บทที่ 8 คืนแรกในแมนชันของคิง

บทที่ 8

คืนแรกในแมนชันของคิง

ไพเรนทร์และไทเรสเดินขึ้นบันไดตามเคนยูกับสาว ๆ ไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ขนาดยี่สิบสามห้องด้วยความเงียบงัน สาวสวยคนหนึ่งเปิดประตูห้องให้กับเจ้าของบ้านแล้วพากันเข้าไป ภายในคือห้องนอนขนาดใหญ่เกินปกติหลายเท่า มุมหนึ่งของห้องมีเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่มีสาวสวยอกเอวสะบึมสามคนนอนทอดกายรออยู่ก่อนแล้ว

“ว้าว! คิงมาแล้ว”

“รอนานจนจะหลับแล้วน้า”

“วันนี้พาเพื่อนมาเล่นด้วยเหรอ?”

“ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอก มาสนุกกันดีกว่า อุดอู้อยู่ในสถานีวิจัยเส็งเคร็งนั่นมาตั้งนาน เบื่อจะตายชักแล้ว”

“เอ๋ ไม่ได้เล่นด้วยกันแล้วพามาด้วยทำไมล่ะ รสนิยมใหม่เหรอ?”

เคนยูจิ๊ปากด้วยความขัดใจ เขาหันขวับไปชี้นิ้วใส่หน้าไพเรนทร์ “ไอ้หนูทดลอง ห้องนอนฉันทุบสองห้องรวมกัน ออกไปนอกห้องยังไงก็เกินสิบเมตร ดังนั้นจะไสหัวไปอยู่ตรงไหนก็อยู่ไป แต่อย่ามารบกวนฉันกับเด็ก ๆ ของฉัน เข้าใจ๊?”

“อะ อืม” ไพเรนทร์ตอบตะกุกตะกักอย่างทำตัวไม่ถูก

“คิง อย่าตะคอกสิ หนุ่มน้อยกลัวหมดแล้ว”

“พ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาดีใช้ได้นะ ไว้หนวดเคราแล้วดูดิบเถื่อนดี ฉันชอบ”

ไพเรนทร์ผงะกับสาว ๆ ที่เข้ามาห้อมล้อมเขากับไทเรส ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นปัดป้องมือนุ่มนิ่มมากมายที่เอื้อมเข้ามาแล้วถอยหนีอย่างตื่นตระหนก

“คะ คุณเคน... คิงครับ” มนุษย์สันโดษผู้ไม่ถูกกับการโดนผู้คนห้อมล้อมและจับเนื้อต้องตัวอย่างไพเรนทร์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“บอกแล้วไงว่าอย่ารบกวน!”

“แต่ แต่ว่า…”

“อะไรอีก ห๊ะ?!”

เสียงตะคอกดังลั่นจนไพเรนทร์สะดุ้ง เขากลืนน้ำลายทำใจกล้าเพื่อถามคำถาม

“จะให้ผมกับไทเรสนอนตรงไหนครับ?”

นอกจากเตียงหลังใหญ่ รอบ ๆ ห้องก็ยังมีโซฟา ฟูก และผืนพรมฟูฟ่องหนาชั้นวางไว้ทั่ว แต่ไม่ว่าไพเรนทร์หันไปมองมุมไหนของห้องก็มีแต่สาว ๆ จับจองพื้นที่กันหมดแล้ว

“จะนอนพื้นหรือนอนบนพรมเช็ดเท้าก็เรื่องของพวกนาย”

เคนยูตอบกลับอย่างไม่ใยดีแล้วโอบสาวขึ้นเตียงอย่างอดรนทนไม่ไหวแล้ว

“อื้อ อ๊า! คิง”

“อย่าจับตรงนั้นสิ คิง”

“นี่ เล่นกับฉันด้วยสิ”

ไพเรนทร์นั่งขดตัวอุดหูพิงผนังห้องฝั่งที่ไกลจากเตียงมากที่สุด กิจกรรมร่วมเพศส่งเสียงดังอย่างต่อเนื่องจนไพเรนทร์ข่มตาหลับไม่ลง นอกจากนี้ ห้องนอนของเคนยูยังลดอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศเสียหนาวจัด ไพเรนทร์ได้แต่ตัวสั่นงันงกอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า สาว ๆ เหล่านั้นทนอยู่ในห้องเย็นเฉียบโดยสวมใส่เพียงผ้าน้อยชิ้นได้อย่างไร

