกรีดร้องด้วยความตกใจแล้ววิ่งใส่เกียร์หมาออกจากคฤหาส์หลังนั้นทันที"แฮ่ก แฮ่กๆ" เสียงฉันหอบหายใจเมื่อมายืนอยู่ที่หน้าผับที่ฉันทำงาน คนที่ยืนอยู่ข้างนอก บ้างคุยกันบ้างสูบบุหรี่ หันมามองฉันเป็นตาเดียว ไม่สิ....ไม่ได้มองฉัน แต่มองข้างหลังฉันต่างหาก ฉันหันกลับไปมองก็พบแต่ความว่างเปล่า อะไรของพวกเขาล่ะเนี่ย เมื่อฉันหายเหนื่อย ฉันจึงเข้าไปในผับแล้วทำงาน ชงเหล้า ดูแลลูกค้าปกติ จนกระทั่งเลิกงานฉันก็เดินกลับหอพัก จากผับถึงหอพักไม่ไกลกันมาก ฉันจึงเดินกลับแทนการนั่งรถเพราะประหยัดเงินได้อีกนิดหน่อย ฉันเดินเข้ามาในซอยหอพักที่ฉันเช่าอยู่ จากถนนใหญ่ต้องเข้าเดินมาในซอยประมาณ400เมตร ตอนนี้คน
続きを読む
ตอนที่7 ข่าวฉาว
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาใส่บาตรและกรวดน้ำให้คุณวาคินคนในรูปนั้น "ไปที่ชอบๆนะคะ" ฉันพูดออกมาเบาๆแล้วเอาน้ำเทใส่ต้นไม้ที่อยู่หน้าหอพัก "ฟิ้ววววว~"จู่ๆก็มีสายลมพัดมาทำให้ฉันขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อยู่แล้วโว้ย ฉันรีบวิ่งขึ้นหอพักทันที เมื่อฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉันก็ใส่ชุดนักศึกษาเดินออกมาจากหอพัก วันนี้มีเรียนตอนสิบโมง แต่ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นก่อน เมื่อแจ้งความเสร็จฉันจึงออกจากสถานีตำรวจแล้วนั่งรถเมล์ไปมหาลัยฯณ มหาลัยฯ xxx ฉันสังเกตว่ามีแต่คนมองมาที่ฉันตั้งแต่หน้ามหาลัยยันตอนนี้ที่ฉันนั่งโต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำ เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย"เฮ้ย เป็นไงบ้างวะ มึงโอเคไหม"เสียงกรดังขึ้นที่ข้างหลัง มันเดินมาลูบหลังฉันเบาๆ ฉันทำหน้างงๆใส่มัน มันเลยพูดว่า "เรื่องที่มึงทำงานที่ผับไง ไม่รู้ใครปล่อยข่าว แถมบอกว่ามึงเป็นเด็กเสี่ยไม่พอแม่งยังว่ามึงเป็นพวกล่าแต้ม มีคลิปหลุดออกมาด้วยนะ" "ห๊ะ กูเนี่ยนะ" ฉันถามไอ้กรเสียงสูงและรู้สึกโกรธมาก ใครมันทำวะ ทำไปเพื่ออะไร แม่งโคตรเลวเลย "เอาคลิปมาดูดิ๊"ฉันบอกกร มันจึงหยิบมือถือและเปิดคลิปให้ฉันดู ในคลิปมีผู้หญิงคนห
続きを読む
ตอนที่8 ผีอำ
ฉันไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้องด้วยความรู้สึกแปลกๆ ฉันเปิดไฟให้สว่างทั่วห้อง เฮ้อ คืนนี้ฉันต้องนอนเปิดไฟอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย แพรวาแกอยู่หอนี้มาตั้งแต่ขึ้นปี1นะเว้ย แกจะมากลัวห้องตัวเองตอนนี้ไม่ได้ ห้องของฉันเป็นห้องโล่งๆ เปิดประตูเข้ามาด้านขวามือเป็นห้องน้ำถัดไปคือตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก มีเตียงขนาด3.5ฟุตที่ตั้งอยู่กลางห้อง ตรงข้ามเตียงมีแอร์อยู่บนผนัง มีตู้เย็นตั้งอยู่และมีสิ่งอำนวยความสะดวกอีกเล็กน้อย เช่นเตาไมโครเวฟ กาน้ำร้อน ถัดไปมีระเบียงที่เป็นวิวบ้านคน เวลาฉันซักผ้าก็จะตากผ้าริมระเบียงนี่แหละ ฉันเข้าห้องน้ำมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและขึ้นไปนอนบนเตียงหยิบมือถือขึ้นมาเล่น ก็พบว่ามีสายเรียกเข้าจากเจ๊มุกที่ฉันไม่รับเกือบสิบสายฉันจึงโทรกลับหาเจ๊มุก "ไอ้แพร วันนี้แกไม่ต้องมาทำงานที่ร้านแล้วนะ" เจ๊มุกพูดเมื่อกดรับสาย "เจ๊พูดแบบนี้คือไล่หนูออกเหรอคะ" "ไม่ได้ไล่ออก แต่ว่า.....เฮ้อ ช่วงนี้แกหางานอย่างอื่นทำไปก่อนนะเว้ย เจ๊รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดแล้ว คนที่แพรมีเรื่องด้วยมันบอกว่าจะสั่งปิดร้านเจ๊น่ะสิ ถ้าเจ๊ปิดคนอื่นๆก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย แพรเข้าใจเจ๊ใช่ไหม ให้เรื่องมันซาก่อนแพรค่อยกลับมาทำงานก
