LOGIN“Naks, promoted as bartender na ah.” Biro ng isa kong katrabaho na ikinatawa ko.
“Nakikipag away sa customer kapag waiter e, ikulong na lang natin dito sa may counter,” biro ng manager habang tumatawa, sabay akbay sa akin na parang proud pa siya sa sinabi niya. Napailing na lang ako, trying to play it cool kahit nahihiya ako. “Grabe ka naman,” I said softly, may maliit na ngiti sa dulo ng boses ko, pero halata pa rin yung pagka-conscious ko. The bar was still busy around us, tunog ng mga babasaging baso, mga orders na tuloy tuloy, music slightly louder than earlier. Everyone was moving fast, like the night was only just starting to get more chaotic. Inalis ko yung tingin ko saglit sa manager, then went back to organizing what I was doing sa counter, trying to focus again. “Hindi naman ako nakikipag away,” dagdag ko, mas mahina na yung boses ko this time. “I was just… correcting what was wrong and defending myself.” My manager chuckled, still amused. “Correcting daw oh. Ang humble mo pa pakinggan.” “Pasalamat ka, mukhang good shot ka kay bossing e.” Mapang asar niyang sambit kaya napa iling nalang ako. “Hindi ko pa nga siya namimeet?” Depensa ko, habang nakakunot pa yung noo ko, genuinely confused kung bakit parang may alam silang hindi ko alam. Napahinto pa ako sandali sa ginagawa ko, looking at them one by one, waiting for an explanation Pero imbes na sagot, sabay silang natawa. “Yun ang akala mo,” biro ng manager, sabay apir sa kausap namin na parang may inside joke silang dalawa na hindi ko alam. “What did I miss?” Tanong ko at halatang walang naiintindihan sa nangyayari. Napakurap ako. The other staff just shrugged, still smiling like they were enjoying my reaction. “Basta, you’ll know soon enough. “Lowkey lang si boss, hindi mo namamalayan…. Nakakausap mo na pala.” Tumatawang dagdag nito. Huminga ako nang malalim, trying to shake it off and focus again on the counter. “Curiosity kills a cat,” biglang sambit ng isang pamilyar na lalaki. Parang biglang huminto yung mundo ko for a second. Napalingon ako agad, and the moment my eyes landed on him, doon ko lang narealize kung gaano ka-familiar yung presence niya kahit hindi pa kami technically “properly” introduced. “It’s you again,” gulat kong sambit, bahagyang natigilan habang hawak ko pa rin yung ginagawa ko sa counter. “Long time no see.” Natatawa niyang sambit. I was caught off guard. Ngayon nalang siya ulit pumunta rito. “Busy?” Tanong ko habang ginagawa ang kaniyang order. “Mhm. Tugon niya. I blinked once, then twice, trying to process why he keeps appearing at the most unexpected moments. “Bakit ikaw na naman?” I added, mas mahina na ngayon, halatang surprised pa rin ngunit bakas sa tono ng boses ko ang pagbibiro. He tilted his head slightly, eyes briefly glancing at the counter before going back to me. “Why? Am I not allowed to drink here?” He said casually, with a playful tone like it was the most normal thing in the world. Napairap ako ng konti, pero hindi ko mapigilan yung slight tension na biglang bumalik sa dibdib ko. I went back to what I was doing, hands moving automatically, pero ramdam ko pa rin yung presence niya nearby. Parang kahit hindi ko siya tinitingnan, alam ko pa rin na nandun siya. “Ano oras tapos ng shift mo?” Tanong niya habang pinaglalaruan ang vodka na nasa harap niya. “Why?” Tanong ko. “Wala lang.” Kibit balikat na sambit niya. Nang magkaroon ng rest time, agad akong lumabas sa exit para magpahangin. Parang kailangan ko munang huminga nang maayos, yung hindi ka kinakapos kahit nandito ka lang sa gitna ng trabaho. Kahit naman palagi akong nasa bar, hindi pa rin ako masanay-sanay. Every night feels the same, pero never really gets easier. It still feels suffocating inside. Yung ingay, yung ilaw, yung galaw ng mga tao, parang sabay-sabay na dumadagan sa ulo ko hanggang sa pakiramdam ko kailangan ko munang lumabas para makahinga ulit Pagbukas ko ng exit door, sumalubong agad sa akin yung mas malamig