แต่ไพเรนทร์ก็ไม่แน่ใจว่าที่เขาตัวสั่นเป็นเพราะอุณหภูมิหรือเพราะความกลัว

สุ้มเสียงแห่งการเสพสมขุดความทรงจำแสนบอบช้ำเมื่อครั้งยังอยู่ในเขตสิบเอ็ดขึ้นมา ไพเรนทร์แนบใบหน้าเข้ากับผนังเย็นยะเยือกแน่น หวังว่าความเย็นจะช่วยชะล้างความทรงจำเหล่านั้นออกไป

ความอบอุ่นคืบคลานเข้ามาอย่างฉับพลันจนไพเรนทร์สะดุ้งเฮือก เขาลืมตาขึ้นมาพบกับไทเรสกำลังใช้สองมือตะปบชายผ้าห่มที่ร่วงหล่นจากมืออย่างเงอะงะ พยายามดึงมันขึ้นมาห่มคลุมตัวเขาอยู่

“ไท… ไปเอาผ้าห่มมาจากไหนเนี่ย?”

ไทเรสชี้มือไปยังผู้หญิงคนหนึ่งบนโซฟา เธอส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินไปร่วมสนุกกับผองเพื่อน

ไพเรนทร์หันกลับมามองไทเรส “แล้วของนายล่ะ?”

ซอมบี้เนื้อตัวแข็งขัดพยายามส่ายหน้า แต่ยิ่งอากาศหนาวเย็น ร่างไร้ชีวิตก็ยิ่งแข็งทื่อจนกลายเป็นส่ายไปทั้งตัวแลดูน่าขัน

ไพเรนทร์อมยิ้มเล็กน้อย น่าแปลกที่พออีกฝ่ายเป็นซอมบี้แล้วเขากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดที่จะต้องใกล้ชิดเท่าตอนไทเป็นมนุษย์ ความรักสันโดษมีผลแค่กับสิ่งมีชีวิตหรืออย่างไร หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะในร่างของไทเรสมีไอทมิฬของเขาไหลเวียนอยู่จึงทำให้ไพเรนทร์รู้สึกคุ้นเคยกับไทเรสในสภาพนี้

สภาพที่เขายัดเยียดให้กับไทเรส…

“ไม่ได้หรอก หนาวขนาดนี้เดี๋ยวนายก็ขยับไม่ได้กันพอดี งั้นเรามาห่มด้วยกันก็แล้วกัน”

เคนยูปลดปล่อยจนสมใจอยากก็ผล็อยหลับไปด้วยความอิ่มเอม ฆาตกรอันดับสองตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อไปเข้าห้องน้ำ สายตาพลันเหลือบไปเห็นสองร่างขดตัวอยู่ในผ้าห่มที่มุมห้อง ชายหนุ่มผู้ยังตกอยู่ในภวังค์ฝันสาวเท้าไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย มือเอื้อมออกไปหาใบหน้าซีดขาวที่โดดเด่นขึ้นมาเหนือสิ่งอื่นใดภายใต้ความมืดมนอนธการ

ศีรษะของหนูทดลองกลับเบนหลบมือของเขา ไถลลงไปซบกับบ่ากว้างของซอมบี้ด้านข้าง มือไร้สีเลือดกอบกุมศีรษะของเจ้านาย ปกป้องคุ้มครองจากภัยร้าย ดวงตาดำมืดที่เป็นรูม่านตาเกินกว่าครึ่งจดจ้องมองผู้บุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าหวงรัง

เคนยูยกยิ้มหยัน “ฮึ ซื่อสัตย์ขนาดนี้ หมอนี่เลยอยากชุบชีวิตนายสินะ”

สายตาดุร้ายของซอมบี้เมื่อครู่กลับกลายเป็นงุนงงโดยมิได้เสแสร้ง น่าแปลกที่ดวงตาไร้แววกลับสื่ออารมณ์ออกมาได้ดีคล้ายเมื่อครั้งยังมีชีวิตถึงเพียงนี้

“อย่าบอกนะว่า ไม่รู้?” เคนยูแค่นเสียงหัวเราะ เมื่อได้รับสายตาแสดงความสงสัยมากกว่าเดิมส่งกลับมายืนยันความคิด เขาก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ ฆาตกรอันดับสองเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

ไพเรนทร์ถูกสะกิดให้ตื่นขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบหญิงสาวหน้าตาสะสวย ผิวสีน้ำผึ้ง เธอย้อมปลายผมเป็นสีม่วงเข้ม สวมชุดหนังรัดรูปสีดำสนิท ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอทาลิปสติกสีแดงโลหิต ขับให้ใบหน้าสวยดุของเธอมีเสน่ห์น่าดึงดูด

“ตื่นได้แล้ว หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม”

“ครับ คุณโบอา”