続きを読む
ตอนที่9 พิสูจน์
"ไอ้แพรมึงเอาจริงเหรอวะ" กรพูดกับฉัน ตอนนี้เรานั่งอยู่ใต้ตึกหอพักของฉัน ฉันเรียกมันมาก็เพราะว่าฉันอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง "เอาจริง หน้ากูดูเหมือนคนล้อเล่นเหรอไงวะ" ฉันมองหน้ากรแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มึงจะไปทำอะไรที่คฤหาสน์นั้นวะ ไหนบอกไม่เชื่อเรื่องผีไง แล้วไปตอนกลางวันไม่ได้เหรอไงวะ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว" กรพูดรัวเป็นชุดพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ตอนกลางวันมีผีที่ไหนล่ะ ไปๆอย่าพูดมาก" ฉันพูดจบก็ดึงมือกรให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปยังรถมันที่จอดอยู่ "เปลี่ยนใจยังทันนะ" "ไม่เปลี่ยน ไปดูให้รู้เลยว่าผีมีจริงไหม" ฉันพูดพลางทำสีหน้ามุ่งมั่น "โอ๊ยยย แล้วทำไมต้องเป็นกู ไอ้ใบบัวล่ะอยู่ไหน" "ชวนมันแล้วมันไม่ว่าง" "งั้นกูก็ไม่ว่างด้วย" "ไอ้กรมึงจะใจร้ายใจดำปล่อยให้กูไปที่นั่นคนเดียวเหรอ ฮือๆๆๆ" ฉันพูดแล้วใช้มือมาปิดหน้าตัวเองแกล้งร้องไห้ กรยืนเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูกแล้วพูดว่า "เออๆ ไปก็ไป ไม่ต้องร้องไห้" "อ่ะ มึงรับปากแล้วนะ ไปกันเถอะ อิอิ" ฉันพูดยิ้มๆและเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ "นี่มึงแกล้งร้องไห้เหรอวะ แสดงเก่ง" กรเดินมาเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วยื่นมือมาเขกหัวฉันเบาๆแล
続きを読む
ตอนที่10 ผีผู้ชาย
นี่ฉันเสน่ห์แรงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ทั้งคนทั้งผีถึงอยากจะนอนกับฉัน ฮือๆ ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลย เอาไงดีวะ วิ่งหนีเลยดีไหม แต่เขาเป็นผีหายตัวได้นี่หว่า วิ่งไปก็เหนื่อยเปล่า ทำไงดีวะเรา....อ๋อ คิดออกแล้ว ฉันที่ยืนทำตาโตด้วยความตกใจอยู่นั้น จึงแกล้งเป็นลมล้มพับไปนอนที่พื้น ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ "หึ เป็นคนคิดจะหลอกผีงั้นเหรอ" เขาพูดพลางดึงแขนฉันขึ้นยืน แต่ฉันยังไม่ยอมรับว่าแกล้งทำ จึงแสร้งหลับตาทำตัวโงนเงนอยู่แบบนั้น "สลบงั้นเหรอ ก็ดี ได้อารมณ์อีกแบบ หึหึ" เขาพูดแล้วหัวเราะเสียงเย็นๆยานๆทำฉันขนลุกเกรียว ฮือ พ่อจ๋า แม่จ๋า หนูจะโดนผีปล้ำแล้ว (TT)ฉันจึงลืมตาขึ้นทันที หน็อยผีก็ผีวะ ขอไอ้แพรด่าสักหน่อยเถอะ "ไอ้ผีบ้า ไอ้ผีทะเล ไอ้ผีลามก ไอ้ผีโรคจิต" ฉันทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เขา เขาเงียบไม่พูดอะไร ทันใดนั้นเองฉันรู้สึกว่าบรรยากาศมันเย็นเยียบ วังเวงแปลกๆ เสียงหมาข้างนอกเห่าหอนกันระงม ฉันมองหน้าเขาแล้วก็ต้องตกใจ ใบหน้าที่หล่อเหลาเริ่มซีดขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆแสยะยิ้มช้าๆแล้วก้าวเข้ามาก้มใบหน้ามามองฉัน มันใกล้ซะจนฉันเห็นดวงตาที่ไร้แววประกายดั่งเช่นคนที่มีชีวิต....มันคือแววตาของคนตายนั่นเอง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status