na hangin. That small change was enough. Parang biglang lumiit yung bigat sa dibdib ko, kahit konti lang. I closed my eyes for a second, letting the quiet outside wash over me. “Finally…” I whispered under my breath, almost like I was talking to myself. I was just standing there, zoning out, trying to clear my head. Hanggang sa may lumabas. It’s him… Again. “Do you smoke?” tanong niya sa akin, his voice calm pero may konting curiosity na parang hindi lang casual question. Napatingin ako sa kanya sandali bago sumagot. “Not really, kapag stress lang,” sagot ko habang nakasandal pa rin sa pader, ramdam ko pa rin yung lamig ng gabi na tumatama sa balat ko. I shifted my weight a little, looking away sa exit ng bar, watching the faint movement of people inside from where I stood. “Why?” I added after a second, glancing at him He didn’t answer right away. Instead, he just looked at me for a moment, nag aalangang sumagot. “Wanna try a shotgun?” Tanong niya. Napatingin ako sa kanya bigla, gulat na gulat. “Ha?” I blurted out, blinking once, then twice, trying to process what he just said For a second, akala ko kung anong narinig ko. My brows furrowed slightly habang nakasandal pa rin ako sa pader, parang kailangan ko pang i-replay yung words niya sa isip ko. “Shotgun?” I repeated, slower this time, like I was making sure I wasn’t misunderstanding him. He nodded slightly, like it was nothing unusual. What the fuck? He’s driving me crazy. “You mean like… smoking?” I asked, just to be sure. “Mhm, wanna try it?” Tanong niya while having a smirk on his face. He took a slow inhale. Kalmado lang, hindi nagmamadali. Then he leaned a little closer to me until he exhaled the smoke. Binuga niya yung usok diretso sa bibig ko,. And I didn't even hesitate. I just leaned likeit was the most normal thing in the world. Sanay, kahit first time ko lang. It felt too intimate for something done in a place like this, sa labas ng bar habang may mga taong dumadaan. It’s too risky, but I like it.His eyes never left mine.At iyon ang pinakamalaking problema sa lahat.Because every time he looked at me that way, pakiramdam ko may gusto siyang sabihin na hindi niya sinasabi.Parang may tinatago siyang kwento.Parang may bagay siyang hinihintay na ako mismo ang makaalala.And somehow…That terrified me more than the way he was holding my hand.Because if there was one thing I was beginning to realize, it was this…The more time I spent with Reve, the less certain I became about everything else.“Come with me.” Seryoso ang tono ng boses ni Reve habang bigla niyang hinigpitan ng bahagya ang pagkakahawak sa kamay ko at hinila ako palayo sa counter.Napakurap ako sa gulat.For a moment, para bang nag-freeze ang utak ko at hindi agad naka-process sa nangyayari. Dahil doon, wala na akong nagawa kundi sumunod habang mabilis ang hakbang niyang hinihila ako sa gitna ng bar.Halos pinagtitinginan at pinag bubulungan na kami ng mga taong nakakakita at nakakakilala kay Reve ngunit tila ba w
Hindi nawala ang ngiti sa mukha ni Ali habang nakatingin sa may counter. Nakapatong pa ang baba niya sa kaniyang palad at mukhang sobrang entertained sa kung anumang nakikita niya.At base sa karanasan ko?Kapag ganiyan ang ngiti ni Ali ay may malas na paparating.Napabuntong hininga ako bago sinundan ang tingin niya.At agad kong nakita kung bakit.Nandoon si Reve.Comfortably seated sa paborito niyang pwesto sa counter na para bang isa na siyang permanent fixture ng bar. One arm was resting lazily on the polished surface habang paikot ikot niyang iniikot ang wine glass sa kamay niya.At gaya ng dati…Nakatingin siya sa akin.Diretso.Walang hiya.Parang wala siyang ibang gustong pagtuunan ng pansin kundi ako.“Bantay-sarado na naman ang aming Scylla.” Mahinang sambit ni Giselle malapit sa tenga ko bago niya ako biglang kinurot sa tagiliran.“Ay!” Napatalon ako sa gulat dahilan para muntik ko nang mabitawan ang hawak kong notepad.“Hey!” reklamo ko habang hinihimas ang tagilirang ki