ไพเรนทร์รีบลุกขึ้นตามคำสั่ง แต่ร่างของเขากลับไม่ขยับ ความผิดปกติทำให้อาการงัวเงียจางหาย ชายหนุ่มตื่นเต็มตาแล้วจึงได้รู้สาเหตุ รอบศีรษะของเขาถูกท่อนแขนเย็นเฉียบโอบพาด ลำคอปวดเมื่อยของไพเรนทร์ก็กำลังเอนพิงไหล่สูงของซอมบี้ด้านข้าง

นี่เขาเผลอนอนทับไทเรสหรือ สงสารไทเรสโดนทับทั้งคืนคงจะเมื่อยแย่ ถ้าซอมบี้เมื่อยได้น่ะนะ

“เอ่อ ไท ขอโทษที ฉันเผลอทับนาย”

“ฮึม”

ไทเรสส่งเสียงครืดคราดผ่านลำคอ ท่อนแขนแข็งทื่อเลื่อนออกจากศีรษะของเขาอย่างยากลำบาก ท่าทางดูราวกับหุ่นยนต์ขาดน้ำมันหล่อลื่น

“รีบหน่อย ระวังอย่าให้เสียงดังจนคิงตื่นด้วย ฉันขี้เกียจพูดกับหมอนั่น”

ไพเรนทร์พยักหน้าตอบรับแล้วขยับร่างกายปวดล้าจากการไม่ได้เอนกายนอนในท่าที่สบาย จากนั้นจึงช่วยฉุดไทเรสที่เนื้อตัวขัดแข็งเพราะอากาศหนาวเย็นให้ลุกขึ้นตาม

“ตามมา”

โบอาเดินนำตัวทดลองทั้งสอง ไพเรนทร์นึกบางอย่างขึ้นได้ก็ตื่นตระหนก เขารีบกระซิบบอกหญิงสาวด้านหน้า

“คุณโบอาครับ ผมออกไปจากห้องนี้ไม่ได้ คุณเคน…คิงบอกว่า ออกไปนอกประตูยังไงก็เกินสิบเมตร”

“ไม่ต้องห่วง ฉันให้สาว ๆ ช่วยเตรียมการตั้งแต่ก่อนพวกนายมาถึงแล้ว อ้อ ตอนเดินระวังอย่าเผลอเหยียบของพวกเธอล่ะ สาว ๆ พวกนี้ชอบนอนไม่เรียบร้อย”

ไพเรนทร์กับไทเรสเดินย่องหลบหลีกหญิงสาวที่นอนพาดแขนขาลากพื้นตามโบอาไปยังอีกฟากของห้อง ไพเรนทร์มองไทเรสด้วยความเห็นใจปนเป็นห่วง แค่เดินธรรมดาไทเรสก็เดินไม่ค่อยจะตรงอยู่แล้ว ยังต้องมาคอยระวังไม่ให้เหยียบคนอีก

โบอากดปุ่มที่ซ่อนอยู่ในผนัง เพดานเหนือศีรษะของพวกเขาทั้งสามเลื่อนเปิดออกพร้อมกับบันไดยื่นลงมายาวเหยียดจนถึงพื้นห้อง นำพาพวกเขาทั้งสามขึ้นไปสู่ห้องใต้หลังคา

หลังจากไพเรนทร์ช่วยดึงไทเรสขึ้นมาข้างบนเรียบร้อย โบอาก็กดปุ่มเก็บบันไดและเลื่อนปิดเพดาน พวกเขาขึ้นมาอยู่บนชั้นใต้หลังคาแล้ว

“ห้องลับใต้หลังคาน่ะ มีในแมนชันทุกหลังเลย พวกคนรวยในยุคก่อนคงจะมีความลับให้เก็บงำกันไม่ใช่น้อย ศาสตราจารย์ราชานส่งคนมาปรับปรุงห้องนี้เล็กน้อยตั้งแต่ก่อนที่พวกนายจะมาถึงแล้ว สาว ๆ ก็ช่วยกันเก็บกวาดเพื่อให้เราใช้ในการฝึกซ้อมโดยเฉพาะ”

ไพเรนทร์มองการปรับปรุง ‘เล็กน้อย’ อันประกอบด้วยผนังเสริมความหนาพิเศษเพื่อเก็บเสียงและป้องกันความเสียหาย ทั้งยังเคลือบด้วยพลังแห่งความตายเพื่อความปลอดภัยไม่ต่างจากกำแพงเขต แน่นอนว่าแค่นี้ก็มีมูลค่ามหาศาลมากแล้ว บางทีห้องของผู้นำบางเขตยังปลอดภัยไม่ได้เท่านี้เลยด้วยซ้ำ

“เขตหนึ่งนี่ร่ำรวยกันจังเลยนะครับ” ไพเรนทร์พึมพำ

“อยู่ไปเดี๋ยวก็ชิน” โบอายักไหล่ “นักเลงหน้าไม่อายนั่นกว่าจะตื่นก็คงจะผ่านไปครึ่งค่อนวันแล้ว ระหว่างนั้นถ้านายไม่ออกไปจากห้องใต้หลังคานี้ ก็ไม่มีทางห่างจากเตียงของหมอนั่นเกินสิบเมตร วางใจได้”

“เข้าใจแล้วครับ”

ไพเรนทร์กลับมาพูดเต็มเสียงตามโบอาหลังจากที่ไม่ต้องคอยระวังจะทำให้คนตื่น เขาเริ่มรู้สึกประหม่าจนไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน

โบอามองประเมินนักเรียนของเธอ แม้จะได้อ่านข้อมูลการทดลองที่ศาสตราจารย์ราชานส่งมาแล้ว แต่เธอกลับไม่เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ตามข้อมูลเหล่านั้นในร่างของชายหนุ่มผู้นี้เลยสักนิด ระดับไอทมิฬของชายหนุ่มเทียบเท่าได้กับผู้ปลุกไอทมิฬธรรมดาทั่วไปที่เคยฆ่าคนแค่ไม่กี่ครั้ง ไร้ซึ่งวี่แววของพลังมหาศาลอันประมาณค่าไม่ได้แบบที่ศาสตราจารย์ว่าไว้

“ก่อนอื่นฉันจะอธิบายว่าทำไมฉันถึงได้มารับหน้าที่สอนนายควบคุมไอทมิฬ”

ไพเรนทร์นั่งหลังตรงอย่างตั้งใจฟัง แม้จะยังหลบสายตาคมดุเหมือนงูอยู่เป็นระยะก็ตาม

“แต่เดิมวิธีในการสังหารตามแรงจูงใจของฉันคือการใช้พิษงู ดังนั้นไอทมิฬที่ถูกปลุกของฉันจึงมีคุณสมบัติเหมือนกับพิษงู หลังจากปลุกพลังฉันก็ฝึกฝนจนตอนนี้ไม่ได้ใช้ได้แค่เพียงพิษงูแล้ว พิษปลาปักเป้า พิษแมงกะพรุน พิษจากพืช พิษจากแมลง หรือแม้กระทั่งแก๊สพิษ ไอทมิฬของฉันก็สามารถสร้างได้และยังเสริมความแข็งแกร่งด้วยพลังแห่งความตายจนส่งผลร้ายแรงกว่าพิษตามปกติหลายเท่า”

ไพเรนทร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ด้วยความประหม่ายิ่งกว่าเดิม เพิ่มเติมความเครียดใส่เข้าไปอีกเท่าหนึ่ง เขาสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล

“การจะใช้พิษลอบเข้าสู่ร่างกายได้ จะต้องปกปิดร่องรอยของไอทมิฬให้เกลี้ยงเกลา เพื่อที่จะรุกล้ำผ่านกลไกการป้องกันตัวเองด้วยพลังแห่งความตายของเป้าหมายได้อย่างแนบเนียน สิ่งเหล่านี้จำเป็นต้องใช้การควบคุมในระดับสูง”

โบอาชูนิ้วขึ้น เธอหล่อเลี้ยงไอทมิฬไว้ที่ปลายนิ้วเป็นก้อนกลม ก้อนทมิฬแตกออกเป็นเส้นทมิฬหลายสาย เลื้อยคลานไปรอบห้องใต้หลังคาราวกับงูนับร้อยตัวกำลังแหวกว่ายอยู่ในแทงก์น้ำ

“ตรวจจับไอทมิฬของฉันให้ได้ และใช้ไอทมิฬของนายสร้างเกราะป้องกันไม่ให้พิษของฉันเจาะเข้าสู่ร่างกายของนาย”

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิครับ ตอนนี้เลยเหรอ? แล้วถ้ากันไม่ได้ล่ะครับ มียาถอนพิษไหมครับ?!” ไพเรนทร์ตื่นตระหนก เขายังตายไม่ได้ นี่มันแย่กว่าที่ลางสังหรณ์ของเขาคาดการณ์ไว้อีก!

ดวงตางูส่องประกายวาบอย่างเยียบเย็น

“นายก็จะตาย”

โบอาทำหน้าที่ของเธออย่างเต็มที่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นงานใด งานนี้เองก็เช่นกัน อีกทั้งเธอยังได้รับสารมาจากศาสตราจารย์โดยตรงว่า…

…ตัวทดลองนี้เป็นอมตะ ไม่ต้องยั้งมือ