Pero imbes na tumahimik, mas lalo lang siyang tumawa. Pati sina Giselle at Manager Ida ay natawa rin, dahilan para mas lalo akong mapanguso."Ewan ko sa'yo," natatawang sambit ni Giselle."Parang hindi ikaw 'yan," dagdag pa ni Manager Ida.At doon ako bahagyang natahimik.I was caught off guard, again.Because maybe they were right.Maybe this wasn't me.Hindi ako sanay na ganito.Hindi ako sanay na may isang tao na kayang guluhin ang isip ko nang ganito kalala nang wala naman talagang ginagawa.Hindi ako sanay na maghintay sa susunod na pagkikita.Hindi ako sanay na ulit ulitin sa isip ko ang bawat salita ng isang tao.And yet…Here I was.Doing exactly that.Because once again…Reve entered my mind.The way he looked at me that night.The way his expression changed when I admitted I was confused.The way his voice softened whenever he said my name.And most of all…The way he looked straight into my eyes and told me not to force anything.My chest tightened.Then I remembered those
“I’ll wait. ”Parang sirang plaka na nag papaulit ulit sa isipan ko “Tulala ka na naman.” Nakangusong puna ni Ali habang kumakaway ang isang kamay niya sa harap ng mukha ko, dahilan para ilang beses akong mapakurap at tuluyang bumalik sa realidad.“Ano ba…” mahina kong reklamo habang bahagyang itinutulak palayo ang kamay niya.Agad naman siyang napairap.“See?” aniya habang nakatingin kina Giselle at Manager Ida na para bang may pinapatunayan siya. “Kanina pa ganiyan. Nandito katawan niya pero yung utak niya kung saan saan na naman napunta.”“Baka nasa office ni Boss,” singit ni Giselle, halatang nang aasar na agad ikinatawa ni Manager Ida.“Hoy!” reklamo ko habang napanguso.I look defeated.Pero imbes na matigil sila, mas lalo lang silang natuwa sa reaksyon ko.Basta talaga si Reve ang ipang asar nila ay hindi ko magawang pumalag o kumontra.I was currently sitting on the couch inside my condo kasama sina Ali, Giselle, at Manager Ida. Since mamaya pa naman ang shift namin, somehow
Reve’s silence always felt more intense than his words.I swallowed hard, my gaze fixed on the floor habang pilit kong hinihintay kung ano man yung sasabihin niya.Pero imbes na magsalita agad, narinig ko lang yung mahina niyang buntong hininga.Then his footsteps.Papunta sa akin.Palapit.My heartbeat instantly sped up again.Unti unting napahigpit ang hawak ko sa aking sariling kamay nang maramdaman kong huminto siya sa harap ko.Too close.Close enough for me to smell the faint scent of alcohol mixed with his cologne again.Close enough to make my breathing uneven.“Look at me, Scylla,” mahina niyang sambit.Napailing agad ako nang bahagya.“I can’t,” halos pabulong kong sagot.And it was true.Because I was scared of what I might see in his eyes.Or worse…What I might remember.A brief silence passed before I suddenly felt his fingers gently lifting my chin.My breath hitched instantly.Dahan dahan akong napatingala ako sa kanya kahit gusto kong umiwas ulit.And there he was.Th
“Ano ba kasi kailangan mo?” Muling tanong ko sa kanya, pilit inililihis ulit ang usapan habang iniiwas ko ang tingin ko sa mga mata niya.Pakiramdam ko kasi kapag mas matagal akong tumitig sa kanya, mas lalo akong mawawalan ng maayos na dahilan para itago yung totoong nararamdaman ko.He was silent for a moment.Then he slowly straightened his posture from where he was leaning against the table, his eyes never leaving mine.“I am asking you,” mababa niyang sambit, calm and steady in a way that only made me more nervous, “why are you avoiding me?”Napabuntong hininga ako nang mahina habang napaiwas ng tingin.Hindi ko maintindihan kung bakit parang ang hirap hirap sagutin ng simpleng tanong niya.“Reve…” mahina kong sambit, halos parang pakiusap na huwag na naming ituloy yung usapan.“Mhm?” tugon niya agad, like he was waiting patiently for whatever I was about to say.And somehow, that made me even more nervous.My fingers unconsciously started fidgeting again, marahang pinaglalaruan







